ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΜΑΓΕΙΡΟΙ ΤΟΥ ΓΚΥΝΤΕΡ ΓΚΡΑΣ

Die bösen Köche (1956) -  The Wicked Cooks (1967)

Günter Wilhelm Grass

Μαγειρέματα. Ίντριγκες για εξουσία και την απόλυτη κυριαρχία.

Προλογίζει ο Θεόφιλος Ζαμάνης

Παίζουν οι ηθοποιοί: Κωνσταντίνος Τζούμας - αφηγητής, Σπύρος Μπιμπίλας, Γιώργος Μάζης, Λάζος Τερζάς, Βαγγέλης Βουλγαρίδης, Γιώργος Αρμαδώρος, Γρηγόρης Βαλτινός, Δήμητρα Δημητριάδη, Πόπη Κόντου, Γιάννης Λιακάκος, Ναταλία Αλκαίου.

Η ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΠΟΛΗ TOY ΘΟΡΝΤΟΝ ΟΥΑΙΛΝΤΕΡ

Υπόθεση: Το έργο παρουσιάζει τη ζωή σε μια μικρή πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ρουτίνα της ζωής, ο έρωτας, ο γάμος, ο θάνατος είναι τα στάδια στα οποία κινείται ο συγγραφέας. Ενώ λοιπόν, πρόκειται για μια μικρή αμερικανική πόλη, στην ουσία περιγράφεται η ζωή σε κάθε μικρή πόλη του κόσμου αφού λίγο - πολύ όλοι τις ίδιες ανησυχίες και τα ίδια προβλήματα ατιμετωπίζουν.

Η Μικρή μας πόλη [Our town] είναι πασίγνωστη στους Έλληνες θεατρόφιλους.

Το έργο πρωτοπαίχτηκε στην Αθήνα το 1945, από το θίασο Κατερίνας Ανδρεάδη, στο θέατρο Κεντρικό, σε σκηνοθεσία Ντίνου Γιαννόπουλου – στο ρόλο του αφηγητή ο Θάνος Κωτσόπουλος και το πρόγραμμα προέβλεπε εναλλασσόμενη ερμηνεία της Κατερίνας και της Μελίνας Μερκούρη.

Αργότερα, το 1954 παίχτηκε από το Θέατρο Τέχνης. Το είχε μεταφράσει ο Μίνως Βολανάκης, τα σκηνικά και τα κοστούμια είχε φιλοτεχνήσει ο Γιάννης Τσαρούχης, και το είχε σκηνοθετήσει φυσικά ο Κάρολος Κουν.

Το 1992 στο θέατρο Λαμπέτη – μετάφραση και σκηνοθεσία: Μίνως Βολανάκης, σκηνικά και κοστούμια: Σάββας Χαρατσίδης, και στη διανομή: Ν. Τσακίρογλου, Πέμη Ζούνη, Σ. Τζώρτζογλου, Α. Λαδικού, Γ. Γεωγλερής, Θ. Μπαζάκα κ.α.

Το 2003, στο θ. Δημήτρης Χορν – μετάφραση και σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής, στη διανομή: Πέγκυ Τρικαλιώτη, Χρήστος Στέργιογλου, Δάφνη Λαμπρόγιαννη, Γιώτα Φέστα, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, Νίκος Χύτας, Ζώγια Σεβαστιανού, Γιάννης Τσιμιτσέλης. Ενδεχομένως να έχει παιχτεί και από άλλους θιάσους.


Για το ραδιόφωνο:
Παίζουν: Κώστας Ρηγόπουλος, Νίκος Πιλάβιος, Λυκούργος Καλλέργης, Λάζος Τερζάς, Μαρία Μαρτίκα, Δημήτρης Χρυσομάλλης, Γιάνκα Αβαγιανού, Λουίζα Ποδηματά, Κυριάκος Δανίκας, Αννα Βενέτη, Σπύρος Ολύμπιος, Γρηγόρης Βαφειάς, Λίνα Κρασά, Κώστας Κοκάκης, Δημήτρης Αστεριάδης, Γιάννης Στρατάκης, Δημήτρης Ποταμίτης, Γιώργος Μετσόλης, Γιώργος Νέζος.
Σκηνοθεσία: Κώστα Μπάκα

Εκάλη Σώκου

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΤΟΥ ΝΕΣΤΟΡΑ ΜΑΤΣΑ

"Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένας φτωχός φουστανελάς που είχε τη μανία να ζωγραφίζει. Τον έλεγαν Θεόφιλο. Τα πινέλα του τα κουβαλούσε στο σελάχι του, εκεί όπου οι πρόγονοί του έβαζαν τις πιστόλες και τα μαχαίρια τους. Τριγύριζε στα χωριά της Μυτιλήνης και του Πηλίου και ζωγράφιζε. Ζωγράφιζε ό,τι του παράγγελναν για να βγάλει το ψωμί του. Στον Άνω Βόλο υπάρχουν κάμαρες ολόκληρες ζωγραφισμένες από το χέρι του Θεόφιλου, καφενέδες στη Λέσβο, μπακάλικα και μαγαζιά σε διάφορα μέρη, που δείχνουν το πέρασμά του - αν σώζονται ακόμη. Ο κόσμος τον περιγελούσε …

Έτσι κυλούσε η ζωή του και ο Θεόφιλος πέθανε (1873-1934). Μια μέρα ήρθε ένας ταξιδιώτης από το Παρίσι. Είδε αυτή τη ζωγραφική, μάζεψε καμιά πενηνταριά κομμάτια, τα τύλιξε και πήγε να τα δείξει στους φωτισμένους κριτικούς που κάθονται κοντά στον Σηκουάνα. Και οι φωτισμένοι κριτικοί βγήκαν και έγραψαν, πως ο Θεόφιλος ήταν σπουδαίος ζωγράφος. Και μείναμε με το στόμα ανοιχτό στη Αθήνα.

Το επιμύθιο αυτής της ιστορίας είναι ότι λαϊκή παιδεία δεν σημαίνει μόνο να διδάξουμε τον λαό αλλά και να διδαχθούμε από τον λαό" .                                             Γιώργος Σεφέρης

Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Αργύρης - Θεόφιλος, Σταύρος Ξενίδης, Πόπη Παπαδάκη, Αγγελος Γιαννούλης, Ανδρέας Βεντουράτος, Βασίλης Ανδρονίδης, Χρήστος Κατσιγιάννης, Λουκιανός Ροζάν, Αγνή Βλάχου, Τζόλη Γαρμπή, Ορφέας Ζάχος, Λάζος Τερζάς, Ελένη Μενάνδρου, Μάκης Λειβαδάς, Ματίνα Καρρά. 

Ο Νέστορας Μάτσας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Ακολούθησε ελεύθερες σπουδές για το θέατρο και τον κινηματογράφο στο Παρίσι και μάλιστα με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης. Είναι αδερφός του Αρτέμη Μάτσα, η ομοιότητά τους δε είναι εκπληκτική.

Από πολύ νωρίς (1951) έκανε την εμφάνισή του στο χώρο των γραμμάτων με νουβέλες και διηγήματα στο περιοδικό Νέα Εστία. Η πρώτη συλλογή διηγημάτων του αποτέλεσε και το πρώτο του βιβλίο με τον τίτλο "Άνθρωποι των Χαμένων Παραδείσων" που κυκλοφόρησε το 1954. Ακολούθησαν έκτοτε πολλά βιβλία όπως βιογραφίες, διηγήματα, μυθιστορήματα αλλά και παιδική λογοτεχνία. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν το "Κλειστοί ουρανοί", "Ο Μεσσίας", "Το παραμύθι του Θεόφιλου" (με το οποίο και κατέκτησε το Α' κρατικό βραβείο μυθιστορηματικής βιογραφίας), "Χωρίς Αγάπη" (με το οποίο έλαβε διεθνή έπαινο βραβείου Άντερσεν), "Στέγη από ουρανό: Σαρακατσάνικο οδοιπορικό", "Το περιβόλι με τα χαμένα παραμύθια" (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), "Το δισάκι του ασκητή" κ.ά.

Παράλληλα ο Νέστορας Μάτσας ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο και ιδιαίτερα με τη διάσωση του λαογραφικού υλικού της Ελλάδος έχοντας στο ενεργητικό του άνω των 70 "ντοκιμανταίρ", ελληνικού εθνογραφικού περιεχομένου, μεταξύ των οποίων και τρεις μεγάλου μήκους ταινίες "Οι ρίζες του τόπου μας" με το οποίο και τιμήθηκε με Χρυσό Μετάλλιο καθώς και Βραβείο Διεθνούς Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, "Το Α και το Ω: Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός" και "Αλέξανδρος ο Μέγας". Επίσης θεωρείται ο πρώτος που εισήγαγε λαογραφικές εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση.

Τιμήθηκε με πολλά τόσο λογοτεχνικά βραβεία ελληνικά και ξένα όσο και κινηματογραφικά από τα οποία και ξεχωρίζουν το μεγάλο βραβείο με ασημένιο κύπελλο του Ιταλικού υπουργείου παιδείας για το εξαίρετο ντοκιμαντέρ: "Ο Οδυσσέας ζει πάντα - Ελληνικές θάλασσες", επίσης το Μεγάλο Βραβείο με χρυσό Μετάλλιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μασσαλίας για το ντοκιμαντέρ "Η γιορτή δεν τελειώνει ποτέ", καθώς και τιμητικό δίπλωμα του Φεστιβάλ Καννών 1970 για τη ταινία (μικρού μήκους) "Η άλλη σιωπή". Τέλος τιμητικό επίσης δίπλωμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Ρώμης για τα δύο ντοκιμαντέρ "Το παραμύθι του Θεόφιλου" και "Το τάμα" 1971.

Η προσφορά του Νέστορα Μάτσα στην ελληνική Λαογραφία υπήρξε αναμφισβήτητα μεγάλη και ίσως η μεγαλύτερη στο καλλιτεχνικό αυτό είδος του ντοκιμαντέρ.

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΤΥΧΗ ΤΟΥ ΚΛΙΦΟΡΝΤ ΟΝΤΕΤΣ

 Το έργο εστιάζει στον Τζόε Βοναπάρτη, του οποίου το όνειρο είναι να γίνει βιολιστής. Παρουσιάζεται όμως μια μεγάλη ευκαιρία στην καριέρα που ήδη έχει αρχίσει ως πυγμάχος. Βρίσκεται λοιπόν διχασμένος ανάμεσα στο δέλεαρ του χρήματος και τη μεγάλη πιθανότητα να τραυματίσει τα χέρια του, καταστρέφοντας έτσι τη μουσική σταδιοδρομία του. Μεταξύ αυτών που προσφέρονται να τον συμβουλεύσουν είναι ο ιταλικής καταγωγής μετανάστης πατέρας του και μια γυναίκα η Λόρνα Μουν.

 Όντετς, Κλίφορντ (Clifford Odets, Φιλαδέλφεια 1906 – Λος Άντζελες 1963). Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως ηθοποιός, στο Theater Guild (το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Group Theater), ενώ αργότερα παρουσιάστηκε ως θεατρικός συγγραφέας (1928-35). Κατόπιν συνεργάστηκε με τα στούντιο του Χόλιγουντ ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης, χωρίς ωστόσο να σταματήσει να γράφει θεατρικά έργα και να έχει επαφές με το Group Theater, για το οποίο έγραψε τα έργα Περιμένοντας τον Λέφτι (1935), Ξύπνα και τραγούδα (1935), Έως την ημέρα που θα πεθάνω (1935), Δεν μπορώ να κοιμηθώ (1935). Άλλα θεατρικά του έργα της ίδιας εποχής είναι τα: Το παιδί με τη χρυσή τύχη (1935), Πύραυλος στο φεγγάρι (1938), Νυχτερινή μουσική (1940) και Σύγκρουση μέσα στη νύχτα (1941)· το τελευταίο σηματοδοτεί και το τέλος της νεανικής περιόδου του Ό. 
Το 1949 επέστρεψε στο θέατρο με το έργο Το μεγάλο μαχαίρι, ενώ το 1950 παρουσίασε τη Χωριατοπούλα και το 1954 την Ανθισμένη ροδακινιά. Τα έργα του αυτά είναι λιγότερο ενδιαφέροντα, αν και πιο ώριμα από άποψη ύφους, σε σχέση με τη ρωμαλέα παραγωγή της πρώτης περιόδου, η οποία εξέφραζε όλη την κοινωνική ένταση της δεκαετίας του 1930 στην Αμερική. Μεγάλη του επιτυχία υπήρξε το έργο Το παιδί με τη χρυσή τύχη (Golden Boy). Για τον κινηματογράφο έγραψε, μεταξύ άλλων, τα σενάρια των ταινιών Ο στρατηγός πέθανε την αυγή (1936), Προθεσμία έως την αυγή (1946) και Χιουμορέσκ (1947). Σκηνοθέτησε επίσης τα φιλμ Μοναχική καρδιά (1944) και Το Θέμα της πρώτης σελίδας (1960), του οποίου έγραψε και το σενάριο.

 
 Παίζουν οι ηθοποιοί: Φοίβος Ταξιάρχης, Βέρα Ζαβιτσιάνου, Γιώργος Τζώρτζης, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Γιώργος Νέζος, Δήμος Σταρένιος, Λίζα Κουντούρη, Νίκος Δενδρινός, Θεόδωρος Εξαρχος, Δημήτρης Μαλαβέτας, Νικηφόρος Νανέρης, Γιάννης Φιλιππούσης, Δημήτρης Ζακυνθινός, Ντίνος Καρύδης, Γιώργος Χριστόπουλος, Τάσος Παπαδάκης, Λάζος Τερζάς, Κώστας Παλιός.

ΠΑΤΑΤΑΚΙΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΤΟΥ ΑΡΝΟΛΝΤ ΟΥΕΣΚΕΡ

Arnold Wesker - Chips with Everything
Το σημερινό μας έργο, είναι ένα έργο – κραυγή, που αν και γραμμένο είκοσι χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, απηχεί ξεκάθαρα κι έξυπνα το αντιπολεμικό κλίμα. Ο συγγραφέας, έχοντας και ο ίδιος την εμπειρία του στρατού, δημιούργησε ένα κείμενο κόντρα στο κατεστημένο, που εκφράζει καταστάσεις και γεγονότα μέσα από μία άλλη οπτική γωνία. Το έργο μας είναι ταυτόχρονα ευαίσθητο και σκληρό, ανθρώπινο κι απάνθρωπο. Ένα έργο άκρως ρεαλιστικό που διεισδύει βαθειά στην ανθρώπινη ψυχολογία. Το «Πατατάκια για όλες τις ώρες» βρήκε τεράστια απήχηση κατά τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, που επικρατούσε έντονη φιλειρηνική διάθεση.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Έχει έρθει η ώρα να καταταγούν στο στρατό και να υπηρετήσουν τη πατρίδα. Νέοι άντρες που αποτελούν μία ομάδα. Νέοι άνθρωποι με διαφορετικό παρελθόν, διαφορετικές εμπειρίες κι άλλες καταβολές. Πρέπει να συνυπάρξουν και να ακολουθήσουν το ίδιο πρόγραμμα ,τις ίδιες εντολές και τους ίδιους νόμους. Και τότε το απροσδόκητο. Ένας από τους στρατιώτες, ο εκλεκτός λόγω καταγωγής και μόρφωσης, δεν αντέχει άλλο. Σπάει. Επαναστατεί… Και τότε…

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ – ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ: Χρήστος Ζωιόπουλος
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Έλλη Σολωμονίδη
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Λεωνίδας Τριβιζάς
ΠΑΙΖΟΥΝ: Σπύρος Καλογήρου, Νικήτας Τσακίρογλου, Νάσος Κεδράκας, Γίωργος Μιχαλακόπουλος, Γιώργος Μάζης, Σπύρος Κωνσταντόπουλος, Σπύρος Μπιρμπίλης, Νίκος Διονυσόπουλος, Γιώργος Τζώρτζης, Θεόδωρος Ντόβας, Λάζος Τερζάς, Βασίλης Μητσάκης, Γιώργος Μετσόλης, Φάνης Χήνας, Βασίλης Μαλούχος
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 43 λεπτά
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1964 (12 Αυγούστου)


ΛΙΓΑ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ

Η σημερινή ηχογράφηση έγινε μόλις δύο χρόνια μετά τη συγγραφή του έργου από τον Ουέσκερ (1962), κι αυτό δηλώνει και τα γρήγορα αντανακλαστικά της τότε διεύθυνσης της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, αλλά και το ενδιαφέρον περιεχόμενό του. Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί πως το έργο αγαπήθηκε πολύ από το ελληνικό κοινό, όταν ανέβηκε μετά τη δικτατορία από τον Γιώργο Μεσσάλα με τον τίτλο Πατατάκια. Ήταν μάλιστα τόσο μεγάλη η επιτυχία του, που κάποια χρόνια αργότερα γυρίστηκε από το Θέατρο της Δευτέρας σε σκηνοθεσία πάλι του Γιώργου Μεσσάλα.




Ο Άρνολντ Ουέσκερ είναι Άγγλος θεατρικός συγγραφέας της μεταπολεμικής γενιάς που γεφυρώνει τον ρεαλισμό του Όσμπορν με τον αντιρεαλισμό του Πίντερ. Γεννήθηκε το 1932. Τα πλανόδια νεανικά του χρόνια κι η επαφή του με το λαό προσέφεραν μια γνήσια πρώτη ύλη στην παραγωγή του και κέρδισαν εύκολα το κοινό του Λονδίνου. Απ’ τον θίασο του Ρόγιαλ Κωρτ παρουσιάστηκε η τριλογία του Κοτόσουπα με κριθάρι, Ρίζες και Μιλάω για την Ιερουσαλήμ, χρονικό της μικροαστικής τάξης, στα πριν και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο χρόνια, με λαϊκή θυμοσοφία κ’ ιδεολογική πίκρα (1058-60). Σάτιρα του κατεστημένου, σε μιλιταριστικό πλαίσιο, αποτελεί το Παντού πατατάκια - Πατατάκια για όλες τις ώρες (1962) και στην Κουζίνα (1959). Άλλα του έργα: Τέσσερις εποχές, Η χρυσή τους πολιτεία, Οι Φίλοι, Οι γέροι, Γαμήλια γιορτή, Κάριτας (1981), μια διασκευή του Έμπορου της Βενετίας. Συνολικά έχει γράψει 42 θεατρικά έργα, 4 συλλογές διηγημάτων, 2 συλλογές δοκιμίων, ένα βιβλίο για παιδιά, ποιητικές συλλογές, ενώ έχει ασχοληθεί και με την δημοσιογραφία. Το συγγραφικό του έργο έχει μεταφραστεί σε παραπάνω από 17 γλώσσες, ενώ τα έργα του παίζονται παγκοσμίως.

Για το έργο και το κείμενο ευχαριστούμε πολύ τονNikosPs

ΜΙΑ ΑΥΛΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ

H Αυλή των Θαυμάτων είναι ένα νεοελληνικό θεατρικό έργο του Ιακωβου Καμπανελλη που πρωτοπαρουσιάστηκε στις 18 Ιανουαρίου1957 από το Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία του ιδίου του συγγραφέα. Θεωρείται ένα από τα έργα που σημάδεψαν την πορεία του Ελληνικού Θεάτρου. Σήμερα, 50 χρόνια μετά τη συγγραφή του, διατηρεί ακόμα μέρος της πρώτης του φρεσκάδας κι ανεβαίνει συχνά σε θεατρικές σκηνές επαγγελματικών και μη θιάσων.
Τα θεατρικά δρώμενα εξελίσσονται σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας, σε εποχή σύγχρονη με τη συγγραφή του έργου, τη δεκαετία του 1950. Στα δωμάτια μια αυλής, στο συνοικισμό του Βύρωνα, κατοικούν άτομα και οικογένειες που ανήκουν στη λαϊκή τάξη, έχουν όμως διαφορετική προέλευση. Ο γερο-Ιορδάνης με τη γυναίκα του και τα παιδιά του είναι Μικρασιάτες πρόσφυγες. Η κυρά Αννετώ, χήρα με κόρη παντρεμένη στην Αγγλία. Ο Στέλιος, Αθηναίος ονειροπόλος με πολλές αδυναμίες, και η γυναίκα του Όλγα γεννημένη στην προεπαναστατική Ρωσία. Η Βούλα κι ο Μπάμπης, αντρόγυνο που εναλλάσσει τα χαϊδολογήματα με τα μαλλιοτραβήγματα. Η Μαρία, γυναίκα ναυτικού που τη βασανίζει η μοναξιά της. Η Ντόρα, νέα γυναίκα ανύπαντρη που όμως δεν ξέρει τι θα πει μοναξιά. Στους παραπάνω ένοικους θα προστεθεί αργότερα και ο Στράτος, υδραυλικός στο επάγγελμα, που θα σηκώσει τρικυμία στο αισθηματικό τέλμα της μικρής "αυλικής" κοινωνίας.


Ο Ι.Καμπανέλλης, στο Σημείωμα για την παράσταση στο Θέατρο Τέχνης (1957-58), λέει τα εξής:
Αν με ρωτούσε κανείς τί θα ήθελα, σαν συγγραφέας, θα του απαντούσα "Να γράψω έργα με όσο το δυνατόν γνησιότερη την προέλευσή τους από τον τόπο μας". Κι αν με ξαναρωτούσαν ποια είναι η φιλοδοξία μου στο θέατρο, θά'λεγα πως θά ήθελα, με μια σειρά από θεατρικά έργα, ν'ανακαλύψω τον Έλληνα σαν σύγχρονο άνθρωπο. Θέλω να πω, ν'ανακαλύψω τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων του τόπου μου και του καιρού μου, μέσα από την πρόσκαιρη έκφραση της σχέσης τους με τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα. Η "Αυλή των Θαυμάτων" βασίζεται στην έλλειψη σταθερότητας και σιγουριάς, που χαρακτηρίζει τη ζωή του Έλληνα. Η αστάθεια αυτή, όσο γνώριμη σε όλους μας, αρχίζει από το αλλοπρόσαλλο κλίμα μας, τη "στρατηγική" γεωγραφική μας θέση, τη φτώχεια του τόπου μας, και τελειώνει στην ιδιωτική μας οικονομία. Όλα στην Ελλάδα ανεβοκατεβαίνουν πολύ εύκολα, κυλούν, φεύγουν, κι η συνηθισμένη λαχτάρα του Ρωμιού είναι να στεριώσει κάπου, να σιγουρέψει κάτι. Η λαϊκή τάξη εκφράζει πάντα με πιότερη γνησιότητα τα χαρακτηριστικά της ζωής, γι'αυτό δεν είναι τυχαίο που τοποθέτησα το έργο στο χώρο της. Η ρευστότητα στις συνθήκες ζωής του Έλληνα, η μεσογειακή του ιδιοσυγκρασία και μια έμφυτη αντίσταση στις δυσκολίες, μια αισιοδοξία, του διαμορφώνουν ένα χαρακτήρα που δεν έχει στέρεα σύνορα, δεν μπορείς εύκολα να τον καθορίσεις. Μέσα στο ίδιο άτομο βλέπεις να γεννιούνται τα πιο αντίθετα μεταξύ τους αισθήματα, που καλύπτουν όλη την κλίμακα από το καλό ως το κακό - κι αντιστρόφως - μαι διαρκής δηλαδή αποκάλυψη ψυχικού πλούτου, μια σειρά από μικρά θαύματα. Στην "Αυλή των Θαυμάτων" προσπάθησα να μη σταθώ στην εξωτερική έκφραση αυτής της σχέσης του ανθρώπου με τον κοινωνικό του περίγυρο. Προσπάθησα να δω πώς, κι ίσαμε ποιο βαθμό, αυτός ο παράγοντας υποχρεώνει τον συγκεκριμένο άνθρωπο, τον Έλληνα, να λειτουργήσει σαν εσωτερικός μηχανισμός. Στήριξα το έργο σ'ένα μύθο, που θα μου πρόσφερε τα εξωτερικά, τυπικά χαρακτηριστικά μιας ενότητας, αλλά σε μια διαδοχή από απλά, καθημερινά περιστατικά, που συνθέτουν μιαν εικόνα της ελληνικής πραγματικότητας και μέσα σ'αυτά, δοκίμασα να βρω ό,τι μόνιμο και ουσιαστικό στοιχείο ζωής. Κατά τον ίδιο τρόπο θέλησα ώστε τα πρόσωπα, με τις καθημερινές τους, φαινομενικά ασήμαντες αντιδράσεις, που θα τα τοποθετούσανε και πιο ξεκάθαρα μέσα στην εποχή τους, ν'αποκαλύπτανε κι έναν καθολικότερο άνθρωπο. Γράφοντας αυτό το σημείωμα, δεν είχα την πρόθεση, ούτε να προκαταβάλω, ούτε και να εξηγήσω το έργο μου. Δοκίμασα μόνο να σημειώσω ένα μέρος από τις επιδιώξεις μου, που θα διευκολύνουν το θεατή να δει πιο καθαρά τις προθέσεις του συγγραφέα.
Το εργο ηχογραφηθηκε το 1977 σε σκηνοθεσια Γιωργου Μιχαηλιδη.Ερμηνευουν οι ηθοποιοι:Δημητρης Αστεριαδης,Ντορα Σιμοπουλου,Πολυκαρπος Πολυκαρπου,Μαρικα Τζιραλιδου,Νελλη Αγγελιδου,Ρεα Χαλκιαδακη,Νικος Τσιλουνης,Ντινα Κωνστα,Λαζος Τερζας,Μπελλα Μπερδουση,Κωστας Πανουργιας,Θοδωρος Μπογιατζης,Γιωργος Παλιος,Μπαμπης Αλατζας,Χρηστος Βαλταδωρος.Ντινος Δουλγερακης.

Θα πρεπει να σημειωθει οτι το συγκεκριμενο εργο σκοπευαμε να το αναρτησουμε αρκετο καιρο πριν.Ωστοσο η ποιοτητα της εγγραφης που ειχαμε στην διαθεση μας(παρα τις προσπαθειες βελτιωσης που καταβληθηκαν) μας οδηγουσαν σε συνεχεις αναβολες,ωσπου να εξασφαλιστει μια αρτιοτερη ηχητικη αποδοση.Αυτη τελικα η αποδοση βρεθηκε στο αρχειο του φιλου του blog και εξαιρετου ραδιοθεατροφιλου Δημητρη Τ., τον οποιο και ευχαριστουμε θερμα για αυτη την παραχωρηση.
Καλη ακροαση!

ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΟΝΔΥΛΑΚΗ

Μεταφορά του μυθιστορήματος του Ιωάννη Κονδυλάκη "Όταν ήμουν δάσκαλος" για το ραδιόφωνο σε διασκευή Γ. Μυλωνά.
Στο διήγημα ο αφηγητής, που μόλις έχει τελειώσει κι ο ίδιος το σχολείο, διορίζεται "σχολάρχης" σ' ένα χωριό της Κρήτης και αφηγείται περιστατικά της σχολικής χρονιάς τόσο μέσα όσο και έξω από το σχολείο. Τα περιστατικά μάλιστα του σχολείου είναι δοσμένα με τόση ενάργεια που ασφαλώς συνδέονται με τις εμπειρίες του ίδιου του Κονδυλάκη ως δασκάλου, ενώ παράλληλα προβάλλουν πρωτοποριακές για την εποχή παιδαγωγικές αντιλήψεις.

Ο Κονδυλάκης περιγράφει με το γνωστό λιτό και ολοκληρωμένο τρόπο του την ιστορία δύο δασκάλων σε ένα χωριό της Κρήτης, που ερωτεύονται την ίδια χωριατοπούλα. Ο έρωτάς τους δεν έχει αντίκρισμα, αφού εκείνη αδιαφορεί και παντρεύεται έναν τρίτο.

Έτος παραγωγής : 1977   -  Διάρκεια: 9 ώρες

Παιζουν οι ηθοποιοί: Ν. Τσακίρογλου, Π. Ζερβός, Λ. Ελευθεριάδης, Ν. Λυκομήτρος, Χ. Σάββας, Γ. Χρήστοπουλος, Λ.Τερζάς, Γ. Σατανίδης κ.α.

Αναρτήθηκε από τον nikolaskoul