Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΟΥ ΛΑΪΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΠΟΝΤΙΚΑ

Ο Μάριος Ποντίκας, ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς μας, επανήλθε στη «Στοά» - στο θέατρο απ' όπου ξεκίνησε πριν τριάντα δύο χρόνια και το οποίο ανέδειξε και λάμπρυνε, συνολικά τη σύγχρονη δραματουργία μας - με ένα ολότελα διαφορετικό απ' όλα τα προηγούμενα, έργο του, με τίτλο «Ο δολοφόνος του Λάιου και τα κοράκια». 

Εμπνεόμενος από τον πνευματικά μεγαλειώδη και παντοτινό μύθο του Οιδίποδα, ο Ποντίκας έγραψε δυο μονολόγους (για άνδρα και γυναίκα), τους οποίους συνέδεσε με ένα μικρό διαλογικό απόσπασμα από το σοφόκλειο «Οιδίποδα τύραννο». 

Μονόλογοι - φιλοσοφικοί στοχασμοί του συγγραφέα για το ανόσιο και αλληλοφονικό ανθρώπινο γένος, την πλάνη του, αλλά και την ανάγκη του για αυτογνωσία και αυτοσυνειδησία. 

Με γλώσσα γοητευτική, απέριττη, ελλειπτική, αλλά ακριβόλογη, σαφή και «βιωμένη» όπως λέει ο Στάινερ, στον ένα μονόλογο «μετενσαρκώνει» τον Οιδίποδα σε ένα σύγχρονο άνθρωπο. Έναν «Οιδίποδα», αντιμέτωπο με την ανάγκη να απολογηθεί για την πλάνη του και τα ανόσια έργα του, αλλά και για αυτογνωσία, αυτοσυνειδησία, αυτοκάθαρση. 

Στο δεύτερο μονόλογο, με την υπερρεαλιστική μορφή μιας κορακίνας, ο συγγραφέας συμπυκνώνει τους «οιωνούς» - κριτές των πράξεων του Οιδίποδα - ανθρώπου. Τη Σφίγγα, τον Τειρεσία, την ενοχική συνείδησή του

Παίζουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Καταλειφός, Ράνια Οικονομίδου.

 

ΘΕΑΤΕΣ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΠΟΝΤΙΚΑ

Δύο γειτονικά δωμάτια ενός άθλιου ξενοδοχείου, αποτελούν τους σκηνικούς πόλους του έργου. Στο πρώτο, μια εξαθλιωμένη γυναίκα, που δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίσει την τραγική καθημερινότητά της, δολοφονεί τον κοινωνικά απόκληρο άντρα της και στη συνέχεια αυτοκτονεί. Στο δεύτερο, ο «γείτονας», ένας άνεργος ηδονοβλεψίας, παρακολουθεί με έκπληξη αλλά και με απάθεια τα δρώμενα από μια τρύπα στον τοίχο του δωματίου του και αργότερα τα διηγείται με ψυχραιμία στην εξίσου ψυχικά ακρωτηριασμένη ερωμένη του. Το ζευγάρι σχολιάζει με σκληρότητα την κατάρρευση της σχέσης των "γειτόνων" τους, χωρίς να είναι σε θέση να αντιληφθεί τη δική του τραγική αποξένωση.

Το έργο, γραμμένο πριν από 40 περίπου χρόνια,  διατηρεί, με την καθαρή, οξεία ματιά του, μια εκρηκτική δυναμική, και αποδεικνύεται εξαιρετικά επίκαιρο στη σημερινή κοινωνία της αποξένωσης, της συναισθηματικής σκληρότητας και της πολιτικής απάθειας.

Χρησιμοποιώντας εύστοχα το σύστημα των αντικατοπτρισμών, ο συγγραφέας ασκεί μια σκληρή κριτική στον ψυχικά τραυματισμένο άνθρωπο, που είτε αδιαφορεί για το δράμα του διπλανού  είτε απομονώνεται για να δώσει μόνος του λύση στα προβλήματά του, καταλήγοντας πολλές φορές στις πιο καταστροφικές επιλογές.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Αντώνης Αντωνίου, Θανάσης Παπαγεωργίου, Γίτσα Γεωργοπούλου, Λήδα Πρωτοψάλτη.

Η ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΗ ΘΕΑ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, του Μάριου ΠΟΝΤΙΚΑ

Δυο άντρες βάζουν σαν πρωταρχικό στόχο της ζωής τους την επιβίωση, προσπαθώντας να είναι όσο το δυνατόν πιο προσαρμόσιμοι. Η ζωή είναι σκληρή και για να αντέξει τη μοναξιά, ο καθένας έχει ανάγκη από έναν συνάνθρωπο να του μεταφέρει προκατασκευασμένες εικόνες, την πανοραμική θέα μιας φανταστικής ζωής, που εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια της νυχτερινής εργασίας...

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί:
Μανώλης Μαυροματάκης και Χρήστος Στέργιογλου.

Τό έργο προέρχεται από καταγραφή σε βίντεο της εκπομπής ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΑ και προβλήθηκε στην ΕΤ-1 το 2007.Η σκηνοθεσία ήταν του Τάσου Μπάντη.

Η απομαγνητοφώνηση του έργου και η συνακόλουθη προσφορά του σε αυτή τη μορφή έγινε από τον φίλο του blog Θεόδωρο Π.,τον οποίο και ευχαριστούμε θερμά.

ΤΟ ΤΡΟΜΠΟΝΙ, του Μάριου ΠΟΝΤΙΚΑ

Σε μια εποχή πολιτικής καταπίεσης, ο Πελοπίδας προσπαθεί να επιβιώσει παίζοντας τρομπόνι σε μια μπάντα. Όταν ανακαλύπτει ότι η μουσική του χρησιμοποιείται από τις αρχές για να συγκαλύπτει τις κραυγές των βασανιζόμενων συμπολιτών του, έρχεται αντιμέτωπος με ένα εσωτερικό δίλημμα. Η πορεία του βολεμένου μικροαστού προς την πολιτική και κοινωνική συνειδητοποίηση, γίνεται πρόσχημα γι' αυτό το σημαντικό έργο-κριτική του σύγχρονου Έλληνα, που ίσως και να κρύβει, βαθιά μέσα του, έναν επαναστάτη.

Ο Μάριος Ποντίκας, γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1942, και ανήκει στη γενιά των συγγραφέων που αποτέλεσαν ορόσημο στην ιστορία του νεοελληνικού θεατρικού έργου από τη μεταπολιτευτική εποχή μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '80. Το "Τρομπόνι" ανέβηκε για πρώτη φορά λογοκριμένο από τη χούντα το 1973 (Θεατρικό Εργαστήρι της Τέχνης στη Θεσσαλονίκη) και την επομένη χρονιά το ανέβασε ο Αλέξης Μινωτής στο Εθνικό εορτάζοντας της επαναφορά της Δημοκρατίας.

Λαμβάνουν μέρος με τη σειρα που ακούγονται οι ηθοποιοί:

Αφηγητής: Πολύκαρπος Πολυκάρπου
Πελοπίδας: Θύμιος Καρακατσάνης
Ευτυχία: Ντίνα Κώνστα
Α' άνδρας: Νίκος Τσιλούλης
Β' άνδρας: Γιώργος Χριστόπουλος
Γ' άνδρας: Πολύκαρπος Πολυκάρπου
Νοσοκόμα: Πέρη Ποράβου
Καφετζού: Έρση Μαλικένζου
ΜΟΥΣΙΚΗ: Μάνος Λοΐζος
ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιώργος Μιχαϊλίδης
Η ηχογράφηση του έργου έγινε το 1977
Διάρκεια: 1.41.29


Το έργο, το κείμενο καθώς και η αφίσα είναι προσφορά του Γιάννη Χ. από το πολυτιμότατο αρχείο του. Τον ευχαριστούμε πολύ!

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ Η ΓΟΝΙΚΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ

Η ΕΘΝΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΠΟΝΤΙΚΑ

Τόπος δράσης του έργου αποτελεί ο αλληγορικός χώρος της Στρατιωτικής Λέσχης μιας –οποιασδηποτε- επαρχιακής πόλης. Τρεις φαντάροι –ο ένας γύφτος, το «εξιλαστηριο» θύμα και ένας λοχίας- και τρεις γυναίκες μοδίστρες, ετοιμάζουν τον στολισμό μιας αίθουσας για την δεξίωση που θα πραγματοποιηθεί την επομένη με την ευκαιρία μιας εθνικής γιορτής.

Μάριος Ποντίκας

Στη μιάμιση ώρα που διαρκεί το έργο σημειώνονται ένας φόνος και μια γέννα.Και οι φωνές...

Φωνές που υψώνονται, χαμηλώνουν, ουρλιάζουν, ψελλίζουν, μπλέκονται, συγκρούονται και προσπαθούν να εκφράσουν τα ανέκφραστα.

Ένα δίπρακτο κριτικής και καταγγελίας της  ναρκωμένης και αλλοτριωμένης κοινωνικής και εθνικής μας συνείδησης. 
Ο συγγραφέας θέτει υπό  κρίση διαστρεβλωμένες και καπηλευόμενες έννοιες όπως: έθνος, φυλή, πατρίδα, φιλοπατρία, εθνική ταυτότητα.

Ερμηνεύουν με την σειρά που ακούγονται οι ηθοποιοί: Δημήτρης Πουλικάκος, Παύλος Ορκόπουλος. Άννα Μακράκη, Γιώργος Κέντρος, Νίτα Παγώνη, Ράσμη Τσόπελα, Δημήτρης Τζούμακης, Χρήστος Ευθυμίου και Βασίλης Κολοβός. 

Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε το 1989 σε σκηνοθεσία Χρήστου Σιόπαχα.  

 ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ Η ΓΟΝΙΚΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ