ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΝΤΟΡΙΑΝ ΓΚΡΕΥ ΤΟΥ ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΙΛΝΤ

The Picture of Dorian Gray  OSCAR  WILDE

Ο νεαρός Ντόριαν αποκτά φιλία με έναν ζωγράφο, τον Μπάζιλ Χόλγουορντ, που τον βάζει στους κύκλους της αριστοκρατίας. Εκεί γνωρίζει έναν εκκεντρικό τύπο, τον Χένρι Γουότον, που μέλλει να γίνει ο μέντοράς του. Ο Γουότον μισεί την ηθικολογία και τους ηθικολόγους, μιλάει διαρκώς για την υποκρισία της τάξης του και παρασύρει τον άβγαλτο Ντόριαν στη σκοτεινή ανατολική πλευρά του Λονδίνου. Ο Ντόριαν γεύεται το τζιν και το όπιο σε φτηνές ταβέρνες και εθίζεται στην ηδονή του σεξ σε πολυτελή μπορντέλα. Με λόγια και έργα, ο Γουότον τον κάνει φιλήδονο και τον διδάσκει την τέχνη του να σκοτώνεις αυτό που λέμε ρομαντικό έρωτα. Ολισθαίνοντας στις κρυφές απολαύσεις σαν καλός μαθητής, θα επιλέξει για τον εαυτό του έναν θάνατο που θυμίζει την περιπέτεια του Φάουστ.

 Ο Ντόριαν ποζάρει στον φίλο του ζωγράφο, που απαθανατίζει ιδανικά την τελειότητα του όμορφου προσώπου του, και στη συνέχεια «πεθαίνει». Ερωτεύεται την εικόνα του και παραδίδει την ψυχή του στον διάβολο με αντάλλαγμα την αιώνια εφηβεία του κορμιού. Η ψυχή, φυλακισμένη στην ομορφιά του πορτρέτου, φορτώνεται τις αμαρτίες του ιδανικού μοντέλου: του Ντόριαν, που για την ηδονή δεν διστάζει να φτάσει ακόμη και στο φόνο. Ο ζωγράφος είναι το πρώτο θύμα του.

Οι δεκαετίες περνούν και ο Ντόριαν Γκρέι παραμένει νέος, όμως το πορτρέτο του αλλάζει μορφή. Γερνάει, ασχημαίνει και, όταν γίνεται τερατώδες, ζωντανεύει όπως στις ιστορίες τρόμου. Στο επίπεδο της κοινωνικής αλληγορίας, ο Ουάιλντ σχολιάζει την υποκρισία που διαβρώνει τη βιτρίνα του καθωσπρεπισμού.

Για το ραδιόφωνο: Αφηγητής Μάκης Ρευματάς   -  Ντόριαν Γκρέι Δημήτρης Ποταμίτης

Παίζουν οι ηθοποιοί: Τρύφων Καρατζάς, Χρήστος Κωνσταντόπουλος, Αννα Αδριανού, Γιώργος Χριστοδούλου, Πάνος Χατζηκουτσέλης.

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΚΛΗΡΟΥΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΤΣΙΦΟΡΟΥ

Υπόθεση:

Η Μίκα, τρεις μέρες πριν από τον γάμο της με τον Μίκη, θα πάει ένα μικρό ταξίδι μέχρι την Βενετία. Εκεί εντελώς αναπάντεχα θα γνωρίσει και θα παντρευτεί τον γοητευτικό Ανδρέα. Οι νιόπαντροι Ανδρέας και Μίκα επιστρέφουν από το εξωτερικό και επισκέπτονται τους γονείς της κοπέλας. Ο Ανδρέας αποφασίζει να βοηθήσει την κατάσταση του σπιτιού και κυρίως τον πεθερό του , αφού διαπιστώνει ότι πρόκειται για μια πραγματικά τρελή οικογένεια. Η μητέρα της Μίκας απομάκρυνε τον σύζυγό της, θεωρώντας τον υπερβολικά καλό, και η μικρή αδερφή της οικογένειας είναι ένα θεότρελο κορίτσι που φέρνει στο σπίτι κάθε νέο που γνωρίζει..

 Για το ραδιόφωνο - Ηχογράφηση 1982 - Αφηγητής:Μάκης Πανώριος

Παίζουνοι ηθοποιοί: Ανδρέας Μπάρκουλης, Αννα Φόνσου, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Κατερίνα Γιουλάκη, Τιτίκα Βλαχοπούλου, Μάνος Τσιλιμίδης, Πάνος Χατζηκουτσέλης, Μαίρη Ραζή, Χρήστος Λετονός.

ΘΕΑΤΡΙΚΟ: ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΚΛΗΡΟΥΣ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ 1965: ΜΙΑ ΤΡΕΛΛΗ-ΤΡΕΛΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

το 1965, έπαιζαν οι Τζένη Καρέζη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, η Μαίρη Αρώνη, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Δημήτρης Καλλιβωκάς, ο Αλέκος Τζανετάκος, η Κατερίνα Γώγου και η Λιλή Παπαγιάννη.

Διασκευή του θεατρικού έργου "Οι Γυναίκες Προτιμούν τους Σκληρούς" των Τσιφόρου - Βασιλειάδη. Σε αυτή την τόσο αγαπημένη κομεντί, του Ελληνικού Κιν/φου, την παράσταση κλέβουν οι δύο παλαίοτεροι πρωταγωνιστές, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος και κυρίως η Μαίρη Αρώνη, που κάνει τον καλύτερο κινηματογραφικό της ρόλο, ως μαμά Πάστα Φλώρα. Λέγεται πως ο ρόλος είχε προταθεί στη Ρένα Βλαχοπούλου, αλλά τον αρνήθηκε επειδή δεν ήθελε να παίξει τον ρόλο της... μαμάς. Η επεξεργασία της έγχρωμης ταινίας έγινε στη Γαλλία.

Ατάκες:

ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ (ΑΡΩΝΗ): Ζωρζ... Πώς τον λέγανε αυτό τον άνθρωπο που πήγαινε κάθε πρωί ένας γύπας και του 'τρωγε το συκώτι;
ΦΙΛΗ (ΜΑΡΤΙΚΑ): Προμηθέας.
ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ: Όχι καλέ. Ο Προμηθέας είναι βιβλιοπωλείο.

ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ: Και εκτός από το μπάσκετ, τί δουλειά κάνετε Μίλτο;
ΜΙΛΤΟΣ (ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΣ): Βοηθώ τον πατέρα μου.
ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ: Α! Μπράβο παιδί μου. Εκτιμώ πολύ τα παιδιά που αφοσιώνονται στην οικογένειά τους. Και ο μπαμπάς, με τί ασχολείται;
ΜΙΛΤΟΣ: Είναι συνταξιούχος.

ΜΙΚΗΣ (ΚΑΛΛΙΒΩΚΑΣ): Γειά σου μαμά. Πού είναι η Μίκα;
ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ: Αχ, πού πήγε να δείς; Πού μου είπε; Στη μοδίστρα; Νο, νο, νο... Αχ, σπάω το κεφάλι μου να βρώ που πήγε... Αχ, ναι! Στην Βενετία!
ΜΙΚΗΣ: Που;
ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ: Βενέτσια, παιδί μου. Ιταλία.
ΜΙΚΗΣ: Κι αν δεν γυρίσει μέχρι τηνΚυριακή που παντρευόμαστε; Θα 'ναι ντροπή να παντρευτώ χωρίς τη νύφη. Δε θα 'ναι;
ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ: Θα 'ρθει, δε μπορεί.
ΜΙΚΗΣ: Πάντως, αν δεν είναι η νύφη στην εκκλησία, ο μπαμπάς θα θυμώσει πάρα πολύ.
ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ: Μίκη! Είσαι απίθανα νευρικός. Πώς θα κάνεις νοικοκυριό με τόσα νεύρα;
ΜΙΚΗΣ: Καλά μαμά. Εγώ πρέπει να φύγω. Μπάααι!

ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ: Αχ, μπράβο! Τότε πρέπει να μας κεράσεις κάτι Μίκα!
ΜΙΚΑ (ΚΑΡΕΖΗ): Για το εξαιρετικό γεγονός, θα πιείτε ένα αμάρο σινιόρε;
ΑΝΔΡΕΑΣ (ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ): Ένα μικρό.
ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ: Εγώ θα πάρω κάτι που δεν έχει αλκοόλ. Παχαίνει το αλκοόλ. Ας πιώ ένα ουίσκι.
ΑΝΔΡΕΑΣ: Μπράβο! Δυνατή στην αντιαλκοολική θεραπεία!

ΜΙΚΑ: Αλήθεια, γνωριστήκατε με το Μίκη;
ΑΝΔΡΕΑΣ: Ποίον; Αυτόν εδώ; Ναι, παντρεύεται, λέει, την Κυριακή.
ΜΙΚΑ: Α, ναι. Αυτό το είχα ξεχάσει.
ΜΙΚΗΣ: Ελπίζω ντίαρ σερ, τώρα που γνωριστήκαμε, να 'ρθετε στο γάμο μας. Με τη γυναίκα σας, φυσικά.
ΜΙΚΑ: Μίκη, αδύνατον. Για τεχνικούς λόγους. Και πρέπει κατ' αρχήν να σας γνωρίσω, εσάς τους δυο. Κύριοι... Από δω ο αρραβωνιαστικός μου και από δω ο άντρας μου.

ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ: Μήπως παχαίνει;
ΜΙΚΑ: Τα χορταρικά δεν παχαίνουν, μαμά.
ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ: Γιατί το λές αυτό Μίκα; Κι οι αγελάδες όλο χορταρικά τρώνε κι όμως είναι τετράπαχες.

24 ΩΡΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝ ΤΣΒΑΪΧ

Twenty-Four Hours in the Life of a Woman

Μια σαρανταδυάχρονη αριστοκράτισσα χήρα φτάνει στο Μόντε Κάρλο και επισκέπτεται το καζίνο, όπου παρακολουθεί με ενδιαφέρον την υψηλή κοινωνία να ποντάρει. Την προσοχή της τραβάει ένας όμορφος νέος, που χάνει όλα του τα χρήματα και αποχωρεί απελπισμένος. Φοβούμενη ότι θα κάνε

ι κάποια τρέλα, η γυναίκα τον ακολουθεί και τελικά του σώζει τη ζωή περνώντας μια νύχτα μαζί του. Αυτή η νύχτα όμως αλλάζει και τη δική της ζωή για πάντα και η επόμενη μέρα που ξημερώνει της επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις...

Στις "Εικοσιτέσσερις ώρες από τη ζωή μιας γυναίκας", ο Τσβάιχ, ευαίσθητος ανατόμος της γυναικείας ψυχής, περιγράφει την ανατροπή της ήρεμης, προβλέψιμης ζωής μιας καθωσπρέπει γυναίκας.

"Αυτή η ιστορία, λαμπρά αφηγημένη και άψογα θεμελιωμένη ως προς τα κίνητρα, είναι ασφαλώς από μόνη της αξία ύπαρξης και διαθέτει τα εχέγγυα για την άσκηση της ισχυρής επίδρασης στον αναγνώστη. Η ανάλυση μας δείχνει ωστόσο ότι η επινόησή της έχει τις ρίζες της σε μια φαντασίωση της εφηβικής ηλικίας, την οποία ορισμένοι είναι σε θέση να ανασύρουν ακόμη και συνειδητά από τη μνήμη τους" σημειώνει ο Ζίγκμουντ Φρόιντ,

Στέφαν Τσβάιχ (1881 – 1942)

Ένας από τους «ιδανικούς αυτόχειρες» της παγκόσμιας λογοτεχνίας υπήρξε ο αυστριακός Στέφαν Τσβάιχ. Η φήμη του έφθασε στο απόγειο τις δεκαετίες ’40 και ’50, για να ακολουθήσει έκτοτε σταθερά καθοδική πορεία.

Ο Στέφαν Τσβάιχ (Stefan Zweig) γεννήθηκε στη Βιέννη στις 28 Νοεμβρίου του 1881 και αυτοκτόνησε μαζί με τη γυναίκα του στις 22 Φεβρουαρίου του 1942 στη Βραζιλία. Έπασχε από μανία καταδίωξης και πίστευε ότι αποτελεί προσωπικό στόχο του Χίτλερ. Υπήρξε ένας από τους πιο συνεπείς αντιφασίστες και περιπλανήθηκε σε διάφορες χώρες του κόσμου, όταν πήρε την εξουσία ο Χίτλερ στη Γερμανία. Από την εποχή του μεσοπολέμου πίστευε στην ιδέα της ενωμένης Ευρώπης, υπό κεντρική διακυβέρνηση.

Στην ιστορία της λογοτεχνίας κατέχει μία σημαντική θέση, κυρίως για τις βιογραφίες ιστορικών προσωπικοτήτων, που συνέγραψε επηρεασμένος από τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του φίλου του Ζίγκμουντ Φρόυντ. Τα πορτραίτα των Αμέριγκο Βεσπούτσι, Μαγγελάνου, Μαρίας Αντουανέτας, Μαρίας Στιούαρτ, Ονορέ Ντε Μπαλζάκ, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι και Φρειδερίκου Νίτσε, διαβάστηκαν πολύ και στη χώρα μας.

Ξεχωριστή θέση στο έργο του Στέφαν Τσβάιχ κατέχει τo εξομολογητικό έργο του «Η σκακιστική νουβέλα» (εκδ. Άγρα), που χρησιμοποιεί το σκάκι για να εικονογραφήσει την ψυχολογία του Ναζισμού.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/biographies/51#ixzz2HbFsS5MR

Για το ραδιόφωνο:

Παίζουν οι ηθοποιοί: Μαίρη Αρώνη, Μάκης Ρευματάς, Ρίτα Μουσούρη, Ζωή Παπαδοπούλου , Αλίκη Ζωγράφου, Ντίνα Γιαννακού, Λυκούργος Καλλέργης, Κώστας Καστανάς, Δήμος Σταρένιος, Πάνος Χατζηκουτσέλης, Ευάγγελος Κολώνας.

Η ΑΣΚΗΣΗ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΔΑΚΤΥΛΩΝ του Πήτερ Σάφερ

Αγαπητοί φίλοι του Ραδιοφωνικού Θεάτρου ,καλσπέρα σας. 

Απόψε σας παρουσιάζουμε ένα σύγχρονο ψυχολογικό δράμα με πολλούς κρυμμένους θησαυρούς. 

Το έργο «Η άσκηση των πέντε δακτύλων» του Πήτερ Σάφερ, που ανέβηκε για πρώτη φορά στο Comedy Theatre του Λονδίνου το 1958.

Με το έργο του ο συγγραφέας ασκεί κριτική σε μια κοινωνία που όλα φαίνονται ρόδινα, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα τα τραύματα που αιμορραγούν πίσω από τις "ιδανικές" σχέσεις των ανθρώπων. 

Πάνω στη σκηνή, εκτίθενται οι ρωγμές που υπάρχουν σε μια τυπική τετραμελή μεσοαστική οικογένεια. Καταλύτης στην αποκάλυψη αυτών των ρωγμών είναι ένας Γερμανός δάσκαλος που εισβάλει σ' αυτή με την ήρεμη ευγένειά του και τον σεξουαλικό μαγνητισμό του. 

Υπόθεση: Ο Stanley, ένας τραχύς κατασκευαστής επίπλων, και η Louise, η επιτηδευμένη σύζυγός του, βρίσκονται σε κατάσταση διαρκούς πολέμου. Ο γιος τους, Clive, βασανίζεται από το οιδιπόδειο σύμπλεγμα με την μητέρα, καταπιέζεται από τον πατέρα του και παλεύει με τη λανθάνουσα ομοφυλοφυλία του. Η έφηβη κόρη τους, Pamela, βρίσκει την ανακούφιση από την ένταση μόνο μέσω των σχεδόν-αιμομικτικών παιχνιδιών με τον αδελφό της.

Η ατμόσφαιρα της δυστυχισμένης οικογένειας ηλεκτρίζεται επικίνδυνα με την παρουσία του πρόσφυγα Γερμανού δασκάλου, που προέρχεται από έναν σκληρό ναζιστή πατέρα.

Ο συγγραφέας απογυμνώνει σταδιακά την οικογένεια των Harringtons από τις ευγενικές τους προσποιήσεις και αποκαλύπτει τον κανιβαλισμό των σχέσεών τους, εισάγοντας όμως μια αίσθηση οίκτου για τη δυστυχία τους.

Ο πατέρας, η μητέρα, ο γιος, η κόρη, ο δάσκαλος, ζουν τη μοναξιά των ανθρώπων που δεν μπορούν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον καθώς μοιάζουν με τα ανόμοια δάκτυλα του ενός χεριού που παίζουν ασκητικά το δράμα της ζωής τους, ενώ είναι τόσο οικεία το ένα με το άλλο.

( Από την παρουσίαση του έργου που ανέβηκε στο θέατρι ΠΡΟΒΑ το 2003 σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσόγκα)

                                                Πήτερ Σάφερ
 Άγγλος συγγραφέας, γεννημένος στο Λίβερπουλ στις 15 Μαίου 1926 μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Άντονυ που είναι επίσης συγγραφέας.

Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ, με υποτροφία και έκανε διάφορες δουλειές πριν ανακαλύψει το συγγραφικό του ταλέντο.

Το πρώτο έργο του Shaffer, ονομαζόταν The Salt Land (1954) παρουσιάστηκε στο BBC. Ενθαρρυνμένος από αυτήν την επιτυχία, ο Shaffer συνέχισε να γράφει και καθιέρωσε τη φήμη του ως θεατρικός συγγραφέας το 1958 με το έργο Η άσκηση των πέντε δάχτυλων που έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο υπό την καθοδήγηση John Gielgud και βραβεύτηκε με το Evening Standard Drama Award. Όταν το έργο μεταφέρθηκε στη Νέα Υόρκη το 1959, έτυχε εξίσου καλής υποδοχής κερδίζοντας το Βραβείο Θεατροκριτικών (Drama Critics Award).
Στα έργα του περιλαμβάνονται τόσο φιλοσοφικά δράματα όσο και σατιρικές κωμωδίες.

Ο Σάφερ βραβεύτηκε επίσης για τα έργα του: Έκβους με το βραβείο Τόνυ (Tony Award for Best Play) και το Βραβείο Κριτικών της Νέας Υόρκης (New York Drama Critics Circle Award), Αμαντέους με τα βραβεία Evening Standard Drama Award και Theatre Critics Award στο Λονδίνο και το βραβείο Τόνυ στη Νέα Υόρκη.

Πολλά έργα του μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Το έργο που θα ακούσουμε εμείς ηχογραφήθηκε το 1988 για τη εκπομπή ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ και προλόγισε ο Δημήτρης Ποταμίτης. Ο ίδιος το είχε ανεβάσει νωρίτερα στο Θέατρο Έρευνας.

Μεταδόθηκε ξανά από το ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ το 2004, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Δημήτρη Ποταμίτη.

Τους ρόλους ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Γιώργος Κέντρος, Μάρω Κοντού, Δημήτρης Ποταμίτης, Αγγελική Βελουδάκη, Πάνος Χατζηκουτσέλης. Η ραδιοσκηνοθεσία είναι του Δημήτρη Ποταμίτη.

Η διάρκεια  του έργου είναι περίπου 1ω 56 λ

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΤΟΥ ΣΑΙΞΠΗΡ

Ρένα Δέπου Ήρα _ Μαίρη Αρώνη Δήμητρα_ Μιράντα Οικονομιδου Ίρις_ Κάτω Νύμφες

Εθνικό Θέατρο 1950

Γύρω στα 1608-1609 μια μετάπτωση, αρκετά έκδηλη, σημειώνεται στην συγγραφική εξέλιξη του Σαίξπηρ. Τις τραγωδίες του σκοτεινού πάθους τις διαδέχεται τώρα ένας άλλος τόνος αρκετά διαφορετικός. Ο ποιητής δεν γράφει πια σκυθρωπά δράματα, έργα που να τελειώνουν με μια καταστροφή. Γράφει παραμυθοδράματα ή κωμωδίες όπου βλέπουμε συγγενείς χωρισμένους από μια παλιά διαμάχη να φιλιώνουν και να επικρατεί τελικά μια ατμόσφαιρα γαλήνης, μια αίσθηση εσωτερικής ισορροπίας.

Στην τελευταία αυτή συγγραφική του περίοδο ανήκει και η Τρικυμία. Μάλιστα πολλοί αξιόπιστοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι πρόκειται για το τελευταίο έργο του. Ωστόσο, η επικρατέστερη σήμερα άποψη είναι πως και μετά την Τρικυμία μπορούν να ανευρεθούν τα συγγραφικά του ίχνη, σε έργα όμως γραμμένα με την συνεργασία και άλλων.

Η Τρικυμία του Σαίξπηρ στο έργο του J W Waterhause Miranda

Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο έγκριτος θεατρολόγος και κριτικός (μεταξύ πολλών άλλων ιδιοτήτων του) Άγγελος Τερζάκης «η Τρικυμία είναι ποίηση – ποίηση σε δράση, όπως καθαρή ποίηση σε ήχους είναι η μουσική … η μορφή του Πρόσπερου αποτελεί μια προβολή της προσωπικότητας του Ποιητή. Η φιλοσοφία της Τρικυμίας είναι το ύψιστο μάθημα που έδωσε η ζωή σε έναν εραστή της. Είμαστε από την ουσία των ονείρων πλασμένοι -μονολογεί ο Ποιητής με το στόμα του Πρόσπερου- κι ύπνος τυλίγει την μικρή ζωή μας. Η πρόταση αυτή που έμεινε παροιμιακή, εκφράζει μια κοινή ανθρωπινή εμπειρία η οποία διατυπώνεται δίχως πίκρα και δίχως παράπονο… Τα δυο πιο ζωντανά πρόσωπα που έπλασε ο Σαίξπηρ στην Τρικυμία είναι αυτά που δεν έχουν ανθρωπινή μορφή: ο Αριελ και ο Καλιμπαν. Ο Αριελ δεν μπορεί να καθηλωθεί, δεν έχει μορφή συγκεκριμένη. Παίρνει χίλια- δυο σχήματα γιατί είναι πνεύμα. Περνάει στον αέρα και τότε η διάθεση των ανθρώπων αλλάζει, η ψυχή τους δέχεται μυστικά νοήματα. Τραγουδάει και εκείνοι πέφτουν σε έκσταση. Είναι στοιχειό, αιθέρας, χάδι, νάζι, χαμόγελο. Αντίθετα  ο Καλιμπαν είναι ύλη βαριά, ακατέργαστη, ο γιος μιας μάγισσας και του διαβόλου. Ο Ποιητής μάς τον περιγράφει σαν πλάσμα που μοιάζει με ψάρι. Κι όμως ο Καλιμπαν, το απόρριμμα αυτό της φύσης, δεν είναι ύπαρξη χυδαία. Πλασμένος από πόθο κι από μελαγχολία κρύβει μέσα του τη σκοτεινή αγωνιά της αρχέγονης ύλης που πάει να εμψυχωθεί… Τέλος  ο Πρόσπερος έχει τις αδυναμίες ενός γέροντα και είναι συχνά εκδικητικός, ευερέθιστος και λιγάκι φλύαρος. Πρόκειται για άνθρωπο του βιβλίου, έναν αλχημιστή που δεν είχε πλαστεί για ηγεμόνας και που εύκολα τον εκθρονισαν. Σε αυτόν είναι που ο Ποιητής εμπιστεύτηκε, καθώς φαίνεται, την ύστατη προσωπική του εξομολόγηση».

Σκηνοθεσία: ΣτέλιουΠαπαδάκη

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Θ. Δημήτριεφ, Γ. Παρτσαλάκης, Τ. Καρατζάς,  Δ. Γούσης, Π. Χατζηκουτσέλης, Σ. Μισθός, Τ. Βουλαλάς, Σ. Βόκοβιτς, Μ. Σκούντζου, Μ. Ζαφειροπούλου, Α. Αντωνόπουλος, Κ. Κοντογιάνης, Θ. Καρακατσάνης, Σ. Ξενίδης, Β. Τσιούνη.

Ο ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ, του Μιχαήλ Χουρμούζη

Υπόθεση: Ο ανώτατος Υπάλληλος κύριος Ολυμπιάδης ψάχνει τρόπο να ζητήσει αύξηση του μισθού του από τον τότε «πρωθυπουργό» (αντιβασιλέα του Όθωνα). Και για επιχείρημα, τού ’ρχεται η φαεινή ιδέα: «Δευτέρα με Δευτέρα οκτώ μέρες, και Δευτέρα 16 και Δευτέρα 24 και Δευτέρα 32. Γιατί λοιπόν τις τέσσερις εβδομάδες μας τις περνούν για τριάντα ημέρες, ενώ είναι κανονικά 32; Δύο ημέρες περιπλέον είναι 33 δραχμαί και 33 λεπτά…». Κι από κει και πέρα σε διαδοχικά καρέ ξεδιπλώνεται ο μηχανισμός της διαφθοράς γύρω από την καρέκλα του Σύμβουλου Διευθυντή κύριου Ολυμπιάδη.

Ο Μ. Χουρμούζης Τριανταφύλλου (1804-1882), γιος του Κωνσταντίνου Χουρμούζιου Τριανταφύλλου, γεννήθηκε στο Γαλατά της Κωνσταντινούπολης και καταγόταν από την Κρήτη ή τη Θεσσαλία. Πέρασε τα παιδικά και μαθητικά του χρόνια μεταξύ Κρήτης και Πόλης. Μετά το ξέσπασμα της επανάστασης ήρθε για να συμβάλει στον Αγώνα στο πλάι του Εδουάρδου Ραϊνέκ στην Κρήτη. Για την προσφορά του στον αγώνα πήρε τιμητικά τον βαθμό του αξιωματικού και υπηρέτησε στη στρατιωτική φάλαγγα της Λαμίας. Διετέλεσε πρόεδρος του επαρχιακού συμβουλίου Φθιώτιδος και το 1851 εκλέχτηκε βουλευτής Φθιώτιδος. Τρία χρόνια αργότερα εκλέχτηκε αντιπρόεδρος της Βουλής και πήρε μέρος στη Θεσσαλική Επανάσταση. Λόγω των φιλελεύθερων φρονημάτων του διώχτηκε και το 1856 κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και πέθανε. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες της Πόλης Αρμονία, Νεολόγος και Ομόνοια. Στην Αρμονία μάλιστα δημοσίευσε το 1864 τη διάλεξη Περί Πολιτείας (που εκδόθηκε αργότερα στη Σμύρνη και τη Σύρο) καθώς επίσης συνδικαλιστικά άρθρα. Γνωστός στο χώρο τις λογοτεχνίας είναι κυρίως για τις θεατρικές κωμωδίες του, με βασικό χαρακτηριστικό την καυστική σάτιρα της ελληνικής κοινωνίας μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Πρωτοεμφανίστηκε με τη δημοσίευση των Επτά διαλόγων στην εφημερίδα Εποχή και ακολούθησαν ο Λεπρέντης (1835), ο Τυχοδιώκτης (1835), ο Υπάλληλος (1836) ο Ευγενής (1838) και ο Χαρτοπαίκτης (1839). Το 1842 εξέδωσε τα απομνημονεύματά του από τον κρητικό αγώνα, με τίτλο Κρητικά και το 1869 τη μονογραφία Η νήσος Αντιγόνη. Το τελευταίο του έργο ήταν το κριτικό δοκίμιο της λαϊκής μυθιστορηματικής σύγχρονής του παραγωγής Παροδική μικρογραφία μυθιστορημάτων και εκδόθηκε το 1882. Εξέδωσε επίσης μια παράφραση του Πλούτου του Αριστοφάνη, και μια μελέτη με τίτλο Συνοπτικός παραλληλισμός ηθών και εθίμων ως και τινών περιέργων των επί Ομήρου Αχαιών προς τινά των νεωτέρων Ελλήνων, ενώ σώζεται επίσης ο τίτλος από μια χαμένη κωμωδία του με τίτλο Ο Οψίπλουτος. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Μιλτιάδη Χουρμούζη βλ. Ευαγγελίδης Τρ.Ε. – Μοάτσος Ερ., «Χουρμούζης Μιχαήλ Βυζάντιος», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια24. Αθήνα, Πυρσός, 1934 και Χρονολόγιο του Μ.Χουρμούζη, στον τόμο Μ.Χουρμούζη, Διάλογοι επτά• Καταχωρηθέντες εις την εφημερίδα Η Εποχή (τω 1834 έτει). Αθήνα, Ιθάκη, 1980.

Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης, 16 Μαρτίου 1982

ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΣ ΧΑΝΙΩΤΗΣ, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΤΑΝΙΔΗΣ, ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΒΙΚΗ ΜΟΥΝΔΡΕΑ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ.

Παίζουν οι ηθοποιοί: ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΓΙΑΝΚΑ ΑΒΑΓΙΑΝΟΥ, ΚΩΣΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΣΧΙΔΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΚΟΥΤΣΕΛΗΣ, ΠΑΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΛΑΒΡΟΥΖΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΜΠΕΡΙΔΗΣ, ΝΤΟΡΑ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΑΝΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΡΕΝΑΤΑ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ, ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ, ΜΑΡΙΑ ΤΖΟΜΠΑΝΑΚΗ, ΚΩΣΤΑΣ ΤΖΟΥΒΑΡΑΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΑΠΕΚΟΣ, ΜΑΝΟΣ ΤΣΙΛΙΜΙΔΗΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΛΚΙΑΣ.