ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΘΕΟΤΟΚΑ

"Το έργο μάς μεταφέρει στην αρχή της ειρηνικής, πολύχρονης βασιλείας του Γεωργίου Α', σ' ένα θρυλικό 19ο αιώνα με κρινολίνα, φουστανέλες , γενειοφόρους κυρίους που μιλούν στην καθαρεύουσα, ξένους περιηγητές του ρομαντισμού, μια Γαλλίδα ποιήτρια που γυρνά την Ελλάδα αναζητώντας τους θεούς και έναν νεαρό Σκωτσέζο λόρδο που, άθελά του, προκαλεί περίπλοκα ζητήματα. Συναντάμε επίσης τους ληστές με το μαύρο μαντήλι στο κεφάλι να διασκεδάζουν έξω από την Αθήνα και τους χωροφύλακες του παλιού καλού καιρού, με γαλάζιες στολές, μεγάλα μουστάκια και βουνίσιες νοσταλγίες. Όλα αυτά ο συγγραφέας τα χρησιμοποιεί σαν στοιχεία ενός καθαρού παιχνιδιού της φαντασίας, που δεν υπηρετεί καμιά ιστορικότητα, επικαιρότητα ή σκοπιμότητα, αλλά μόνο το ανυστερόβουλο πνεύμα της κωμωδίας."( Από το πρόγραμμα του ΚΘΒΕ που ανέβασε το έργο την περίοδο 1974-1975)

Η ραδιοφωνική εκδοχή του προηγήθηκε, αφού μεταδόθηκε το1973 στα πλαίσια του Θεάτρου της Κυριακής . Τη ραδιοσκηνοθεσία έκανε ο Γιάννης Παπακυριάκου και τους ρόλους ερμήνευσαν οι ηθοποιοί:  Λουκιανός Ροζάν, Κυριάκος Δανίκας, Άννα Κυριακού, ΔημήτρηΝτουνάκης, Νίκος Βανδώρος, Μιχάλης Μπαλής, Νίκος Μπακογιάννης, Γιώργος Βουτσίνος, Γιώτα Σοϊμήρη, Γιώργος Σταμάτης, Γιώργος Σαλάχας, Κώστας Κατσαρόπουλος, Θόδωρος Δημήτριεφ, Κώστας Θεοδόσης, Πάνος Χατζηκουτσέλης, Γιάννα Ολυμπίου, Ντίνα Γιαννακού, Βασίλης Παπανίκας, Ευάγγελος Πρωτοπαπάς, Φοίβος Ταξιάρχης, Νίκος Παγκράτης, Γιώργος Κωνσταντής

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα.

Ο Γιώργος Θεοτοκάς γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή το 1922, η οικογένεια Θεοτοκά εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Στην πρωτεύουσα ο Θεοτοκάς φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1927. Στη συνέχεια μετέβη στο Παρίσι και στο Λονδίνο και σπουδάζει νομικά, ιστορία, φιλοσοφία. Επέστρεψε λίγο αργότερα στην Αθήνα και εργάστηκε ως δικηγόρος. Παράλληλα, δραστηριοποιήθηκε έντονα στον πνευματικό χώρο. Η Ακαδημία Αθηνών τον βράβευσε με το Bραβείο πεζογραφίας το 1939 για το μυθιστόρημά του Το Δαιμόνιο. Το έργο του διακόπηκε όμως προσωρινά λόγω του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Bραβεύτηκε πολλές φορές για το έργο του. Διετέλεσε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου τις περιόδους 1945-1947 και 1952-1953. Ακόμη, υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος από το 1961, έτος ίδρυσης του. Πέθανε το 1966 στην Αθήνα.

Πολυταξιδεμένος και καλλιεργημένος ο Γιώργος Θεοτοκάς άφησε ένα πλούσιο λογοτεχνικό έργο με πολυάριθμα δοκίμια, θεατρικά έργα, κριτικές, μυθιστορήματα, ταξιδιωτικά, κ.λπ., που μεταφράστηκαν σε πολυάριθμες ξένες γλώσσες. Ο Θεοτοκάς υπήρξε ένθερμος οπαδός του δημοτικισμού. Μάλιστα, για τη δράση του αυτή κινδύνευσε να αποβληθεί από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, κάτι που τελικά δεν έγινε και έτσι ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η θεατρική του παραγωγή. Τα έργα του βασίζονται στην ελληνική παράδοση, από την αρχαιότητα μέχρι την πρόσφατη ιστορία. Εμπνέονται από θρύλους, δημοτικά τραγούδια ή ιστορικά γεγονότα.(πηγή wiki)

Για καλύτερη γνωριμία με τον θεατρικό Θεοτοκά επισημαίνουμε στους φίλους του blog  ότι υπάρχει ανάρτηση με το έργο του " Το παιχνίδι της τρέλας και της φρονιμάδας". Πηγαίνετε γρήγορα εκεί με τη βοήθεια του υπερσυνδέσμου που ακολουθεί.  ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΑΚΡΟΑΣΗ!

http://radio-theatre.blogspot.gr/2009/10/blog-post_10.html

Ο ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΔΟΥΝΑΒΗΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΡΩΜΑ

Αστυνομική ιστορία  (1956)

Παίζουν οι ηθοποιοί: Λυκούργος Καλλέργης, Φραγκούλης Φραγκούλης, Δημήτρης Ντουνάκης, Γιώργος Πλούτης, Γιώργος Παπάς, Αθανασία Συγγελάκη.

Για το έργο ευχαριστούμε πολύ τον Σπύρο από την Κόρινθο,

Διονύσιος Ρώμας (1906-1981).

Ο Διονύσιος Ρώμας γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του υπουργού και προέδρου της Βουλής Αλέξανδρου Ρώμα, με καταγωγή από την ιταλικής προέλευσης ζακυνθινή οικογένεια Ρώμα, και της Σοφίας κόρης του Χρηστάκη Ζωγράφου.

Παρακολούθησε μαθήματα φιλολογίας και ιστορίας τέχνης στην Αθήνα, την Ελβετία και τη Γερμανία και παράλληλα επιδόθηκε στην εκμάθηση ξένων γλωσσών (μιλούσε αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και γερμανικά). Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα στράφηκε στη μελέτη της ζακυνθινής ζωγραφικής. Παντρεύτηκε σε ηλικία σαράντα τεσσάρων χρόνων τη Μαρία Σπηλιωτάκη. Πολιτεύτηκε με το κόμμα της Ε.Ρ.Ε., με το οποίο εκλέχτηκε δυο φορές βουλευτής Ζακύνθου (1958 και 1961).

Ιδιαίτερη δραστηριότητα ανέπτυξε στο χώρο του θεάτρου και της ραδιοφωνίας. Υπήρξε γενικός γραμματέας του Άρματος Θέσπιδος του Κωστή Μπαστιά (1938), βοηθός διευθυντή του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου (1944-1952), διευθυντής του θεατρικού τμήματος και διευθυντής προγράμματος του Ε.Ι.Ρ. (1950 και 1954-1958). Υπήρξε επίσης ιδρυτής του τρίτου προγράμματος της κρατικής ραδιοφωνίας, αντιπρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.

Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε γύρω στο 1925 με δημοσιεύσεις ποιημάτων στην "Ιόνιο Ανθολογία". Γνωστός έγινε μετά τη βράβευσή του με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου για το έμμετρο δράμα "Ζακυνθινή σερενάτα" που παραστάθηκε από το θίασο του Εθνικού Θεάτρου το 1938. Την ίδια χρονιά ο Ρώμας εισήγαγε στην Ελλάδα το είδος του ραδιοφωνικού θεατρικού έργου με το έργο "Απ' τα κόκκαλα βγαλμένη" ή "Πώς γράφτηκε ο Εθνικός μας Ύμνος". Συνολικά ολοκλήρωσε πέντε θεατρικά και πάνω από 150 ραδιοφωνικά έργα, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη θεατρική μετάφραση για παραστάσεις του Εθνικού και άλλων θεάτρων. Συνεργάστηκε ως χρονογράφος με την εφημερίδα "Ελευθερία" και την εβδομαδιαία έκδοση του Ε.Ι.Ρ. "Ραδιοπρόγραμμα", ενώ ασχολήθηκε και με τη μελέτη της ιστορίας της επτανησιακής τέχνης. Το 1968 εξέδωσε τον πρώτο τόμο του πεζογραφήματος "Ο Σοπρακόμιτος", εγκαινιάζοντας την τμηματική δημοσίευση της μυθιστορηματικής σύνθεσης "Περίπλους (1570-1870)", με την οποία επιδίωξε να παρουσιάσει με λογοτεχνική μορφή την ιστορική πορεία του ελληνισμού κατά τη διάρκεια τριών αιώνων. Την ολοκλήρωση του έργου πρόλαβε ο θάνατος του Ρώμα του 1981. Τρία χρόνια αργότερα εκδόθηκε και ένας τόμος ποιημάτων του με επιμέλεια του Φαίδωνα Μπουμπουλίδη.

Ο Διονύσιος Ρώμας τιμήθηκε με το Β΄ βραβείο του Ε.Ο.Τ. (1956 για το βυζαντινό δράμα "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται"), το βραβείο Πουρφίνα της Ομάδας των Δώδεκα (1957 για τα "Ζακυνθινά"), το βραβείο του Ταξιάρχη του Φοίνικα (1961), το Α΄ κρατικό βραβείο πεζογραφίας και το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών (1970 για τον "Σοπρακόμιτο"), το Κρατικό Βραβείο (1972) και το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών (1981) για τη συνολική προσφορά του. Πέθανε στην Αθήνα.

Ο Διονύσης Ρώμας ασχολήθηκε με πολλά είδη του έντεχνου λόγου. Η ποίησή του ακολουθεί την παράδοση της επτανησιακής σχολής από την οποία ισχυρή επίδραση, το ίδιο και τα θεατρικά του έργα που κινούνται στη γραμμή της ψυχολογικής ηθογραφίας που χάραξαν ο Δημήτριος Γουζέλης, ο Αντώνιος Μάτεσις και αργότερα ο Γρηγόριος Ξενόπουλος. Στο χώρο της πεζογραφίας ο "Περίπλους" αποτέλεσε για το Ρώμα ατελείωτο έργο ζωής. Στα πλαίσια της απόπειρας αναπαράστασης της ελληνικής ιστορικής πραγματικότητας τριών αιώνων κινήθηκε με εξαιρετική ιστορική συνέπεια, πετυχαίνοντας παράλληλα την εξισορρόπηση ανάμεσα στα είδη της ιστοριογραφίας και του μυθιστορήματος. Ξεκινώντας από ιστορικά γεγονότα και υπαρκτά πρόσωπα δημιούργησε ζωντανούς λογοτεχνικούς ήρωες, ενώ παράλληλα διατήρησε τόσο τον πρωταγωνιστικό ρόλο της ιστορίας στη ζωή των προσώπων, όσο και το αξιόλογο επίπεδο της δομής και της αλληλουχίας της αφήγησης.