ΜΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΖΑΝ ΑΝΟΥΙΓ

Médée - Jean Anouilh

           Το έργο είναι εμπνευσμένο από την αρχαιοελληνική τραγωδία της Μήδειας. Η δράση επικεντρώνεται γύρω από λίγους χαρακτήρες, της Μήδειας, του Ιάσωνα, του Κρέοντα, και της υπηρέτριας της Μήδειας.

Υπόθεση: Η Μήδεια πριν δέκα χρόνια σκότωσε τον πατέρα και τον αδελφό της για την αγάπη του Ιάσονα. Τώρα όμως αυτός την βγάζει από την ζωή του και ετοιμάζεται να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά της Κορίνθου Κρέοντα.

Η ηρωίδα  εξεγείρεται και επιζητά την εκδίκηση. Σκοτώνει τα παιδιά της, καίει τα πάντα, αυτοκτονεί μπροστά στα μάτια του Ιάσονα, θέλοντας να «μην αφήσει τίποτα πίσω της, παρά μια μαύρη κηλίδα».

Παίζουν οι ηθοποιοί: Δέσποινα Μπεμπεδέλη - παραμάνα, Κώστας Δημητρίου -Κρέοντας, Χάρης Παναγιώτου - Ιάσωνας, Ευτύχιος Πουλαϊδης - αγγελιαφόρος, Κώστας Χαραλαμπίδης - φύλακας.

            Στο έργο του Γάλλου δραματουργού η Μήδεια παρουσιάζεται ακριβώς όπως τη γνωρίσαμε στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη, ως μια γυναίκα που διεκδίκησε τον έρωτα, χωρίς να υπολογίζει το κόστος. Από την άλλη ο Ιάσονας, αηδιασμένος από το αίμα που έχει χυθεί εξαιτίας του, τρέχει για να γλιτώσει. 

Το έργο ανήκει στη συλλογή «Δράματα Οδύνης» κι εκφράζει την αγωνία και τον πόνο για την καταστροφή κάθε όμορφου πράγματος που καταστρέφεται μαζί με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

            Ο Ζαν Ανούιγ γνώρισε την επιτυχία στη Γαλλία κυρίως κατά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και ένα μέρος του έργου του αποτελείται από διασκευές αρχαίων ελληνικών μύθων και δραμάτων.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΣΑΝΛΙ ΤΟΥ ΖΑΝ ΑΝΟΥΙΓ

Γράφτηκε από τον Jean Anouilh το 1941 και είχε τον τίτλο Le Rendez-vous de Senlis. (Dinner with the Family 1959 και 1962 για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο)

Υπόθεση: Το έργο αφορά τον Georges Delachume, ένα νεαρό άνδρα με πολύ μεγάλη γοητεία και ελάχιστους ενδοιασμούς. Ο George είναι παντρεμένος με μια πλούσια, υστερική σύζυγο. Ζουν στην πολυτέλεια του Παρισιού και τα κοσμικά αγαθά τους απολαμβάνουν από κοινού με τους γονείς του  George,  τον  καλύτερο του φίλο Ζακ και τη γυναίκα του Ζακ τη Barbara.

Στη ζωή του George έρχεται η Isabelle, μια ήσυχη νεαρή κοπέλα, ανοιχτόκαρδη, χωρίς την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων χαρακτήρων που μέχρι τώρα τον περιστοιχίζουν. Ο George εντυπωσιάζεται και το μόνο που σκέφτεται πλέον είναι το πως θα ήταν να ζει κανείς μια απλή ζωή, φυσικά με την Isabelle.

Κάποια στιγμή της ζητάει να δειπνήσουν στο σπίτι του μαζί με τους γονείς του και εκείνη δέχεται. Ο George πρέπει να βρει ένα σπίτι, υπηρέτες και ψεύτικούς γονείς. Η αλήθεια δεν θα αργήσει να αποκαλυφτεί και τώρα το παρόν και το μέλλον φαίνονται αβέβαια ...

Παίζουν οι ηθοποιοί:Χριστίνα Κουτσουδάκη, Γιώργος Ζαχαριάδης, Ευάγγελος Κολώνας, Πέτρος Φώσκολος, Σούλα Αθανασιάδου, Σόφη Μυρμηγκίδου, Μάκης Ρευματάς, Βασίλης Μητσάκης, Νανά Νικολάου, Μαρία Μαρτίκα, Βούλα Χαριλάου, Γιάννης Στρατάκης.

ΛΕΟΚΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΖΑΝ ΑΝΟΥΙΓ

Αγαπητοί φίλοι του radio-theatre, καλησπέρα σας.

Ένα έργο πάλι του πολυγραφότατου Ζαν Ανούιγ είναι το αντικείμενο της σημερινής μας ανάρτησης. Το θεωρούμε ξεχωριστό όχι γιατί έχει ηχογραφηθεί μία φορά για το ραδιόφωνο - το πιο σύνηθες θα λέγαμε- αλλά γιατί δεν έχει την ανάλογη διαδρομή στο θεατρικό σανίδι όπως άλλα έργα του Ανούιγ. Η εντύπωσή μας αυτή στηρίζεται στο γεγονός ότι στο διαδίκτυο, πλην της παράστασης του Εθνικού Θεάτρου που δόθηκε το 1958-59, δεν υπάρχει άλλη καταχώριση. Αυτό ούτως ή άλλως έχει ένα ενδιαφέρον. Αν σ' αυτό, τώρα, προστεθεί ότι με τον ίδιο μεταφραστή και σκηνοθέτη (τον  Αλέξη Σολομό) τόσο στο Εθνικό όσο και στο ραδιόφωνο δέκα χρόνια μετά, φαίνεται να έκλεισε ο κύκλος αυτού του έργου, τότε εξάπτεται το ενδιαφέρον μας ως ακροατών και πληθαίνουν τα ερωτήματα! 

Γιατί άραγε δεν "περπάτησε" η ΛΕΟΚΑΝΤΙΑ, ενός από τους πιο εξέχοντες θεατρικούς συγγραφείς και με τόσο βαρύ ποδαρικό που έκανε στη χώρα μας με το δίδυμο Αλέξη Σολομού (μετάφραση - σκηνοθεσία) και Γιάννη Μόραλη (σκηνικά - κοστούμια); Για όποιον ενδιαφέρεται....πεδίον δόξης λαμπρόν!

Jean Anouilh  - Léocadia (Time Remembered)

Υπόθεση: Ο  πρίγκιπας  Albert, ένας νεαρός Γάλλος αριστοκράτης, αφοσιώνεται  πλήρως στη μνήμη μιας εκκεντρικής  μπαλαρίνας που ονομαζόταν Leocadia και η οποία τρεις ημέρες μετά τη συνάντηση με τον Albert, στραγγάλισε τον εαυτό της με το μαντήλι της.

Ο Albert, σκέφτεται τον έρωτα του για την Leocadia και η μόνη ανακούφιση στον πόνο που νιώθει είναι η ανάμνηση των τριών ημερών που πέρασαν μαζί.

Η θεία του, πάμπλουτη Δούκισσα, γνωρίζοντας τι έχει συμβεί αγόρασε όλα τα μέρη που ο Albert και η Leocadia επισκέφθηκαν μαζί (ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης, ένα παγκάκι στο πάρκο, ένα παγωτατζίδικο, κλπ) και τα συμπεριέλαβε στην προσωπική της περιουσία.

Κάποια μέρα η Δούκισσα είδε την Amanda, ένα κορίτσι που μοιάζει πολύ στην Leocadia και αφού φρόντισε να την απολύσουν από το κατάστημα που εργαζόταν σαν ράφτρα την κάλεσε στον πύργο της για την βάλει να παίξει το βασικό ρόλο στο σχέδιο της ...

Η ποικιλία των θεμάτων των έργων του ώθησε τον Ανούιγ να κατατάξει ο ίδιος τα περισσότερα έργα του σε κατηγορίες: ροζ θέατρο, μαύρο θέατρο, λαμπρό θέατρο, μπαρόκ θέατρο κ.ά.

Η "Λεοκάντια", που γράφτηκε το 1939, ανήκει στην τριλογία του ροζ θεάτρου μαζί με τον "Χορό των κλεπτών" και το "Ραντεβού του Σενλίς".

Η ηχογράφηση για το ραδιόφωνο όπως προείπαμε έγινε το 1969.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Ανιγόνη Βαλάκου - Αμάντα, Νικηφόρος Νανέρης - πρίγκιπας, Ελένη Χαλκούση - Δούκισσα, Ευάγγελος Πρωτοπαπάς - Μετρ, Θεόδωρος Σαρρής - Έκτωρ, Γρηγόρης Μασαλάς - σωφέρ,  Αιμίλιος Μεσσίδης - παγωτατζής, Σπύρος Ολύμπιος - Θεόφιλος.

Η διάρκεια του έργου είναι 1ω 35λ

Καλή σας ακρόαση!

Η τεκμηρίωση που ακολουθεί είναι από το αρχείο του Εθνικού Θεάτρου   και την υπογράφει ο Άγγελος Τερζάκης, υπεύθυνος δραματολογίου εκείνα τα χρόνια:

Ἡ Ἀμάντα του, ἡ ἡρωϊδα τῆς "Λεοκάντια" εἶναι ἓνα καθαρά ποιητικό πλᾶσμα. 'Εργατριούλα σε καπελλάδικο τῆς Rue de la Paix, παριζιάνικο σπουργίτι μέ ἀφέλεια, θάρρος, χάρη, ἄρωμα φυσικό, βρίσκεται μιά μέρα, άπό μιάν ἀνεξήγητη γι αὐτήν ἰδιοτροπία τῆς τύχης, μέσα σ΄ἕνα ἀρχοντικό πάρκο άπό ὅπου δέν φαίνεται να βγαίνεις ὅσο κι ἄν περπατᾶς, καί σ΄ἕναν πύργο κατοικημένον ἀπό πλάσματα λοξά, ἀκατανόητα. Ὕστερα άπό τό πρῶτα ξάφνιασμα, ἡ Ἀμάντα, ὡδηγημένη άπό τό στέρεο λαϊκό της αἰσθητήριο, θ΄ἀρχίσει νά ξυπνάει. Δὲν θὰ πάψει να ζεῖ τὸ παραμῦθι της, ἀλλά καὶ δὲν θὰ σαστίζει. Κάτι τὴν ειδοποιεῖ πώς, ἐδῶ, βρίσκεται απέναντι σέ μιά κατάσταση ἀναχρονιστική, ἀρνητική τῆς ζωής, κι' αὐτό ἐξεγείρει τήν ἁπλοϊκή της φρόνηση, τήν ὑγιέστατη. Ἡ μικρή αὐτή σ΄ ἀντίθεση μέ τά ἑτοιμόρροπα φαντάσματα τοῦ νεκροῦ χτές, πού τήν περιβάλλουν, φέρνει μαζί της τή ζωή. Πλᾶσμα ἑωθινό μέ γερή ὄρεξη, ἰσορροπημένο νοῦ, ἄφθαρτες αἰσθήσεις, ἔχει τήν ἥσυχη δύναμη νά διώχνει, ὅπου πάει, τήν ἄρνηση καί τό θάνατο. Ἔχει περισσότερο τήν προνοητικότητα τῆς κοινωνικῆς της καταγωγῆς παρά ἑνός συγκεκριμένου ἀτόμου. Γιατί σάν πρόσωπο, εἶναι κι αὐτή ἕνα παιχνίδι μέσα στό παιχνίδι.

Ὁλόκληρο τό ἔργο, ἀποτελεί μιά στιγμή εὐφροσύνης τοῦ Anouilh, ὅπου ὁ ποιητής συνθέτει τήν εἰρωνεία μέ τήν τρυφερότητα, τό πιό διακριτικά φανταστικό μέ τό γκροτέσκο. Εὔθραυστη κατασκευή, σάν κι ἐκείνα τά ὑγρά κρύσταλλα πού σκαρώνει παίζοντας ή φαντασία τῆς πάχνης τήν αὐγή, καὶ ποὺ λάμπουν μιά τελευταία φορά, ἔντονα, ἰριδίζοντας, πρίν πάρει νά ζεστάνει ὁ ἥλιος - καί τά λυώσει.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ
Διευθυντής τοῦ Δραματολογίου

τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἐθνικοῦ Θεάτρου