ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΟΝΟΠΡΑΧΤΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Η Κωμωδία-τραγωδία, γράφεται το 1908 και δημοσιεύεται αρχικά στο περιοδικό Κρητική Στοά του Ηρακλείου, το 1909 με το ψευδώνυμο του συγγραφέα, Πέτρος Ψηλορείτης.

Εδώ ο Καζαντζάκης, αποκαλύπτει την αναζήτησή του της αλήθειας για το φαινόμενο ζωή-θάνατος.

Πραγματεύεται την αδυναμία της χριστιανικής ελπίδας να πραγματωθεί.

Κρίνει τη θέση του χριστιανικού δόγματος, σύμφωνα με την οποία, οι οπαδοί του οφείλουν να γνωρίζουν και να αναμένουν την μετά θάνατον κρίση για τον τρόπο με τον οποίο έζησαν.

Υπογραμμίζει τη διάψευση των εκκλησιαζομένων, εφόσον δεν πραγματοποιείται η αναμενόμενη κρίση.

Την αναμονή που υποδεικνύει ο χριστιανισμός, τη θεωρεί “Κωμωδία”, και την αναμονή των Χριστιανών, “Τραγωδία”.

Στο θεατρικό Κωμωδία, τραγωδία μονόπραχτη, αποκαλύπτονται οι απόψεις του Καζαντζάκη για τον Χριστιανισμό και την μεταθανάτια ζωή. Η απομάκρυνσή του από την Ελληνορθόδοξη πίστη και η γνώση του της θεωρίας του Charles Darwin, επηρεάζουν τη διαμόρφωση των πεποιθήσεών του για το αναπάντητο μυστήριο της μετά θάνατον, ζωής.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Ντίνος Δουλγεράκης-Γέρος α΄, Θεόδωρος Σαρρής-Γέρος β΄, Ελένη Ζαφειρίου-Γριά, Γιώργος Κυρίτσης- Ασκητής, Γιώργος Μάζης-Εργατικός, Μαργαρίτα Ανθίδη- Νέα, Γιάννης Λαμπρόπουλος- Νέος, Τρύφων Καρατζάς-Άφρων, Χλόη Λιάσκου- Καλόγρια, Άννα Βενέτη-μαμά, Βάντα Καρακατσάνη-κορίτσι.

Ραδιοσκηνοθεσία: Κώστας Μπάκας
Μουσική σύνθεση: Βασίλης Τενίδης
Επιμέλεια ήχων: Δόμνα Ακατογλίδου
Ρύθμιση ήχου: Νίκος Χανιώτης
Παραγωγή: Βίκυ Μουνδρέα
Επιμέλεια εκπομπής: Μάρα Καλούδη

ΕΝΑΣ ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΙΛΝΤ

An Ideal Husband  (1895) - Oscar Wilde

Πολιτικοί: Διαφθορά και Εκβιασμοί.

Υπόθεση: Ο Sir Robert Chiltern, λαμπρός νέος πολιτικός, τέλειος τζέντλεμαν και ιδανικός σύζυγος για την πανέμορφη Lady Chiltern μοιάζει να τα έχει όλα σ' αυτή τη ζωή.

Μαζί με τη σύζυγό του δίνουν την ειδυλλιακή εικόνα ενός ευτυχισμένου ζεύγους, ως τη στιγμή που η κυρία Cheveley μια παλιά γνώριμη από τα σχολικά χρόνια απειλεί ν' αποκαλύψει ένα σκοτεινό μυστικό από το παρελθόν του, θέτοντας σε κίνδυνο το γάμο και την καριέρα του.

Ένα γράμμα αποδεικνύει τον παράνομο τρόπο με τον οποίο έχει αποκτήσει την περιουσία του.

Ο φίλος του Sir Robert, λόρδος Goring, περιζήτητος εργένης, γνωστός και ως "ο μεγαλύτερος χασομέρης του Λονδίνου", ξεπερνά τη συνήθη απάθειά του και προσπαθεί να τον βγάλει από την δύσκολη θέση.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Μαίρη Αρώνη, Βάσω Μανωλίδου, Πόπη Παπαδάκη, Κάκια Παναγιώτου, Δημήτρης Ντουνάκης,  Άρης Μαλιαγρός, Ράνια Οικονομίδου, Ελένη Χαλκούση, Νίκος Τζόγιας, Βαγγέλης Πρωτοπαπάς, Τρύφων Καρατζάς, Χριστόφορος Καζαντζίδης, Θεόδωρος Σαρρής.

ΛΕΟΚΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΖΑΝ ΑΝΟΥΙΓ

Αγαπητοί φίλοι του radio-theatre, καλησπέρα σας.

Ένα έργο πάλι του πολυγραφότατου Ζαν Ανούιγ είναι το αντικείμενο της σημερινής μας ανάρτησης. Το θεωρούμε ξεχωριστό όχι γιατί έχει ηχογραφηθεί μία φορά για το ραδιόφωνο - το πιο σύνηθες θα λέγαμε- αλλά γιατί δεν έχει την ανάλογη διαδρομή στο θεατρικό σανίδι όπως άλλα έργα του Ανούιγ. Η εντύπωσή μας αυτή στηρίζεται στο γεγονός ότι στο διαδίκτυο, πλην της παράστασης του Εθνικού Θεάτρου που δόθηκε το 1958-59, δεν υπάρχει άλλη καταχώριση. Αυτό ούτως ή άλλως έχει ένα ενδιαφέρον. Αν σ' αυτό, τώρα, προστεθεί ότι με τον ίδιο μεταφραστή και σκηνοθέτη (τον  Αλέξη Σολομό) τόσο στο Εθνικό όσο και στο ραδιόφωνο δέκα χρόνια μετά, φαίνεται να έκλεισε ο κύκλος αυτού του έργου, τότε εξάπτεται το ενδιαφέρον μας ως ακροατών και πληθαίνουν τα ερωτήματα! 

Γιατί άραγε δεν "περπάτησε" η ΛΕΟΚΑΝΤΙΑ, ενός από τους πιο εξέχοντες θεατρικούς συγγραφείς και με τόσο βαρύ ποδαρικό που έκανε στη χώρα μας με το δίδυμο Αλέξη Σολομού (μετάφραση - σκηνοθεσία) και Γιάννη Μόραλη (σκηνικά - κοστούμια); Για όποιον ενδιαφέρεται....πεδίον δόξης λαμπρόν!

Jean Anouilh  - Léocadia (Time Remembered)

Υπόθεση: Ο  πρίγκιπας  Albert, ένας νεαρός Γάλλος αριστοκράτης, αφοσιώνεται  πλήρως στη μνήμη μιας εκκεντρικής  μπαλαρίνας που ονομαζόταν Leocadia και η οποία τρεις ημέρες μετά τη συνάντηση με τον Albert, στραγγάλισε τον εαυτό της με το μαντήλι της.

Ο Albert, σκέφτεται τον έρωτα του για την Leocadia και η μόνη ανακούφιση στον πόνο που νιώθει είναι η ανάμνηση των τριών ημερών που πέρασαν μαζί.

Η θεία του, πάμπλουτη Δούκισσα, γνωρίζοντας τι έχει συμβεί αγόρασε όλα τα μέρη που ο Albert και η Leocadia επισκέφθηκαν μαζί (ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης, ένα παγκάκι στο πάρκο, ένα παγωτατζίδικο, κλπ) και τα συμπεριέλαβε στην προσωπική της περιουσία.

Κάποια μέρα η Δούκισσα είδε την Amanda, ένα κορίτσι που μοιάζει πολύ στην Leocadia και αφού φρόντισε να την απολύσουν από το κατάστημα που εργαζόταν σαν ράφτρα την κάλεσε στον πύργο της για την βάλει να παίξει το βασικό ρόλο στο σχέδιο της ...

Η ποικιλία των θεμάτων των έργων του ώθησε τον Ανούιγ να κατατάξει ο ίδιος τα περισσότερα έργα του σε κατηγορίες: ροζ θέατρο, μαύρο θέατρο, λαμπρό θέατρο, μπαρόκ θέατρο κ.ά.

Η "Λεοκάντια", που γράφτηκε το 1939, ανήκει στην τριλογία του ροζ θεάτρου μαζί με τον "Χορό των κλεπτών" και το "Ραντεβού του Σενλίς".

Η ηχογράφηση για το ραδιόφωνο όπως προείπαμε έγινε το 1969.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Ανιγόνη Βαλάκου - Αμάντα, Νικηφόρος Νανέρης - πρίγκιπας, Ελένη Χαλκούση - Δούκισσα, Ευάγγελος Πρωτοπαπάς - Μετρ, Θεόδωρος Σαρρής - Έκτωρ, Γρηγόρης Μασαλάς - σωφέρ,  Αιμίλιος Μεσσίδης - παγωτατζής, Σπύρος Ολύμπιος - Θεόφιλος.

Η διάρκεια του έργου είναι 1ω 35λ

Καλή σας ακρόαση!

Η τεκμηρίωση που ακολουθεί είναι από το αρχείο του Εθνικού Θεάτρου   και την υπογράφει ο Άγγελος Τερζάκης, υπεύθυνος δραματολογίου εκείνα τα χρόνια:

Ἡ Ἀμάντα του, ἡ ἡρωϊδα τῆς "Λεοκάντια" εἶναι ἓνα καθαρά ποιητικό πλᾶσμα. 'Εργατριούλα σε καπελλάδικο τῆς Rue de la Paix, παριζιάνικο σπουργίτι μέ ἀφέλεια, θάρρος, χάρη, ἄρωμα φυσικό, βρίσκεται μιά μέρα, άπό μιάν ἀνεξήγητη γι αὐτήν ἰδιοτροπία τῆς τύχης, μέσα σ΄ἕνα ἀρχοντικό πάρκο άπό ὅπου δέν φαίνεται να βγαίνεις ὅσο κι ἄν περπατᾶς, καί σ΄ἕναν πύργο κατοικημένον ἀπό πλάσματα λοξά, ἀκατανόητα. Ὕστερα άπό τό πρῶτα ξάφνιασμα, ἡ Ἀμάντα, ὡδηγημένη άπό τό στέρεο λαϊκό της αἰσθητήριο, θ΄ἀρχίσει νά ξυπνάει. Δὲν θὰ πάψει να ζεῖ τὸ παραμῦθι της, ἀλλά καὶ δὲν θὰ σαστίζει. Κάτι τὴν ειδοποιεῖ πώς, ἐδῶ, βρίσκεται απέναντι σέ μιά κατάσταση ἀναχρονιστική, ἀρνητική τῆς ζωής, κι' αὐτό ἐξεγείρει τήν ἁπλοϊκή της φρόνηση, τήν ὑγιέστατη. Ἡ μικρή αὐτή σ΄ ἀντίθεση μέ τά ἑτοιμόρροπα φαντάσματα τοῦ νεκροῦ χτές, πού τήν περιβάλλουν, φέρνει μαζί της τή ζωή. Πλᾶσμα ἑωθινό μέ γερή ὄρεξη, ἰσορροπημένο νοῦ, ἄφθαρτες αἰσθήσεις, ἔχει τήν ἥσυχη δύναμη νά διώχνει, ὅπου πάει, τήν ἄρνηση καί τό θάνατο. Ἔχει περισσότερο τήν προνοητικότητα τῆς κοινωνικῆς της καταγωγῆς παρά ἑνός συγκεκριμένου ἀτόμου. Γιατί σάν πρόσωπο, εἶναι κι αὐτή ἕνα παιχνίδι μέσα στό παιχνίδι.

Ὁλόκληρο τό ἔργο, ἀποτελεί μιά στιγμή εὐφροσύνης τοῦ Anouilh, ὅπου ὁ ποιητής συνθέτει τήν εἰρωνεία μέ τήν τρυφερότητα, τό πιό διακριτικά φανταστικό μέ τό γκροτέσκο. Εὔθραυστη κατασκευή, σάν κι ἐκείνα τά ὑγρά κρύσταλλα πού σκαρώνει παίζοντας ή φαντασία τῆς πάχνης τήν αὐγή, καὶ ποὺ λάμπουν μιά τελευταία φορά, ἔντονα, ἰριδίζοντας, πρίν πάρει νά ζεστάνει ὁ ἥλιος - καί τά λυώσει.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ
Διευθυντής τοῦ Δραματολογίου

τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἐθνικοῦ Θεάτρου