Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΟΥ ΤΖΩΡΤΖ ΣΙΜΕΝΟΝ

Maigret et la nuit du carrefour  1931

Georges Joseph Christian Simenon

Υπόθεση: Ο Carl Andersen και η αδελφή του Else, ο Michonnet και η σύζυγός του, ο Oscar και η σύζυγός του, είναι τα ζευγάρια που διαμένουν στα τρία σπίτια στο σταυροδρόμι των Τριών Χηρών.

Την Κυριακή, στο γκαράζ του, ο Andersen ανακαλύπτει το αυτοκίνητο του Michonnet και μέσα σε αυτό το νεκρό σώμα του Goldberg. Ο Goldberg είναι  έμπορος διαμαντιών από την Αμβέρσα. Ο Michonnet, προς έκπληξή του, βρίσκει το αυτοκίνητο του Andersen στο γκαράζ του.

Ο Carl Andersen μετά από ανάκριση δεκαεπτά ωρών αφήνεται ελεύθερος.

Ο Maigret ταξιδεύει στο σταυροδρόμι για να διερευνήσει την υπόθεση.

Η κυρία Goldberg, η σύζυγος του θύματος, επιστρέφει στην περιοχή  αλλά σκοτώνεται μπροστά σε μια κοντινή ταβέρνα τη Δευτέρα βράδυ. Την Τρίτη το πρωί, ο Andersen φεύγει για το Παρίσι. Αν και υποτίθεται ότι θα επιστρέψει αμέσως, δεν εμφανίζεται πια.

Την Τρίτη, ο Maigret προσπαθεί να γνωρίσει καλύτερα τον Michonnet, έναν ασφαλιστικό πράκτορα και τον Oscar, τον ιδιοκτήτη του βενζινάδικου στο σταυροδρόμι. Ο Maigret πηγαίνει επίσης στη γειτονιά της Else, της αδελφής του Andersen και προσελκύεται από τη μυστηριώδη συμπεριφορά της, τη γοητεία της και την ανησυχητική ατμόσφαιρα γύρω της.

Με το ηλιοβασίλεμα ξεκινά μια τρελή νύχτα. Ο Carl επιστρέφει σοβαρά τραυματισμένος: κάποιος προσπάθησε να τον σκοτώσει και έκλεψε το αυτοκίνητό του.

Ο Maigret επισκέπτεται το σταθμό φόρτωσης του Oscar όπου βρίσκει έναν μηχανικό, του οποίου η ύποπτη συμπεριφορά τον κάνει να ανακαλύψει ότι το γκαράζ είναι κάλυψη και στην πραγματικότητα αποτελεί κέντρο παράνομης διακίνησης ναρκωτικών και κλεμμένων κοσμημάτων.

Κάποιο στιγμή μέσα σε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο ο Maigret, αναγνωρίζει τον Oscar. Και δίνει εντολή καταδίωξης.

Ο Michonnet, που είχε εξαφανιστεί από την κατοικία του, βρίσκεται. Ο Oscar και οι δολοφόνοι του μεταφέρονται πίσω στο σταυροδρόμι. Ο Maigret τους συγκεντρώνει όλους για να τους ανακρίνει και κάτω από την πίεση του, αρχίζει η αποκάλυψη της αλήθειας.

Η Else δεν είναι η αδελφή του Andersen αλλά η σύζυγός του. Έχει εγκαταλείψει τις παραγκουπόλεις του Αμβούργου. Ένας άνθρωπος του υποκόσμου ο Δανός πήρε υπό την προστασία του αφού τραυματίστηκε σε ένοπλη επίθεση. Ο Andersen δοκίμασε τα πάντα για να την βγάλει από την παρανομία, την παντρεύτηκε και ήρθαν για να ζήσουν στη Γαλλία.

Ωστόσο, η Else δεν εκτιμούσε αυτή τη μονότονη ζωή. Γρήγορα σχετίστηκε με τον Oscar και δεν άργησε να καταλάβει την παράνομη δραστηριότητα του.  Ένας επαγγελματίας δολοφόνος που πλήρωσε ο Oscar δολοφόνησε τον έμπορο διαμαντιών και τη σύζυγό του και προσπάθησε να φορτώσει τους φόνους στον Andersen.

Ωστόσο, ο Andersen συνεχίζει να την αγαπάει και θα επιστρέψει για να δει την Else στη φυλακή.

Μετάφραση: Αγγέλα Βερυκοκάκη
Ραδιοσκηνοθεσία: Γιώργος Μεσσάλας
Μουσική επιμέλεια: Ανακρέων Παπαγεωργίου
Ηχογράφηση: Ανδρέας Γεμιστός

Παραγωγή: Λίτσα Γαρυφαλλάκη

Επιθεωρητής Μεγκρέ : ο Ιάκωβος Ψαρράς
Νόρα Κατσέλη-αφηγήτρια
Γιώργος Λέφας- Λυκ ενωμοτάρχης Κας
Σπύρος Κωνσταντόπουλος- Καρλ Άντερσεν
Κώστας Πανουργιάς- ανακριτής
Στάθης Σαμαρτζής- ασφαλιστής Μισονέ και οδηγός ταξί
Ντένη Θεμελή- κυρία Μισονέ
Βαρβάρα Λαζαρίδου- σύζυγος του Μεγκρέ
Γιώργος Παρτσαλάκης- Όσκαρ
Βέρα Ζαβιτσιάνου- Έλσα Άντερσεν.

Επιμέλεια εκπομπής: Μάρα Καλούδη

Κλασικός επιθεωρητής Μαιγκρέ στο σινεμά υπήρξε ο Jean Gabin, που έπαιξε και σε πολλά άλλα έργα βασισμένα σε βιβλία του Σιμενόν.

ΤΟ ΑΥΤΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΟΥΡΣΕΛΑ

Μπορούν οι άνθρωποι να συνειδητοποιήσουν ότι από την συμπεριφορά απέναντι στους άλλους εξαρτάται η ομαλή συμβίωση; Μπορούν να καταλάβουν πως η προσπάθεια να γίνουν καλύτεροι όχι σε σχέση με τους άλλους αλλά σε βάρος των άλλων οδηγεί σε πράξεις κανιβαλισμού;

 

 

Παίζουν οι ηθοποιοί: Κώστας Ρηγόπουλος - Αλέξανδρος, Κάκια Αναλυτή - Ασπασία, Δημήτρης Ζακυνθινός - κύριος με τα μαύρα, Γιώργος Κυρίτσης - Αριστείδης, Γιώργος Παρτσαλάκης - Απόστολος, Γιώργος Κυριακίδης - Ιωσήφ, Λίλιαν Δαχτυλίδη - Ελένη.

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΤΟΥ ΣΑΙΞΠΗΡ

Ρένα Δέπου Ήρα _ Μαίρη Αρώνη Δήμητρα_ Μιράντα Οικονομιδου Ίρις_ Κάτω Νύμφες

Εθνικό Θέατρο 1950

Γύρω στα 1608-1609 μια μετάπτωση, αρκετά έκδηλη, σημειώνεται στην συγγραφική εξέλιξη του Σαίξπηρ. Τις τραγωδίες του σκοτεινού πάθους τις διαδέχεται τώρα ένας άλλος τόνος αρκετά διαφορετικός. Ο ποιητής δεν γράφει πια σκυθρωπά δράματα, έργα που να τελειώνουν με μια καταστροφή. Γράφει παραμυθοδράματα ή κωμωδίες όπου βλέπουμε συγγενείς χωρισμένους από μια παλιά διαμάχη να φιλιώνουν και να επικρατεί τελικά μια ατμόσφαιρα γαλήνης, μια αίσθηση εσωτερικής ισορροπίας.

Στην τελευταία αυτή συγγραφική του περίοδο ανήκει και η Τρικυμία. Μάλιστα πολλοί αξιόπιστοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι πρόκειται για το τελευταίο έργο του. Ωστόσο, η επικρατέστερη σήμερα άποψη είναι πως και μετά την Τρικυμία μπορούν να ανευρεθούν τα συγγραφικά του ίχνη, σε έργα όμως γραμμένα με την συνεργασία και άλλων.

Η Τρικυμία του Σαίξπηρ στο έργο του J W Waterhause Miranda

Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο έγκριτος θεατρολόγος και κριτικός (μεταξύ πολλών άλλων ιδιοτήτων του) Άγγελος Τερζάκης «η Τρικυμία είναι ποίηση – ποίηση σε δράση, όπως καθαρή ποίηση σε ήχους είναι η μουσική … η μορφή του Πρόσπερου αποτελεί μια προβολή της προσωπικότητας του Ποιητή. Η φιλοσοφία της Τρικυμίας είναι το ύψιστο μάθημα που έδωσε η ζωή σε έναν εραστή της. Είμαστε από την ουσία των ονείρων πλασμένοι -μονολογεί ο Ποιητής με το στόμα του Πρόσπερου- κι ύπνος τυλίγει την μικρή ζωή μας. Η πρόταση αυτή που έμεινε παροιμιακή, εκφράζει μια κοινή ανθρωπινή εμπειρία η οποία διατυπώνεται δίχως πίκρα και δίχως παράπονο… Τα δυο πιο ζωντανά πρόσωπα που έπλασε ο Σαίξπηρ στην Τρικυμία είναι αυτά που δεν έχουν ανθρωπινή μορφή: ο Αριελ και ο Καλιμπαν. Ο Αριελ δεν μπορεί να καθηλωθεί, δεν έχει μορφή συγκεκριμένη. Παίρνει χίλια- δυο σχήματα γιατί είναι πνεύμα. Περνάει στον αέρα και τότε η διάθεση των ανθρώπων αλλάζει, η ψυχή τους δέχεται μυστικά νοήματα. Τραγουδάει και εκείνοι πέφτουν σε έκσταση. Είναι στοιχειό, αιθέρας, χάδι, νάζι, χαμόγελο. Αντίθετα  ο Καλιμπαν είναι ύλη βαριά, ακατέργαστη, ο γιος μιας μάγισσας και του διαβόλου. Ο Ποιητής μάς τον περιγράφει σαν πλάσμα που μοιάζει με ψάρι. Κι όμως ο Καλιμπαν, το απόρριμμα αυτό της φύσης, δεν είναι ύπαρξη χυδαία. Πλασμένος από πόθο κι από μελαγχολία κρύβει μέσα του τη σκοτεινή αγωνιά της αρχέγονης ύλης που πάει να εμψυχωθεί… Τέλος  ο Πρόσπερος έχει τις αδυναμίες ενός γέροντα και είναι συχνά εκδικητικός, ευερέθιστος και λιγάκι φλύαρος. Πρόκειται για άνθρωπο του βιβλίου, έναν αλχημιστή που δεν είχε πλαστεί για ηγεμόνας και που εύκολα τον εκθρονισαν. Σε αυτόν είναι που ο Ποιητής εμπιστεύτηκε, καθώς φαίνεται, την ύστατη προσωπική του εξομολόγηση».

Σκηνοθεσία: ΣτέλιουΠαπαδάκη

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Θ. Δημήτριεφ, Γ. Παρτσαλάκης, Τ. Καρατζάς,  Δ. Γούσης, Π. Χατζηκουτσέλης, Σ. Μισθός, Τ. Βουλαλάς, Σ. Βόκοβιτς, Μ. Σκούντζου, Μ. Ζαφειροπούλου, Α. Αντωνόπουλος, Κ. Κοντογιάνης, Θ. Καρακατσάνης, Σ. Ξενίδης, Β. Τσιούνη.

Η ΗΛΙΟΓΕΝΝΗΤΗ του Νότη ΠΕΡΓΙΑΛΗ

Στη κρατική ραδιοφωνία έχουν γίνει σημαντικές ηχογραφήσεις. Έχω την αίσθηση πως μία από αυτές είναι και η σημερινή. Σημαντικοί ηθοποιοί, ένας σημαντικός σκηνοθέτης, σπουδαίες συνθέσεις κι ένα έργο με πολλές ιδιαιτερότητες.

Καταρχήν ο συγγραφέας της "Ηλιογεννητης", ο Νότης Περγιάλης, έχει αντλήσει τη θεματογραφία του (διαφοροποιώντας την) από το ομώνυμο δημοτικό τραγούδι που ανήκει στον ακριτικό κύκλο. Ωστόσο, δεν είναι αυτό που κάνει το θεατρικό μας ιδιαίτερο. Αν και η ανάγνωση της υπόθεσης ίσως να παραπέμψει κάποιους στο βουκολικό δράμα, η αλήθεια δεν είναι αυτή.

Με μοναδική μαεστρία ο συγγραφέας ξεφεύγει από το είδος. Ποιητικός και λυρικός – με τρόπο που όπως σε εμένα έτσι και σε μερικούς θυμίσει έναν άλλον σπουδαίο ποιητή του θεάτρου, τον Λόρκα – ο Νότης Περγιάλης δημιούργησε ένα δράμα ονειρικό, βγαλμένο μέσα από τους μύθους και τους θρύλους του τόπου μας…
Καλή ακρόαση…


ΥΠΟΘΕΣΗΟ Κωνσταντής είναι ερωτευμένος με την Ηλιογέννητη, μία αρχοντοπούλα. Ωστόσο, αυτή δεν αποδέχεται τον έρωτά του, λόγω της ταπεινής του καταγωγής. Αυτός, παρά τις ενστάσεις της μητέρας του, θα συνεχίζει να την διεκδικεί με όποιον τρόπο μπορεί…

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ: Αργύρης Κουνάδης
ΣΥΝΘΕΣΗ – ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΣΗ: Γιώργος Τσαγκάρης
ΜΟΥΣΙΚΟΙ: Παντελής Δεσποτίδης, Γιώργος Καραγιάννης, Βαγγέλης Χριστόπουλος, Δημήτρης Γούζιος, Τάσος Διακογιώργης
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντίνος Δημόπουλος

ΠΑΙΖΟΥΝ: Αλέκα Κατσέλη, Βούλα Ζουμπουλάκη, Νόρα Βαλσάμη, Βίλμα Κύρου, Θάνος Καληώρας, Γιώργος Παρτσαλάκης, Ιλιάς Λαμπρίδου, Ναταλία Αλκαίου, Γιώργος Πετρόχειλος, Εβίτα Παπασπύρου, Θεοδόσης Ισαακίδης, Χρήστος Σάββας, Μαίρη Γαρίτση, Χρύσα Παπαϊωάννου, Φραγκούλης Φραγκούλης
*Το έργο προλογίζει ο συγγραφέας
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 32 λεπτά
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1985 (7 Απριλίου)

ΛΙΓΑ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑΤο σημερινό έργο γράφτηκε το 1950 κι ανέβηκε στο θέατρο την ίδια χρονιά. Δυστυχώς δεν βρήκα φωτογραφίες από εκείνη την παράσταση. Για την ιστορία, ο Νότης Περγιάλης ήταν από τους πρώτους Έλληνες συγγραφείς που έγραψαν θεατρικά κείμενα ειδικά για το ραδιόφωνο κι έπειτα ακολούθησαν κι άλλοι.

Ο Νότης Περγιάλης (απαντάται και ως Νότης Περιγιάλης) ήταν συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης και στιχουργός. Γιος του Νικολάου, γεννήθηκε την 16 Αυγούστου του 1920 στα Ανώγεια Σπάρτης. Μέχρι το θάνατό του (10 Νοεμβρίου 2009) ανέβαζε θεατρικές παραστάσεις με ερασιτεχνική ομάδα στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας.

Σπούδασε στο θεατρικό Σπουδαστήρι του Βασίλη Ρώτα. Από το 1949 εργάζεται ως ηθοποιός και συγγραφέας στο θέατρο, τον κινηματογράφο και το ραδιόφωνο.

Έγραψε πολλά θεατρικά έργα όπως «Το κορίτσι με το κορδελλάκι», «Χρυσό χάπι» και «Αντιγόνη της Κατοχής» (Λαϊκό θέατρο Μάνου Κατράκη 1954, 1958 και 1960 αντίστοιχα), «Μάσκες για Αγγέλους» (θίασος Έλσας Βεργή 1959), «Τρελλό φεγγάρι» (Άρμα Θεάτρου 1965), «Αυτό το δέντρο δεν το λέγανε υπομονή» (θίασος Χατζίσκου Νικηφοράκη 1974-5) κ.α.

Είναι στιχουργός του πολύ διάσημου τραγουδιού Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι, τη μουσική του οποίου έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις. Επίσης στιχουργός των τραγουδιών Ο λεβέντης, Τι να την κάνω τη χαρά, Το μπλόκο της Καισαριανής που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, του τραγουδιού Γκρεμισμένα σπίτια με μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, Νυφιάτικο τραγούδι κ.ά.

Έγραψε το σενάριο και συμμετείχε ως αφηγητής στην τηλεοπτική σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975) (τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου έργου του Νίκου Καζαντζάκη) σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη. Συγγραφέας του βιβλίου «Όταν σηκώθηκαν τα δένδρα» (νουβέλα 1971), «Ο Ατάρ δεν πεθαίνει ποτέ» (1971), «Το κόκκινο πουλί». Επίσης των θεατρικών έργων "Η γειτονιά του Τσέχωφ" (1976) (Εθνικό Θέατρο - Νέα Σκηνή - Δεκέμβριος 1976 - Σκηνοθεσία: Ντίνος Δημόπουλος), "Μαγική πόλη" (1963) (Μουσική επιθεώρηση σε συνεργασία με τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη), "Άνοιξε την πόρτα" (1986) (Εθνικό Θέατρο - Νέα Σκηνή - Φεβρουάριος 1986 - Σκηνοθεσία: Νίκος Περέλης) και του ραδιοφωνικού έργου του "Το άλογο του Θανάση" (ηχογράφηση του 1954 και σκηνοθεσία Νίκου Γκάτσου όπου συμμετέχει και ως ηθοποιός).

Έγραψε τα σενάρια-διασκευές και στα έργα-ραδιοφωνικά σκετς "Λάμπρος και Μαρία" (1954) (Μανώλης Σκουλούδης) και "Ο Αστραπόγιαννος" (1954) (Αριστοτέλης Βαλαωρίτης) τη μουσική επένδυση των οποίων έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης. Επίσης έπαιξε και στο ραδιοφωνικό έργο του Παύλου Νιρβάνα "Μαρία η Πενταγιώτισσα" (διασκευή Μαίρης Βεάκη, σκηνοθεσία Μήτσου Λυγίζου και ηχογράφηση του 1958).

Έργα του έχουν ήδη μεταφρασθεί στην Αγγλική, Γαλλική, Γερμανική και Δανική γλώσσα. Πρωτοεμφανίστηκε στο θίασο Λεμού (1950), στο Θέατρο "Διονύσια" στην Καλλιθέα.

Ήταν τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, του Διεθνούς Κέντρου Θεάτρου και του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών του οποίου και έχει βοηθήσει τη δράση. Έχει τιμηθεί με το Χρυσό Μετάλλιο της Ιερής Πόλεως του Μεσολογγίου, το Βραβείο των Κριτικών των Εφημερίδων στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ήταν μόνιμος κάτοικος της Νέας Σμύρνης, Αθήνα.