Η ΠΙΚΡΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ ΥΑΚΙΝΘΟΥ ΜΠΕΝΑΒΕΝΤΕ

Παράσταση του θεατρικού έργου «Η πικραγαπημένη» του Χαθίτο Μπενεβέντε στο «Θέατρο Αθηνών»

Η παράσταση έχει πανηγυρικό χαρακτήρα, καθώς δίνεται με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 260 παραστάσεων του θιάσου του Δημήτρη Μυράτ.

Στην παράσταση πρωταγωνιστούν ο Δημήτρης Μυράτ και η Βούλα Ζουμπουλάκη.

Η πικραγαπημένη

Κοντά στην ακροποταμιά
που κλαίει τη νύχτα η καλαμιά
και το νερό σωπαίνει-
βγαίνει σαν άστρο λαμπερό
και καρτερεί και καρτερεί
η Πικραγαπημένη.

Σαν την οχιά στην ερημιά
αίμα βυζαίνει απ'τα κορμιά
κι εκείνη δεν πεθαίνει-
μα σιγολιώνει σαν κερί
όποιος στα μάτια τη θωρεί
την Πικραγαπημένη.

Άλλη δε γνώρισα καμιά
με τόση λάσπη και βρομιά
κι αγάπη ζυμωμένη-
μα θα γυρίσουν οι καιροί
κι αίμα να πιει δε θα μπορεί
η Πικραγαπημένη


*Για την "Πικραγαπημένη" του Χαθίντο Μπεναβέντε - Jacinto Benavente ,που ανέβασε ο Δημήτρης Μυράτ το 1962, σε μετάφραση Ιουλίας Ιατρίδου.Η μουσική ήταν του Δημήτρη Τερζάκη και το ομότιτλο τραγούδι το έλεγε ο Δημήτρης Χορν.

ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ ΤΟΥ ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ

Ένα έξοχο έργο σας ετοιμάσαμε σήμερα αγαπητοί ακροατές του RadioTheatre.
Ανοίγοντας ένα μικρό αφιέρωμα στον Αλμπέρ Καμί σας παρουσιάζουμε το έργο του ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ, σε ηχογράφηση του 1963.

Ο Νομπελίστας Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας τοποθετεί τη δράση των «Δίκαιων» στη Μόσχα του 1905. Ο Καμί διερευνά τα κίνητρα και τις εσωτερικές συγκρούσεις μιας ομάδας επαναστατών, οι οποίοι σχεδιάζουν και πραγματοποιούν τη δολοφονία του μεγάλου Δούκα Σεργκέι Αλεξάντροβιτς, διοικητή της Μόσχας και θείου του Τσάρου Νικόλαου Β΄. Μέσα σε αυτόν τον παράλογα σκληρό κόσμο που γεννά τη βία και τη βαρβαρότητα, τίθεται το θεμελιώδες ερώτημα: Δικαιούται ο εξεγερμένος να σκοτώνει; Τεκμηριώνονται ηθικά οι πράξεις του; Ή οφείλει να περάσει σε μια επανάσταση της ίδιας της ηθικής και να εξεγερθεί, εν τέλει, ενάντια στο πεπρωμένο του με γνώμονα την αγάπη στον άνθρωπο και τη ζωή;
Πολλά ερωτήματα θέτει ο φιλόσοφος συγγραφέας, δεν δίνει απαντήσεις. Το έργο θα δημιουργήσει πολλά ερωτηματικά στις αριστερές συνειδήσεις, -η σύγκρουση ανάμεσα στο
σταλινισμό που σκιαγραφείται από τον Στεπάν και στο όνειρο για ένα καλύτερο κόσμο, είναι αμείλικτη- αλλά και σε όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους, αφού το δίλλημμα γεννάται από μια φράση: «Σκοτώνουμε για να φτιάξουμε ένα κόσμο δίχως φονιάδες»

Υποδειγματική ερμηνεία από λαμπρούς ηθοποιούς που ακολούθησαν πιστά τις οδηγίες του Δημήτρη Μυράτ, πλην της Βούλας Ζουμπουλάκη που δεν ακολούθησε το ύφος των υπολοίπων και ολίσθησε ανάμεσα στον Τσέχωφ και τον Αισχύλο. Ο Βύρων Πάλλης είναι εξαιρετικός στην θρασεία ερμηνεία του αδίστακτου, ο Θόδωρος Έξαρχος καταφέρνει να μας θυμίσει τον Ιούδα, -πώς γίνεται άραγε να φανείς πιστικά δειλός μόνο από το μικρόφωνο;-, ο Γιάννης Αργύρης εμπνέει απεριόριστη εμπιστοσύνη ως στιβαρός ηγέτης της ομάδας, ο Μυράτ κράτησε για τον εαυτό του τον αβανταδόρικο ρόλο του πιο όμορφου, του λούμπεν επαναστάτη και έδωσε την κατάλληλη ακαδημαϊκή ερμηνεία που ξέρει καλά, ο Βάσος Ανδρονίδης είναι ιδανικά σαρκαστικός ως αστυνόμος, η Σούλα Αθανασιάδου εκπλήσσει με τον εσωτερικό της θρήνο. Ακόμα και οι υπερβολικές οιμωγές της Ζουμπουλάκη είναι απαραίτητες για να οικοδομηθεί το μέτρο της αρτιότητας των υπολοίπων.


Θέατρο αναφοράς θα το ονομάσω, αγαπητοί ακροατές. Ακόμα κι αν δεν συμφωνείτε με το θέμα του, δεν γίνεται να μη θαυμάσετε την αρτιότητα της υποκριτικής, τη σωστή άρθρωση και την αίσθηση του μέτρου που έχουν αυτοί οι σπουδαίοι ηθοποιοί.

Διαβάστε περισσότερα για τον Αλμπέρ Καμί (ξέρετε αλήθεια ότι ήταν σπουδαίος τερματοφύλακας στα νιάτα του;), διαβάστε ΕΔΩ μια πληρέστερη πολιτική ανάλυση του έργου, δείτε αν θέλετε ολόκληρο το κείμενο (στα αγγλικά) ΕΔΩ .

...καλή ακρόαση !

Ο ΟΘΕΛΛΟΣ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΕΙ του Νίκου Καζαντζάκη

Σήμερα επιστρέφουμε στο ελληνικό δραματολόγιο, με έναν σημαντικό Έλληνα συγγραφέα και με ένα ιδιαίτερο θεατρικό. Αιρετικός ο Νίκος Καζαντζάκης, αποφασίζει πως ο Οθελλος πρέπει να επιστρέψει μέσα από το κείμενό του. Ο Παντελής Πρεβελάκης το χαρακτήρισε κωμωδία πιραντελλικής νοοτροπίας. Εκείνη την περίοδο εξάλλου ο Καζαντζάκης μεταφράζει κείμενα των Πιραντέλλο,  Σαίξπηρ και  Γκαίτε. Η επίδραση των συγγραφέων αυτών στο σημερινό μας κείμενο είναι ξεκάθαρη, και πολύ περισσότερο του πρώτου. Κωμωδία απολύτως σύγχρονη, μας ταξιδεύει στον κόσμο του απτού και των πνευμάτων, στο υπαρκτό και το υποθετικό ή το άυλο. Καλή ακρόαση

Υπόθεση: Ο διευθυντής ενός θιάσου παιδεύεται να βρει ένα κείμενο για να ανεβάσει. Μέσα στις αναζητήσεις του θα έχει την τύχη να συναντήσει τα φαντάσματα της Κλυταιμνήστρας, του Φάουστ και του Οθέλλου. Όταν τελικα θα καταλήξει στο ομώνυμο έργο του τελευταίου ήρωα, θα θελήσει να σκηνοθετήσει ρεαλιστικά τη ζήλια ανάμεσα στον Οθέλλο που θα τον υποδυθεί ο Αλέκος και τη Δεισδαιμόνα που θα την ενσαρκώσει η Μαρίκα... Και με ποιον τρόπο; Ενθαρρύνοντας τη ζήλια ανάμεσα στον Αλέκο και τη Μαρίκα, που είναι ζευγάρι και στη ζωή...

ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ζακ Μεναχέμ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιώργος Μιχαηλίδης

ΠΑΙΖΟΥΝ: Νικήτας Τσακίρογλου, Σαπφώ Νοταρά, Κώστας Καρράς, Χρήστος Πάρλας, Χρήστος Μπίρος, Αλέξης Σταυράκης, Γιούλα Ζουμπουλάκη, Σιβή Σιδέρη, Δημήτρης Τζουμάκης

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 57 λεπτά
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1983 (25 Απριλίου)

Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1883. Μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον επαναστατικό, σε μια Κρήτη που διψάει για Ελευθερία και για Ελλάδα. Καιροί ταραγμένοι. Η οικογένεια του τον στέλνει για ασφάλεια στη Νάξο, όπου γράφεται σε καθολικό σχολείο που ενσταλάζει μέσα του την αγάπη για το διάβασμα, τις κλασσικές σπουδές, τις γλώσσες. Το 1906 γράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει ήδη ξεκινήσει να γράφει και τελειώνει τις σπουδές του μόνο για χάρη του πατέρα του. Χάρη στη πατρική χρηματοδότηση και στήριξη ξεκινάει ταξίδια - προσκυνήματα σε όλη την Ελλάδα. Φεύγει για μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι και εκπονεί διδακτορική διατριβή για τον Νίτσε που τον περιλαμβάνει στους μεγάλους του "δασκάλους". Επιστρέφει στην Ελλάδα και για την μεγάλη αγάπη του τα ταξίδια, γίνεται ανταποκριτής - δημοσιογράφος των αθηναϊκών εφημερίδων Καθημερινή και Ελεύθερος  Λόγος. Για να έχει την οικονομική άνεση να ταξιδεύει, γράφει άρθρα για εγκυκλοπαίδειες, παιδικά βιβλία με την πρώτη του γυναίκα την Γαλάτεια, μεταφράζει βιβλία από τα γαλλικά.  Στα δεκάχρονα της Σοβιετικής ένωσης είναι επίσημος προσκεκλημένος με δεκάδες διανοούμενους από όλο το κόσμο. Επηρρεάζεται από τις σοσιαλιστικές ιδέες και το κομμουνιστικό όραμα. Ταξιδεύει στη Ρωσία απ’ άκρη σ’ άκρη. Ξεκινάει να γράφει την Οδύσσεια του, το μεγαλύτερο σύγχρονο έπος, σε 33333 στίχους. Ανάμεσα στα πολλά ταξίδια του απομονώνεται συχνά για να αφοσιωθεί στη μελέτη και στο γράψιμο. Πρώτα στο  σπίτι του στην Αίγινα που περνάει και τα δύσκολα χρόνια της κατοχής και μετά σε διάφορα μέρη στο εξωτερικό (Τσεχοσλοβακία, Γερμανία, Γαλλία). Ο Καζαντζάκης είναι πολυγραφότατος, αληθινός ακούραστος εργάτης της γραφής. 'Έγινε γνωστός στον πολύ κόσμο με τα μυθιστορήματα του, που είναι καρπός της ώριμης συγγραφικής του δημιουργίας αλλά έχει ασχοληθεί με όλα τα είδη. Η ίδια η ζωή του είναι ένα μυθιστόρημα, μια διαρκής φιλοσοφική αναζήτηση, ένα υπαρξιακό ταξίδι. Τι να πρωτογράψει κανείς για έναν άνθρωπο που ως δημοσιογράφος έχει γράψει ανταποκρίσεις από όλο το κόσμο, έχει πάρει συνεντεύξεις από τον Μουσολίνι, τον Φράνκο, τον Ριβέρα, τον Ουναμούνο, είδε άρθρα του να δημοσιεύονται στην μπολσεβίκικη Πράβντα. Που ως ποιητής έχει γράψει το μεγαλύτερο σύγχρονο έπος, την Οδύσσεια του σε 33333 στίχους και μάλιστα 8 γραφές μέχρι την τελική μορφή. Που ως δημόσιος λειτουργός προσπάθησε για τον επαναπατρισμό 150000 Ελλήνων του Καυκάσου στα ταραγμένα χρόνια της Οκτωβριανής επανάστασης. Που ως μεταφραστής μετέφρασε από τον Όμηρο μέχρι τον Πιραντέλο. Τη Θεία κωμωδία του Δάντη σε ελληνικούς στίχους σε 45 μέρες. Που ως φιλόσοφος είδε την Ασκητική του να παίρνει επάξια μια θέση ανάμεσα στα έργα των μεγάλων διανοητών. Που ως μυθιστοριογράφος είδε τα έργα του να μεταφράζονται σε πάνω από πενήντα γλώσσες και ευτύχησε να γίνουν ταινίες με παγκόσμια επιτυχία και αναταραχή. Από τον Ζορμπά του Κακογιάννη μέχρι τον Τελευταίο Πειρασμό του Σκορτσέζε. Πώς μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς έναν άνθρωπο που έχει κατηγορηθεί ως αναρχικός, κομμουνιστής, εθνικιστής, φασίστας, άθεος, θρησκόληπτος, σωβινιστής, μισογύνης, μηδενιστής. Που αφορίστηκε, συκοφαντήθηκε, λατρεύτηκε, δεν πήρε το Νόμπελ γιατί δεν υποστηρίχτηκε από την επίσημη Ελλάδα και είναι σαφώς ο πιο πολυδιαβασμένος Έλληνας συγγραφέας παγκόσμια και αυτός που έχει κάνει πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλο γνωστή την Ελλάδα στο εξωτερικό. Πως μπορείς να χαρακτηρίσεις έναν τέτοιο άνθρωπο; Μόνο με δύο λέξεις, ήταν ένα Ελεύθερο Πνεύμα. Πέθανε το 1957 σε ηλικία 74 ετών, μετά από επιπλοκές που παρουσίασε ένας προληπτικός εμβολιασμός στο τελευταίο του ταξίδι στην άπω ανατολή. Ο ήδη εξασθενημένος οργανισμός του δεν άντεξε.

Για το έργο και το κείμενο ευχαριστούμε πολύ τον NikosPs.

Η ΗΛΙΟΓΕΝΝΗΤΗ του Νότη ΠΕΡΓΙΑΛΗ

Στη κρατική ραδιοφωνία έχουν γίνει σημαντικές ηχογραφήσεις. Έχω την αίσθηση πως μία από αυτές είναι και η σημερινή. Σημαντικοί ηθοποιοί, ένας σημαντικός σκηνοθέτης, σπουδαίες συνθέσεις κι ένα έργο με πολλές ιδιαιτερότητες.

Καταρχήν ο συγγραφέας της "Ηλιογεννητης", ο Νότης Περγιάλης, έχει αντλήσει τη θεματογραφία του (διαφοροποιώντας την) από το ομώνυμο δημοτικό τραγούδι που ανήκει στον ακριτικό κύκλο. Ωστόσο, δεν είναι αυτό που κάνει το θεατρικό μας ιδιαίτερο. Αν και η ανάγνωση της υπόθεσης ίσως να παραπέμψει κάποιους στο βουκολικό δράμα, η αλήθεια δεν είναι αυτή.

Με μοναδική μαεστρία ο συγγραφέας ξεφεύγει από το είδος. Ποιητικός και λυρικός – με τρόπο που όπως σε εμένα έτσι και σε μερικούς θυμίσει έναν άλλον σπουδαίο ποιητή του θεάτρου, τον Λόρκα – ο Νότης Περγιάλης δημιούργησε ένα δράμα ονειρικό, βγαλμένο μέσα από τους μύθους και τους θρύλους του τόπου μας…
Καλή ακρόαση…


ΥΠΟΘΕΣΗΟ Κωνσταντής είναι ερωτευμένος με την Ηλιογέννητη, μία αρχοντοπούλα. Ωστόσο, αυτή δεν αποδέχεται τον έρωτά του, λόγω της ταπεινής του καταγωγής. Αυτός, παρά τις ενστάσεις της μητέρας του, θα συνεχίζει να την διεκδικεί με όποιον τρόπο μπορεί…

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ: Αργύρης Κουνάδης
ΣΥΝΘΕΣΗ – ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΣΗ: Γιώργος Τσαγκάρης
ΜΟΥΣΙΚΟΙ: Παντελής Δεσποτίδης, Γιώργος Καραγιάννης, Βαγγέλης Χριστόπουλος, Δημήτρης Γούζιος, Τάσος Διακογιώργης
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντίνος Δημόπουλος

ΠΑΙΖΟΥΝ: Αλέκα Κατσέλη, Βούλα Ζουμπουλάκη, Νόρα Βαλσάμη, Βίλμα Κύρου, Θάνος Καληώρας, Γιώργος Παρτσαλάκης, Ιλιάς Λαμπρίδου, Ναταλία Αλκαίου, Γιώργος Πετρόχειλος, Εβίτα Παπασπύρου, Θεοδόσης Ισαακίδης, Χρήστος Σάββας, Μαίρη Γαρίτση, Χρύσα Παπαϊωάννου, Φραγκούλης Φραγκούλης
*Το έργο προλογίζει ο συγγραφέας
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 32 λεπτά
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1985 (7 Απριλίου)

ΛΙΓΑ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑΤο σημερινό έργο γράφτηκε το 1950 κι ανέβηκε στο θέατρο την ίδια χρονιά. Δυστυχώς δεν βρήκα φωτογραφίες από εκείνη την παράσταση. Για την ιστορία, ο Νότης Περγιάλης ήταν από τους πρώτους Έλληνες συγγραφείς που έγραψαν θεατρικά κείμενα ειδικά για το ραδιόφωνο κι έπειτα ακολούθησαν κι άλλοι.

Ο Νότης Περγιάλης (απαντάται και ως Νότης Περιγιάλης) ήταν συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης και στιχουργός. Γιος του Νικολάου, γεννήθηκε την 16 Αυγούστου του 1920 στα Ανώγεια Σπάρτης. Μέχρι το θάνατό του (10 Νοεμβρίου 2009) ανέβαζε θεατρικές παραστάσεις με ερασιτεχνική ομάδα στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας.

Σπούδασε στο θεατρικό Σπουδαστήρι του Βασίλη Ρώτα. Από το 1949 εργάζεται ως ηθοποιός και συγγραφέας στο θέατρο, τον κινηματογράφο και το ραδιόφωνο.

Έγραψε πολλά θεατρικά έργα όπως «Το κορίτσι με το κορδελλάκι», «Χρυσό χάπι» και «Αντιγόνη της Κατοχής» (Λαϊκό θέατρο Μάνου Κατράκη 1954, 1958 και 1960 αντίστοιχα), «Μάσκες για Αγγέλους» (θίασος Έλσας Βεργή 1959), «Τρελλό φεγγάρι» (Άρμα Θεάτρου 1965), «Αυτό το δέντρο δεν το λέγανε υπομονή» (θίασος Χατζίσκου Νικηφοράκη 1974-5) κ.α.

Είναι στιχουργός του πολύ διάσημου τραγουδιού Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι, τη μουσική του οποίου έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις. Επίσης στιχουργός των τραγουδιών Ο λεβέντης, Τι να την κάνω τη χαρά, Το μπλόκο της Καισαριανής που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, του τραγουδιού Γκρεμισμένα σπίτια με μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, Νυφιάτικο τραγούδι κ.ά.

Έγραψε το σενάριο και συμμετείχε ως αφηγητής στην τηλεοπτική σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975) (τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου έργου του Νίκου Καζαντζάκη) σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη. Συγγραφέας του βιβλίου «Όταν σηκώθηκαν τα δένδρα» (νουβέλα 1971), «Ο Ατάρ δεν πεθαίνει ποτέ» (1971), «Το κόκκινο πουλί». Επίσης των θεατρικών έργων "Η γειτονιά του Τσέχωφ" (1976) (Εθνικό Θέατρο - Νέα Σκηνή - Δεκέμβριος 1976 - Σκηνοθεσία: Ντίνος Δημόπουλος), "Μαγική πόλη" (1963) (Μουσική επιθεώρηση σε συνεργασία με τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη), "Άνοιξε την πόρτα" (1986) (Εθνικό Θέατρο - Νέα Σκηνή - Φεβρουάριος 1986 - Σκηνοθεσία: Νίκος Περέλης) και του ραδιοφωνικού έργου του "Το άλογο του Θανάση" (ηχογράφηση του 1954 και σκηνοθεσία Νίκου Γκάτσου όπου συμμετέχει και ως ηθοποιός).

Έγραψε τα σενάρια-διασκευές και στα έργα-ραδιοφωνικά σκετς "Λάμπρος και Μαρία" (1954) (Μανώλης Σκουλούδης) και "Ο Αστραπόγιαννος" (1954) (Αριστοτέλης Βαλαωρίτης) τη μουσική επένδυση των οποίων έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης. Επίσης έπαιξε και στο ραδιοφωνικό έργο του Παύλου Νιρβάνα "Μαρία η Πενταγιώτισσα" (διασκευή Μαίρης Βεάκη, σκηνοθεσία Μήτσου Λυγίζου και ηχογράφηση του 1958).

Έργα του έχουν ήδη μεταφρασθεί στην Αγγλική, Γαλλική, Γερμανική και Δανική γλώσσα. Πρωτοεμφανίστηκε στο θίασο Λεμού (1950), στο Θέατρο "Διονύσια" στην Καλλιθέα.

Ήταν τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, του Διεθνούς Κέντρου Θεάτρου και του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών του οποίου και έχει βοηθήσει τη δράση. Έχει τιμηθεί με το Χρυσό Μετάλλιο της Ιερής Πόλεως του Μεσολογγίου, το Βραβείο των Κριτικών των Εφημερίδων στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ήταν μόνιμος κάτοικος της Νέας Σμύρνης, Αθήνα.

Η ΔΙΚΗΓΟΡΙΝΑ του Λουί Βερνέιγ

«Η Δικηγορίνα» είναι μια κωμωδία του Λουί Βερνέιγ, ένα καλογραμμένο μπουλβάρ, που αγαπήθηκε ιδιαίτερα στην Ευρώπη και την Αμερική στα μέσα του εικοστού αιώνα. Μία σύγχρονη ιστορία, καλογραμμένη, με καλές δόσεις χιούμορ. Περιέργως, μετά από σχεδόν πενήντα χρόνια, αν και ο αστικός τρόπος ζωής έχει αλλάξει πολύ, το έργο αυτό παραμένει επίκαιρο. Η έλλειψη χρόνου στα σημερινά ζευγάρια και η πλήρης αφοσίωση στην λεγόμενη καριέρα είναι τα βασικά στοιχεία που ενδιαφέρουν τον συγγραφέα. Βέβαια, σήμερα, βλέπουμε – κατά την άποψή μου – το ίδιο κείμενο από άλλη οπτική γωνία. Αν ο Βερνέιγ τότε διακωμωδούσε την χειραφετημένη γυναίκα που με πάθος ρίχνεται στη δουλειά, σήμερα, ξέρουμε πως αυτή η ιστορία δεν αφορά μόνο το ένα φύλο, αλλά και τα δύο. Η «Δικηγορίνα», μαζί με τις «Κρατικές υποθέσεις» ήταν τα δύο έργα που έκαναν αγαπητό τον συγγραφέα τους στο θεατρόφιλο κοινό. Ο Βερνέιγ την ίδια ακριβώς επιτυχία είχε και στην Ελλάδα. Μεγάλοι ηθοποιοί ερμήνευσαν τα κείμενά του και αυτές οι παραστάσεις είχαν μεγάλοι επιτυχία.

ΜΠΟΥΛΒΑΡ… ΔΗΛΑΔΗ;;;
Η λέξη μπουλβάρ (ή βουλεβάρτο, εξελληνισμένο κατά τους παλαιότερους) απόκτησε τη θεατρική της έννοια απ' το λεγόμενο Βουλεβάρτο του Εγκλήματος, τον κακόφημο δρόμο του Παρισιού που στέγαζε στον περασμένο αιώνα δημοφιλέστατα μελοδράματα, φάρσες και παντομίμες. Επειδή, ωστόσο, στις κεντρικές λεωφόρους (τα μπουλβάρ) συγκεντρώθηκαν όλα τα εμπορικά θέατρα, ο όρος έγινε αργότερα συνώνυμος του «καλοφτιαγμένου» δραματικού ή κωμικού έργου πού ικανοποιεί το μεγάλο κοινό. Χωρίς συνήθως πνευματικές ανησυχίες, ποιητικό οίστρο ή σκηνικούς πειραματισμούς, τα «βουλεβαρδιέρικα» έργα δίνουν μια ζωντανή κι αληθοφανή εικόνα του αστικού βίου - της μεγαλοαστικής, κατά προτίμηση, τάξης. Το βουλεβάρτο αρχίζει στη Γαλλία σαν απόηχος του ιψενισμού (διανθισμένου με τις καμέλιες του Δουμά) και τα δράματα του Πορτό-Ρίς, του Ντε Κυρέλ και του Μπριέ, που δικαιώνονται χάρη στους μεγάλους ηθοποιούς Σάρα Μπερνάρ, Ρεζάν, Λυσιέν Γκιτρύ κ.ά. Το κωμικό αντίστοιχο θεριεύει στα έργα των Ντέ Φλερ, Καγιαβέ, Τριστάν Μπερνάρ. Το είδος έχει από παλιά περάσει τα γαλλικά σύνορα κι έχει συνάμα διαπλεύσει τον Ατλαντικό (δημιουργώντας ουρές πιστών στα θεατρικά ταμεία), σχεδόν άθικτο πάντα άπ' τις καλλιτεχνικές επαναστάσεις. Αυτές έρχονται και παρέρχονται, το βουλεβάρτο μένει - χάρη στην ευλογία και στα λεφτά τού μεγάλου κοινού, πού γυρεύει δυο ώρες ανώδυνης ψυχαγωγίας.

ΥΠΟΘΕΣΗ Μια φουριόζα και υπεραπασχολημένη δικηγορίνα ξημεροβραδιάζεται στο γραφείο της, καταγινόμενη με τα προβλήματα και τις υποθέσεις των πελατών της, κι έτσι δεν βρίσκει καθόλου χρόνο να δει τον άντρα της. Εκείνος προκειμένου να την ταρακουνήσει και να τη συνετίσει, αποφασίζει να τσιλημπουρδίσει…

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ: ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ – ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ: Δημήτρης Μυράτ , ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μανώλης Μαυρομάτης , ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Μαρία Δραμιτινού

ΠΑΙΖΟΥΝ: Δημήτρης Μυράτ, Βούλα Ζουμπουλάκη, Βίλμα Κύρου, Κώστας Καστανάς, Πέτρος Λεωκράτης, Ρένια Βενιέρη, Γιώργος Δάνης


Το σημερινό έργο το έχει ανεβάσει η Βούλα Ζουμπουλάκη στο θέατρο το 1955, μαζί με τον Βασίλη Διαμαντόπουλο, την Τζόλυ Γαρμπή και την Σούλα Αθανασιάδου. Το έργο είχε μεγάλη επιτυχία κι επαναλήφθηκε (προς μεγάλη χαρά του κοινού) αρκετά χρόνια αργότερα, δηλαδή το 1968. Τέλος, το θεατρικό έργο έχει διασκευαστεί για τον ελληνικό κινηματογράφο το 1964 από τον Οδυσσέα Κωστολέττο με τίτλο «Διαζύγιο α λα Ελληνικά». Το σκηνοθέτησε ο ίδιος και πρωταγωνίστησαν ο Κώστας Ρηγόπουλος και η Κάκια Αναλυτή.

Ο Ζακ Λουί Κολίν Ντε Μποκάζ (Louis Jacques Marie Collin du Bocage), γνωστός με το ψευδώνυμο Λουί Βερνέιγ (Louis Verneuil), ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και ηθοποιός. Γεννημένος στο Παρίσι το 1893, έγραψε πάνω από εξήντα θεατρικά έργα, τα περισσότερα κωμωδίες. Θεωρήθηκε ιδανικός κωμικός συγγραφέας. Η φήμη του πέρασε τα σύνορα της Γαλλίας και τα έργα του παίχτηκαν μέχρι το Broadway, όπως : «Η ζήλεια», «Κρατικές υποθέσεις» και «Η δικηγορίνα». Σενάρια του παίχτηκαν στον κινηματογράφο. Παντρεύτηκε την εγγονή της Σάρας Μπερνάρ, Λυσιάν. Το 1952 βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του. Είχε αυτοκτονήσει. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Pere Lachaise.