Αυτοκράτωρ Μιχαήλ - Τερζάκης Άγγελος

Ο Αυτοκράτωρ Μιχαήλ ανήκει στις 'βυζαντινές τραγωδίες' του Αγγέλου Τερζάκη. Αναφέρεται στην ιστορία του Μιχαήλ Δ' του Παφλαγόνα, που βασίλευσε από το 1034 έως το 1041. Όμορφος, νέος, αλλά ταυτόχρονα ασθενικός, ανέβηκε στον θρόνο όταν τον ερωτεύτηκε η Ζωή η Πορφυρογέννητη, κόρη του Κωνσταντίνου Η' και πρώην σύζυγος του Ρωμανού Αργυρού. Ο συγγραφέας θεωρεί τον Μιχαήλ 'ήρωα του μαρτυρίου'. Αυτοκράτωρ σε χρόνια δύσκολα, άσημος κληρονόμος μιας σειράς αυτοκρατόρων που ανήκουν στη βυζαντινή εποποιία, έγινε μάρτυρας της παρακμής του κράτους και του εαυτού του. Μια ύπαρξη σε αγωνία, ζει διαρκώς σε μια διάθεση αμφιβολίας, μελαγχολίας και μετάνοιας και σταδιακά απομονώνεται, αφήνοντας τους άλλους να νέμονται την εξουσία. Όταν, όμως, οι ιστορικές συνθήκες το απαιτούν και ο εχθρός απειλεί τη Βασιλεύουσα και τη Θεσσαλονίκη, υψώνει το ανάστημά του και γίνεται πάλι ο ικανός πολεμιστής. Ζώντας διαρκώς σε μια πάλη με τον ίδιο του τον εαυτό, αγωνιώντας για τη σωτηρία της ψυχής του, ο Μιχαήλ θα βρει τελικά τη λύτρωση μέσα από τη βαθιά πίστη του στη χριστιανική θρησκεία, επιλέγοντας τη μοναχική ζωή. Ο Τερζάκης, σε αυτό το προδρομικό έργο που χαρακτηρίστηκε από την κριτική ως 'η εντελέστερη απόπειρα ιστορικής τραγωδίας', αναδύει την ατμόσφαιρα όλης της ζωής του Βυζαντίου, της αυτοκρατορικής αυλής και του στρατού: τις δολοπλοκίες, το μυστικισμό και τη διαφθορά που κυριαρχούν σε ένα κράτος που βαδίζει προς τον όλεθρο.

Προσαρμογή για το ραδιόφωνο Νίκος Φιλιππόπουλος
Παίζουν οι ηθοποιοί: Πέτρος Φυσσούν, Νίκος Φιλιππόπουλος, Κώστας Καφάσης, Νίκος Τζόγιας, Φοίβος Ταξιάρχης, Γιώργος Μάζης, Γιώργος Ζαχαριάδης, Δημήτρης Ζακυνθινός, Γιώργος Νέζος, Μιχάλης Μπαλής, Σπύρος Ολύμπιος, Νίκος Χατζίσκος, Τζούλια Αργυροπούλου, Αννυ Πασπάτη, Γιάννης Αργύρης, Γιώργος Κυριακίδης, Τιτίκα Νικηφοράκη,

Άγγελος Τερζάκης (1907-1978). Ο Άγγελος Τερζάκης γεννήθηκε στο Ναύπλιο, γιος του τότε δημάρχου της πόλης Δημητρίου Τερζάκη και της Αγγελικής το γένος Πανοπούλου. Το 1915 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου, της οποίας αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1927. Από το 1929 και για δυο χρόνια άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Το 1925 πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο της λογοτεχνίας με τη δημοσίευση της συλλογής διηγημάτων του Ο ξεχασμένος. Το 1929 εξέδωσε την Φθινοπωρινή Συμφωνία. Ακολούθησε η έκδοση του μυθιστορήματός του Δεσμώτες, που μαζί με τον Πρίγκηπα του Θράσου Καστανάκη θεωρήθηκαν από την κριτική ως τα πρώτα πεζογραφήματα της γενιάς του '30 και Η παρακμή των Σκληρών, που επαινέθηκε από τον Κωστή Παλαμά, ενώ με μεγάλη επιτυχία εκδόθηκε το 1937 Η μενεξεδένια πολιτεία. Το 1936 παντρεύτηκε τη Λουΐζα Βογάσαρη, με την οποία απέκτησε ένα γιο το Δημήτρη. Τον ίδιο χρόνο παραστάθηκε στο Εθνικό Θέατρο η βυζαντινή τραγωδία του Αυτοκράτωρ Μιχαήλ. Το 1937 ανέλαβε τη Γραμματεία του Εθνικού Θεάτρου, όπου κατέλαβε διαδοχικά διάφορες διοικητικές θέσεις, φθάνοντας ως εκείνη του υπηρεσιακού γενικού διευθυντή (με αίτησή του παρέμεινε ως το 1960 στη θέση του διευθυντή δραματολογίου, την οποία κατέλαβε το 1940). Από το 1940 και ως τη λήξη του πολέμου υπηρέτησε στο Αλβανικό Μέτωπο.Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου (1939), το Α' Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος (1958 για τη Μυστική Ζωή), το Βραβείο Δοκιμίου των Δώδεκα (1964 για τον τόμο δοκιμίων Προσανατολισμός στον αιώνα), το Αριστείο Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών (1969, για το Μυστήριο του Ιάγου). Ταξίδεψε στη Ρουμανία (1958), τη Σοβιετική Ένωση (1959), τις Η.Π.Α. (1966, όπου έδωσε διαλέξεις στα Πανεπιστήμια Princeton και Tufts), την Ουγγαρία (1966), το Ρήνο (1974). Διετέλεσε μορφωτικός σύμβουλος του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών (1966) και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (εκλέχτηκε το 1974). Το λογοτεχνικό έργο του Άγγελου Τερζάκη κινείται στα πλαίσια του τραγικού που γεννάται από το αναπόφευκτο της καταστροφής στην οποία οδηγούνται οι ήρωές του. Επηρεασμένος από συγγραφείς όπως ο Κνουτ Χάμσουν, ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι αλλά και ο Δημοσθένης Βουτυράς, δημιούργησε πρόσωπα αδύναμα να αντιδράσουν στην μιζέρια της ζωής του, πρόσωπα που ασφυκτιούν στο οικογενειακό και το ευρύτερο κοινωνικό τους περιβάλλον και εκπροσωπούν το αίσθημα απογοήτευσης και παραίτησης του συγγραφέα. Την ελπίδα τοποθέτησε στο χώρο των ιδανικών που ξεπερνούν πολιτικές και άλλες κατηγοριοποιήσεις, καθώς και στο χώρο της μεταφυσικής αναζήτησης. Από τα έργα του σημειώνουμε ενδεικτικά την Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ, τη Μυστική ζωή, τη Μενεξεδένια Πολιτεία, ενώ πρέπει επίσης να αναφερθεί το σημαντικό δοκιμιακό έργο του που άσκησε επίδραση τόσο στη λογοτεχνική όσο και στη θεατρική παραγωγή του. Θεατρικά του έργα παραστάθηκαν από το Εθνικό Θέατρο, τους θιάσους Αιμίλιου Βεάκη (1942), Κατσέλη - Γληνού - Παρασκευά (1949), Κατερίνας (1959), Δημήτρη Χορν (1962), το Πειραματικό Θέατρο της Μαριέτας Ριάλδη (1970), το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου (1995), καθώς και από άλλους θιάσους της Ελλάδας και του εξωτερικού. Έργα του μεταφράστηκαν σε ξένες γλώσσες και ο ίδιος μετέφρασε έργα των Τζόζεφ Κόνραντ, Μπεν Τζόνσον, Ανρί Μπεργκσόν και Ευριπίδη. Διετέλεσε διευθυντής των βραχύβιων λογοτεχνικών περιοδικών Πνοή και Λόγος (1929) και του περιοδικού Εποχές (1963), και από το 1947 συνεργάστηκε σε τακτική βάση με την εφημερίδα Το Βήμα. Πέθανε στην Αθήνα. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Άγγελου Τερζάκη βλ. Ζήρας Αλεξ., «Τερζάκης Άγγελος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 9β. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988, Μπερλής Άρης, «Άγγελος Τερζάκης», Η μεσοπολεμική πεζογραφία• Από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939) Η΄, σ.188-213. Αθήνα, Σοκόλης, 1993 Τερζάκης Άγγελος, «Βιογραφικόν Σημείωμα», Νέα Εστία 108, Χριστούγεννα 1980, αρ.1283, σ.2-4, Φαρμάκης Φρ., «Τερζάκης Άγγελος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 12. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. και «Χρονογραφία του Άγγελου Τερζάκη», Προσφορά στον Άγγελο Τερζάκη• Για τα εβδομηντάχρονά του, Τετράδια Ευθύνης 4, 12/1977, σ.101-103 (Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΜΕΛΑ

Παπαφλέσσας

Επίσκεψη στον τόπο θυσίας του Παπαφλέσσα

Για το ραδιόφωνο:
ΣΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ Ο ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΙΣΚΟΣ

Χρονολογία Ηχογράφησης 13 Οκτωβρίου 1967

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΣΠΥΡΟΣ ΜΗΛΙΩΝΗΣ,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΟΜΝΑ ΣΑΜΙΟΥ

Παίζουν οι ηθοποιοί: ΤΙΤΙΚΑ ΝΙΚΗΦΟΡΑΚΗ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΕΖΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΑΚΤΥΛΙΔΗΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ, ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΡΟΖΑΝ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΑΓΑΝΕΑΣ, ΙΟΥΛΙΑ ΣΩΤΗΡΑΚΗ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΟΥ, ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΙΣΚΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ, ΤΑΚΗΣ ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗΣ, ΔΗΜΟΣ ΣΤΑΡΕΝΙΟΣ, ΝΙΚΟΣ ΓΑΡΟΦΑΛΛΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΓΛΕΡΗΣ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ

 

ΚΟΚΤΕΪΛ ΠΑΡΤΥ ΤΟΥ Τ Σ ΕΛΙΟΤ

Υπόθεση: Ο Edward και η Lavinia Chamberlayne χωρίζουν μετά από πέντε χρόνια γάμου. Η Λαβίνια εγκαταλείπει το σύζυγό της Έντουαρντ λίγο πριν εμφανιστούν οι καλεσμένοι τους για ένα κοκτέιλ πάρτυ και επιστρέφει με έναν άγνωστο επισκέπτη, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι ψυχίατρος και τον οποίο και οι δύο πλέον αποφασίζουν να συμβουλεύονται. Μαθαίνουν ότι έχουν οι ίδιοι εξαπατήσει τον εαυτό τους και τη σχέση τους και πρέπει να αντιμετωπίσουν τις πραγματικότητες της ζωής. Η πρόοδος στη σχέση τους θα φέρει σε δύσκολη θέση ένα τέταρτο πρόσωπο δηλαδή την ερωμένη του Έντουαρντ, που πρέπει να αποδεχθεί τη νέα κατάσταση. Δύο χρόνια αργότερα, ο Edward και η Lavinia, έχοντας βελτιώσει τη σχέση τους, υποδέχονται τους καλεσμένους τους σε ένα άλλο κοκτέιλ.
Το "Κοκτέιλ Πάρτι" είχε κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του το 1949 στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου παρουσία του συγγραφέα και με πρωταγωνιστές τον Αλεκ Γκίνες και την Αϊριν Γουόρθ, ενώ η έκδοση του έργου έγινε το 1950, χρονιά που το έργο ανέβηκε στο Broadway και κέρδισε βραβείο Τόνυ, ενώ παιζόταν και στο Λονδίνο με τον Ρεξ Χάρισον στο ρόλο του απρόσκλητου επισκέπτη.
Το κείμενο, μέσα από την ιδιαίτερη ματιά του Έλιοτ, αναφέρεται στα προβλήματα του γάμου, στην απομόνωση, τις κατακερματισμένες και συγκρουσιακές σχέσεις, τα μεγάλα εσωτερικά διλήμματα και στα μονοπάτια για τη σωτηρία. Ο Eliot καταθέτει τους προβληματισμούς του πάνω στο αδιέξοδο των ανθρώπινων σχέσεων, στις σχέσεις ανάμεσα σ’ ένα ζευγάρι και τις κλονισμένες ισορροπίες, στους συμβιβασμούς που όλοι αναγκάζονται να κάνουν. Ταυτόχρονα μέσα απ’ αυτή την φιλοσοφική και ψυχολογική διαδρομή προσθέτει στο έργο και μια θρησκευτική χροιά. Υπάρχει ένας συμβολισμός όταν μαθαίνουμε τι απέγινε η νεαρή Σήλια προς το τέλος του έργου. Πόσα ν' αντέξει ένας άνθρωπος, λοιπόν, αλλά μακάρι να ήταν ένας. Γιατί, όλοι οι καλεσμένοι του πάρτυ έχουν κι από ένα πόνο, στον οποίο θα εντρυφήσουμε διεξοδικά. Η ερωμένη, η σύζυγος, ο ερωτοχτυπημένος νέος, ακόμη και ο άγνωστος προσκεκλημένος -ψυχολόγος τους όσο λαμπεροί και άνετοι φαίνονται, τόσο αξιολύπητοι είναι κατά βάθος. Τα ερεβώδη συναισθηματικά κενά του ανθρώπου που καλύπτουν όλο το φάσμα, από την ανάγκη να αγαπάς και ν' αγαπιέσαι, να χρησιμοποιείς τις διαπροσωπικές σχέσεις ως κίνητρο για προσωπική εξέλιξη, μέχρι να ψάχνεις τη λύτρωση και τη βεβαιότητα, σκαλίζονται με αξίνα τις ωραίες προτάσεις, το σπινθηροβόλο κείμενο, τις πνευματώδεις στιχομυθίες. Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο εσωτερικού τοπίου, το οποίο δύσκολα προδίδει την ημερομηνία που γράφτηκε. Μια πρώτη επιφανειακή επαφή μας κάνει να νομίζουμε ότι πρόκειται για ένα απλό μπουλβάρ. Μερικοί καλεσμένοι σ’ ένα μεγαλοαστικό εγγλέζικο σπίτι, ποτά, χαλαρές κουβέντες.Στην πραγματικότητα, καταλαβαίνεις σχεδόν γρήγορα ότι οι κουβέντες δεν είναι χαλαρές, τα πρόσωπα κάθε άλλο παρά τυχαία είναι και το πάρτυ είναι απλώς η αφορμή. Ο νομπελίστας ποιητής βάσισε το έργο του στην Άλκηστη του Ευριπίδη.
O Τόμας Στερνς Έλιοτ (Thomas Stearns Eliot, 26 Σεπτεμβρίου 1888 - 4 Ιανουαρίου 1965) ήταν Αμερικανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του 20ού αιώνα και ηγετική φυσιογνωμία του μοντερνιστικού κινήματος στην ποίηση. Το 1948 βραβεύτηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του ανήκουν το Ερωτικό τραγούδι του Τζ. Προύφροκ (1910), η Έρημη Χώρα (1922), τα Τέσσερα κουαρτέτα (1943) καθώς και το θεατρικό έργο Φονικό στην Εκκλησιά (1935).Για πολλούς ο Τ. Σ. Έλιοτ ήταν ο μεγαλύτερος αγγλόφωνος ποιητής του 20ού αιώνα. Μεγαλύτερος ακόμη και από τον Εζρα Πάουντ, τον άνθρωπο στον οποίο ο Ελιοτ αφιέρωσε το αριστούργημά του «Ερημη χώρα» αποκαλώντας τον «il miglior fabro» («ο καλύτερος τεχνίτης»). Θεωρείται ο ηγέτης του μοντερνιστικού κινήματος στην ποίηση. Με την πειραματική προσέγγισή του στη στιχουργική αναζωογόνησε την αγγλοαμερικανική ποίηση και με τα κριτικά του δοκίμια τάραξε την ορθόδοξη σκέψη της εποχής του.
Το 1922 ο Τ. Σ. Έλιοτ δημοσίευσε την «Ερημη χώρα» («The Wasteland»). Μια περίπλοκη σύνθεση σε πέντε μέρη, η «Ερημη χώρα» πραγματεύεται την απελπισία και την παρακμή, την «αποσπασματική» ευαισθησία της αστικής ζωής του 20ού αιώνα. Ακόμη περισσότερο, ο Τ. Σ. Έλιοτ δημιούργησε μια, περισσότερο «άχρονη» παρά διαχρονική, διατριβή πάνω στη σύγκρουση του ηθικού μεγαλείου και του ηθικού «Κακού». Πολλοί θεωρούν ότι η «Έρημη χώρα» δεν είναι το μεγαλύτερο ποίημα που έγραψε ποτέ ο Τ. Σ. Ελιοτ. Είναι σίγουρα όμως το πιο γνωστό.
Πολύ σπάνια ο Τ. Σ. Έλιοτ μιλούσε για την προσωπική του ζωή. Το 1915 παντρεύτηκε τη Βίβιαν Χέι-Γουντ, η οποία προοδευτικά μετά το 1933 υπέφερε από ψυχική ασθένεια. Ο Τ. Σ. Έλιοτ έχει κατηγορηθεί πολύ τόσο για το ότι ήταν με κάποιο τρόπο υπεύθυνος για την αρρώστια της συζύγου του όσο και για το ότι δεν έκανε αρκετά για να της συμπαρασταθεί τον καιρό της δοκιμασίας της.
Από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920 ως τον θάνατό του, ο Τ. Σ. Έλιοτ εργάστηκε ως επιμελητής εκδόσεων στον εκδοτικό οίκο Faber & Faber. Από αυτή τη θέση πρόσφερε απλόχερα την υποστήριξή του σε πολλούς νέους ποιητές. Αλλα διάσημα έργα τού Τ. Σ. Ελιοτ είναι τα: «Οι μεταφυσικοί ποιητές» (δοκίμιο, 1921), «Τετάρτη των τεφρών» (ποιήματα, 1930),«Τέσσερα κουαρτέτα» (ποιήματα, 1943), «Κοκτέιλ πάρτι» (θεατρικό, 1949).
Το Νοέμβριο του 1948 τού ανακοινώθηκε πως κέρδισε το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας και μετέβη στη Στοκχόλμη για την απονομή του. Παρά την ικανοποίησή του, ο Έλιοτ ανησυχούσε για τα επακόλουθα της μεγάλης φήμης που αποκτούσε, συνδέοντας τον εαυτό του με άλλες περιπτώσεις συγγραφέων που μετά από ανάλογη βράβευση δεν δημιούργησαν ξανά κάποιο αξιόλογο έργο. Η ανασφάλεια του γύρω από το ποιητικό του έργο ή το κατά πόσο θα κατόρθωνε να ανταπεξέλθει σε αυτό, υπήρξε χαρακτηριστικό του γνώρισμα, από τα πρώτα βήματά του. Τη βράβευση του με το Νόμπελ, ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια πολυάριθμες απονομές τιμητικών τίτλων και απονομών.

ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Γιώργος Λέφας .... Άλεξ, Τιτίκα Νικηφοράκη.... Τζούλια, Νίκος Νικολάου .... Πίτερ, Πένυ Παπουτσή.... Σίλια, Τρύφων Καρατζάς.... Άγνωστος & γιατρός Ρέϊλι, Γιάννης Νταλιάνης.... Έντουαρτ Τσάμπερλεν, Έρση Μαλικένζου.... Λαβίνια Τσάμπερλεν, Γιάννα Ανδριοπούλου.... γραμματεύς νοσοκόμος, Δημήτρης Κοτσάρης.... σερβιτόρος. ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ - ΠΑΠΑΔΑΚΗ, ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΚΟΡΑΗΣ ΔΑΜΑΤΗΣ, ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ 1994


Κοκτέϊλ πάρτι (Τ. Καρατζάς)
Κοκτέϊλ πάρτι (Μ. Κατράκης 1965)
 
Tο έργο χαρίζει στους ακροατές του Radiotheatre ο Γιάννης από την Θεσσαλονίκη. Τον ευχαριστούμε πολύ !

ΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΤΟΥ ΦΡΗΝΤΡΙΧ ΝΤΥΡΕΝΜΑΤ

Οι φυσικοί (1963) Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή Αλέξης Μινωτής (Γιόχαν Βίλχεμ Μέμπιους), Λυκούργος Καλλέργης (Ερνστ Χάινριχ Ερνέστι), Θόδωρος Μορίδης (Χέρμπερτ Γκέοργκ Μπόυτλερ)Κατίνα Παξινού (Δεσποινίς Ματθίλδη φον Τσαντ). 

Υπόθεση: Τρεις διάσημοι φυσικοί επιστήμονες καταφεύγουν σε ένα ψυχιατρικό άσυλο, επειδή δεν θέλουν να αφήσουν τον κόσμο να εκμεταλλευτεί την ανακάλυψη του πιο λαμπρού από τους τρεις τους καθηγητή Μέμπιους, που είναι «το σύστημα όλων των δυνατών εφευρέσεων».

Μέσα από τους τρεις χαρακτήρες προβάλλεται όλο το θέμα του έργου, που είναι η ευθύνη των επιστημόνων για τις συνέπειες των ανακαλύψεων τους.

Ο ένας από τους φυσικούς έχει την αντίληψη ότι η δουλειά του επιστήμονα είναι η ανακάλυψη την οποία παραδίδει στον κόσμο, χωρίς να αναρωτιέται ποια θα είναι πλέον η χρήση της. Ο δεύτερος πιστεύει ότι, αφού η απόφαση για τον τρόπο χρήσης των ανακαλύψεων ανήκει στους πολιτικούς, θα πρέπει οι φυσικοί να εμπλέκονται στην πολιτική, ώστε τελικά να έχουν λόγω στη χρήση. Ο τρίτος ο Μέμπιους πιστεύει ότι μετά την ολοκλήρωση της ανακάλυψης ο επιστήμονας και μόνον αυτός έχει την ηθική ευθύνη και υποχρέωση να φροντίσει, ώστε να γίνει σωστή χρήση της ανακάλυψης.

Ο Γιόχαν Βίλχελμ Μέμπιους έχει κάνει μια ανακάλυψη, η οποία αν πέσει σε λάθος χέρια θα είναι τρομερά καταστροφική γι αυτό και βρίσκεται εκεί, κρύβοντας όλα τα στοιχεία και τις μελέτες του. Οι άλλοι δυο είναι ο Χέρμπερτ Γκέοργκ Μπόυτλερ (ο επονομαζόμενος Νεύτων) και ο Ερνστ Χάινριχ Ερνέστι (ο επονομαζόμενος Αϊνστάιν) . Αυτοί ανήκουν σε αντίπαλα στρατόπεδα και έχουν στόχο να βγάλουν τον Μέμπιους από το άσυλο και να τον εντάξει ο καθένας στο στρατόπεδο που ανήκει.

Η νοσοκόμα ,που τον ερωτεύεται πέφτει θύμα δολοφονίας, όταν αντιλαμβάνεται ότι έχει σώας τας φρένας και τους λόγους που βρίσκονται όλοι εκεί. Ο Μέμπιους αρνείται να τους ακολουθήσει και, αφού τους λέει ότι αν φύγουν από το άσυλο ως λογικοί θα καταδικαστούν για φόνο, τους πείθει να παραμείνουν μαζί του εκεί ως τρόφιμοι του ψυχιατρείου.

Τα πράγματα παίρνουν άλλη τροπή, όταν αποκαλύπτεται ότι η διευθύντρια του ασύλου Ματθίλδη φον Τσάντ όχι μόνο γνωρίζει την πραγματική ταυτότητα του καθενός αλλά έχει στα χέρια της αντίγραφα των ανακαλύψεων τους με σκοπό να κυριαρχήσει στον κόσμο.

Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης Σάββατο, 12 Απριλίου 1975 Πρώτη εκπομπή: 14 Μαίου 1975 Επαναληπτικές εκπομπές: 28 Νοεμβρίου 1990, 17 Αυγούστου 1997 ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Κώστας Μπάκας, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Καίτη Γκύλη-Αλεξίου, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Μίτση Κουγιουμτζόγλου.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Λυκούργος Καλλέργης, Τιτίκα Νικηφοράκη, Χρήστος Τσάγκας, Αγγελος Αντωνόπουλος, Χρήστος Βαλαβανίδης, Μπέτυ Βαλάση, Γρηγόρης Βαφειάς, Γιώργος Παληός, Χρήστος Γεωργόπουλος, Βέρα Δεληγιάννη, Θεόδωρος Δημήτριεφ, Λίλη Παπαγιάννη, Σοφοκλής Πέππας, Δημήτρης Πιατάς, Σταύρος Ρωμανός, Χρήστος Μαρκόπουλος.

 https://skydrive.live.com/redir?resid=84E34C3C50F72995!119

Το έργο χαρίζει στους ακροατές του Radiotheatre ο Γιάννης από την Θεσσαλονίκη και τον ευχαριστούμε πολύ !

ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ του Έντουαρντ Άλμπι

Αγαπητοί φίλοι του Θεάτρου στο Ραδιόφωνο, καλησπέρα σας. Με το αποψινό μας έργο έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τον θεατρικό λόγο του πολύ σπουδαίου και πολυβραβευμένου σύγχρονου δραματουργού Έντουαρντ Άλμπι. Πρόκειται για το κλασσικό αριστούργημά του «Ευαίσθητη Ισορροπία», που τονίζει την υπευθυνότητα του ατόμου απέναντι στην κοινωνία και την οικογένεια και προβάλλει την ανάγκη της γνήσιας αγάπης.

Η «Ευαίσθητη Ισορροπία» (1966), είναι ένας ύμνος στην οικογένεια και την γυναίκα. Ένα δράμα που αντικατοπτρίζει το κοινωνικό, ηθικό και ψυχολογικό κλίμα της εποχής μας. Υπόθεση: Παρασκευή βράδυ και στο σπίτι της Άγκνες και του Τόμπυ, που είναι εγκατεστημένη και η αλκοολική αδελφή της Άγκνες, Κλαίρη, θα «εισβάλλουν» οι δύο καλύτεροι τους φίλοι ( Έντνα, Χάρρυ ) σε μια κρίση ξαφνικού πανικού. Το επόμενο βράδυ επιστρέφει και η κόρη της οικογένειας, Τζούλια, μετά από τον τέταρτο χωρισμό της. Σ' ένα Σαββατοκύριακο μέσα οι ήρωες του Άλμπη αποκαλύπτονται, συγκρούονται και τελικά αγκαλιάζονται, όταν ο πάγος θα έχει λιώσει, όταν ο Κυριακάτικος ήλιος «θα φέρει μαζί του και την τάξη των πραγμάτων». Ο Άλμπι με καταλυτικό χιούμορ φωτίζει χαρακτήρες και σχέσεις και μας κάνει να νοιώθουμε ότι είμαστε και εμείς εκεί. Ο συγγραφέας έχει τιμηθεί με τα παρακάτω βραβεία: 1967 ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΥΛΙΝΤΖΕΡ για το έργο «Ευαίσθητη Ισορροπία», 1975 ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΥΛΙΝΤΖΕΡ για το έργο «Με θέα τη θάλασσα», 1980 ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ από την Αμερικανική Ακαδημία και το Ινστιτούτο Τεχνών και Γραμμάτων, 1986 ΒΡΑΒΕΙΟ KENNEDY CENTER HONORS , 1986 ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΤΕΧΝΩΝ, 1994 ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΥΛΙΝΤΖΕΡ για το έργο «Τρεις ψηλές γυναίκες», 2005 ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ «ΤΟΝΥ» για το σύνολο του έργου του.

Το έργο στη ραδιοθεατρική του εκδοχή μεταδόθηκε για πρώτη φορά στη χώρα μας το 1975 από την εκπομπή "Από το ελληνικό και ξένο δραματολόγιο" σε μετάφραση Ένης Σταματά και Ραδιοσκηνοθεσία Κώστα Μπάκα και με τον τίτλο "ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ". Τους ρόλους ερμηνεύσανν οι ηθοποιοί: Τιτίκα Νικηφοράκη, Λυκούργος Καλλέργης, Αντιγόνη Βαλάκου, Μαργαρίτα Λαμπρινού, Γιώργος Μοσχίδης και Άννα Βενέτη

Ταινία γυρίστηκε το 1973 με τον τίτλο " A Delicate Balance" με τους Katharine Hepburn και Paul Scofild

Ο ΘΕΙΟΣ ΒΑΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ

 

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο γέρος καθηγητής Σερεμπριάκωφ αναστατώνει με τη βαναυσότητα και τον εγωισμό του τη ζωή στο κτήμα το οποίο επιμελούνται ο Βάνια, αδερφός της πρώτης συζύγου του που πέθανε, κι η Σόνια, κόρη του απ’ αυτόν τον γάμο. Περισσότερο όμως απ’ τις παραξενιές του καθηγητή, ταραχή έχει προκαλέσει η νέα κι όμορφη σύζυγός του Έλενα. Η εγκατάσταση του ζευγαριού έχει σπάσει τη ρουτίνα των μέχρι πρότινος υποταγμένων διαχειριστών. Ο απελπισμένος έρωτας του Βάνια για την Έλενα ξεσπάει αμήχανος. Ο βουβός έρωτας της Σόνια για τον ονειροπόλο γιατρό Αστρώφ, συχνό επισκέπτη από πριν στο κτήμα, αρθρώνεται. Η πλήξη της καλοπροαίρετης μα επιπόλαιης Έλενα την ώρα που η Σόνια της εξομολογείται το αίσθημά της βρίσκει στο πρόσωπο του γιατρού ενδιαφέρον. Ακόμα κι όταν του μιλάει για τη Σόνια ίσως δεν συνειδητοποιεί ότι η ίδια έχει γίνει η αιτία που ο Αστρώφ δεν θα ενδιαφερθεί ποτέ για την προγονή της…


ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ: 1966,
ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ - ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νίκος Πράπας
ΠΑΙΖΟΥΝ: Νίκος Παπακωνσταντίνου, Νίκος Χατζίσκος, Τιτίκα Νικηφοράκη, Γιώργος Νέζος, Σπύρος Καλογήρου, Πόπη Παπαδάκη, , Έλλη Ξανθάκη, Ρίτα Μουσούρη, Κώστας Παπαγεωργίου.

Η ρωσική λογοτεχνία και το ρωσικό θέατρο είναι ιδιαίτερα αγαπητά στο ελληνικό κοινό. Συγγραφείς όπως ο Ντοστογιέφσκι και ο Τσέχωφ πάντα συγκινούν τους Έλληνες. Φαίνεται πως κάτι από τη ρωσική ψυχοσύνθεση συναντιέται με το μεσογειακό ταπεραμέντο μας και ενεργοποιεί βαθειά μας συναισθήματα.
Στο Βάνια ο Τσέχωφ φτιάχνει ακόμα μια φορά το γνωστό του σύμπαν απομόνωσης και μελαγχολίας, χρησιμοποιώντας όλα τα συστατικά των έργων του θρυλικού κουαρτέτου του: τον ανεκπλήρωτο έρωτα, την ανία μιας ζωής που χάνεται ανεκμετάλλευτη και φυσικά την απαραίτητη δόση από αίμα ψυχής διανθισμένο με γλυκόπικρες πινελιές ενός βιτριολικού (ενίοτε και σαρκαστικού) χιούμορ. Τα ανεκπλήρωτα όνειρα, η απόσταση ανάμεσα στο «θέλω» και το «μπορώ» τ' απωθημένα πάθη που ξεσπούν αμήχανα για να πνιγούν στην ανελέητη ανακύκλωση του «Πρέπει» της πραγματικότητας αποκαλύπτονται μέσα από τις θλιβερές υπάρξεις τούτου του έργου. Μετά τον «Βυσσινόκηπο» είναι το πιο πολιτικό έργο του Τσέχωφ, μιλώντας ξεκάθαρα για μια νέα αστική τάξη χωρίς σαφή προσανατολισμό που μπλέκεται στα πόδια της ήρεμης και χωρίς μεγάλες συγκινήσεις απλοϊκής ζωής των αγνών ανθρώπων της επαρχίας και τη συνταράσσει…
Το σημερινό έργο έχει ανέβει αρκετές φορές στην Ελλάδα. Αναφέρουμε τις εξής παραστάσεις: Το 1953 ανέβηκε από το Εθνικό θέατρο με πρωταγωνιστή τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τους: Μαρία Αλκαίου, Θάνο Κωτσόπουλο κ.α. Ο Κάρολος Κουν το ανέβασε το 1960 με τον ίδιο πρωταγωνιστή. Το 1968 ανέβηκε με πρωταγωνιστή τον Βάσο Ανδρονίδη και με τους Δημήτρη Παπαμιχαήλ, Μπέτυ Αρβανίτη κ.α. Τέλος, το 2008 ανέβηκε με πρωταγωνιστή τον Σοφοκλή Πέππα. Ραδιοφωνικά το έργο έχει ανέβει άλλες δύο φορές, το 1989 με τους Νικήτα Τσακίρογλου, Όλγα Τουρνάκη κ.α. και το 2004 σε μία από τις τελευταίες ηχογραφήσεις με τους: Γιάννη Μπέζο, Μαρίνα Ψάλτη κ.α.