ΤΟ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΥ

Υπόθεση: Το κτήμα του Κωνσταντή έχει σκεπαστεί από μεγάλο πένθος, αφού πριν από εξ μήνες πέθανε η αδελφή του Ευμορφία. Η μάνα τους, η γριά Μπάμπενα , θρηνεί γι αυτήν την ξαφνική απώλεια και κατηγορεί τη νύφη της, Μαρία, ως υπαίτια του θανάτου της αγαπημένης της κόρης, λόγω των εχθρικών της συναισθημάτων. Παραμονή ψυχοσάββατου, την οικογένεια επισκέπτεται ο ανιψιός Λίγερος , αλλά και το πνεύμα της Ευμορφίας. Κάπως έτσι τα πέπλα του μυστηρίου ξεδιπλώνονται …

Χρονολογία Ηχογράφησης, 15 Φεβρουαρίου 1963
εκπομπή: 24 Φεβρουαρίου 1972
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Σπύρος Ευαγγελάτος,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Γεράσιμος Μηλιαρέσης,  
Παίζουν οι ηθοποιοί: Στέλιος Βόκοβιτς, Αντιγόνη Βαλάκου, Αφροδίτη Γρηγοριάδου, Έλλη Ξανθάκη                                   

                                                           

                                         

ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΠΗΔΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΟΥ ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ

Υπόθεση: Ο Χάρυ Φέντον δικηγόρος που ενεργεί σαν τον καλύτερο ντετέκτιβ για να προστατέψει τα συμφέροντα των πελατών του, αναλαμβάνει να επέμβει για λογαριασμό της κ. Νίβεν αν και όταν ο κ. Νίβεν πεθάνει. Υπάρχει όμως και ένα γράμμα που ο κ. Νίβεν έχει αφήσει εντολή να παραδοθεί στην αστυνομία μετά το θάνατο του...

Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιώργος Παπάς, Θάλεια Καλλιγά, Γιάννης Αποστολίδης, Δέσπω Διαμαντίδου, Μιχάλης Μπούκλης, Δημήτρης Νικολαϊδης, Βύρων Πάλλης, Ελλη Ξανθάκη, Βάσω Μαριδιώτου, Γιώργος Πλούτης.

ΜΑΡΙΑ ΣΤΟΥΑΡΤ του Friedrich Johann von Schiller

Μέγας γερμανός δραματικός συγγραφέας και ποιητής. Γεννήθηκε στο Μάρμπαχ της Βυρτεμβέργης στις 10 Νοεμβρίου του 1759 και πέθανε στην Βαϊμάρη στις 10 Μαΐου 1805. H καταγωγή του ήταν ταπεινή και η ζωή του γεμάτη δυσχέρειες. Σπούδασε νομικά και ιατρική. Το πρώτο ώριμο έργο του είναι το δράμα Οι Ληστές (Die Rauber, 1781), μια τολμηρή διακήρυξη ελευθερίας εναντίον της τυραννικής και διεφθαρμένης ηθικά κοινωνίας.

Το 1783 εκδίδεται το δραματικό έργο Η συνωμοσία του Φιέσκο στην Γένουα (Die Verschworung des Fiesco zu Genua)• το 1784 το Ραδιουργία και. Έρως (Kabale und Liebe), και το 1787 το Δον Κάρλος (Don Carlos). Την ίδια χρονιά γράφει την Ωδή στη Χαρά (Lied an die Freude) και εγκαθίσταται στην Βαϊμάρη. Γνωρίζεται με τον Γκαίτε (1788) και διορίζεται καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Ιένας (1789). Ασχολείται με την συγγραφή ιστορικών έργων, σημαντικότερο εκ των οποίων είναι η Ιστορία του Τριακονταετούς Πολέμου.

Το 1790 νυμφεύεται την Σαρλόττε φον Λέγκενφελτ και αποκτά δυο γιους και δυο κόρες. Το 1791 ασθενεί σοβαρά από υπερκόπωση και κινδυνεύει να πεθάνει. Μεταφράζει αρχαίους έλληνες και λατίνους συγγραφείς και γράφει ορισμένα από τα πιο γνωστά του ποιήματα. Παράλληλα ασχολείται με την μελέτη της φιλοσοφίας του Καντ, καρπός της οποίας είναι θαυμάσια φιλοσοφικά και αισθητικά δοκίμια, όπως το Περί αφελούς και αισθηματικής ποίησης (Uber naive und sentimentalische Dichtung). To 1794 αναθερμαίνεται η φιλία του με τον Γκαίτε και αρχίζει η περίοδος της ωριμότητας. Γράφει μερικά από τα ωραιότερά του ποιήματα και μπαλλάντες.

Τα δραματικά έργα της περιόδου αυτής είναι: η τριλογία του Βαλ-λενστάιν (Wallenstein, 1800), Μαρία Στούαρτ (Maria Stuart, 180l), Η παρθένος της Ορλεάνης (Die Jungfrau von Orleans, 180l), Η νύμφη της Μεσσήνης (Die Braut von Messina, 1803), Γουλιέλμος Τέλλος (Wilhelm Tell, 1804) και το ημιτελές Δημήτριος (Demetrius). Μετέφρασε πλήθος ξένων δραματικών έργων κυρίως αγγλικών και γαλλικών (Μάκβεθ, Φαίδρα κλπ.). Διηύθυνε τα περιοδικά Οι Ώρες (Die Horen) και Ημερολόγιο των Μουσών (Musenalmanach). Μαζί με τον Γκαίτε έγραψαν τα σατιρικά δίστιχα Ξένια (Xenien).

Ο Schiller λατρεύτηκε όσο κανένας άλλος Γερμανός ποιητής αλλά συγκέντρωσε πάνω του και τα περισσότερα στερεότυπα από οποιονδήποτε άλλον.Ήταν ο ποιητής της ελευθερίας, αυτός που έγραψε τους "Ληστές" αλλά και τον "Γουλιέλμο Τέλο", ο φίλος του Γκαίτε που ήταν έτοιμος να θυσιάσει τα πάντα για τη φιλία του αλλά και τη δημιουργία και την ελευθερία. Έγινε εθνικός ποιητής της Γερμανίας και πάντα απο την ημέρα που πέθανε συνοδευε τη γερμανική Ιστορία σε κάθε βήμα της.

Η λατρεία όμως που του έδειχναν οι περασμένες γενιές στέρεψε τα χρόνια μετά τον πόλεμο.Το όνομα του Schiller ως εθνικού ποιητή αποκαθηλώθηκε. Τα μεταπολεμικά χρόνια στη Γερμανία ότι είχε σχέση με πατρίδα εθεωρείτο ύποπτο και επικίνδυνο. Ίσως να είχε ξεχαστεί το όνομα του, εάν σε κάποια σχολεία δεν δίδασκαν ακόμα το έργα του και αν κάποια θέατρα δεν συνέχιζαν να επιμένουν κλασικά.
1.- ΜΑΡΙΑ ΣΤΙΟΥΑΡΤ
με τη ΒΑΣΩ ΜΑΝΩΛΙΔΟΥ και την ΜΑΙΡΗ ΑΡΩΝΗ

Η Μαίρη Αρώνη το 1955 ερμήνευσε το ρόλο της Ελισάβετ στο έργο του Φρειδερίκου Σίλερ «Μαρία Στιούαρτ» (Εθνικό Θέατρο).(Φωτογραφία ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ απο το λεύκώμα «Μαίρη Αρώνη» Εκδόσεις Ergo.)

ΤΟ ΕΡΓΟ ΑΝΕΒΗΚΕ ΤΟ 1955 , ΑΠΟ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΜΕ ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΕΣ ΤΗ ΒΑΣΩ ΜΑΝΩΛΙΔΟΥ και την ΜΑΙΡΗ ΑΡΩΝΗ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΑΛΕΞΗ ΣΟΛΟΜΟΥ.

Το έργο

Η «Μαρία Στιούαρτ» γραμμένη στα 1800, είναι η ιστορία της σύγκρουσης της Ελισάβετ της Αγγλίας με τη Μαρία των Σκώτων διακόσια χρόνια πριν.Πρόκειται για την πιο διάσημη πολιτική τραγωδία του γερμανού ποιητή - μετά τα έργα του Σαίξπηρ - που πραγματεύεται την αντιπαράθεση δύο δυναμικών γυναικών της αναγεννησιακής περιόδου. Ανάμεσα σε διαπλεκόμενα πολιτικά συμφέροντα, θρησκευτικό φανατισμό και προσωπικά μίση, η βασίλισσα Ελισάβετ έρχεται σε απόλυτη σύγκρουση με τη Μαρία της Σκωτίας σε μια συνάντηση που δεν έγινε ποτέ. Μια συνάντηση που γέννησε η πένα του Σίλερ.

"Ο Σίλερ στοχάστηκε πολύ πάνω στην ουσία του τραγικού και στη δυναμική της φόρμας. Κατά τη γνώμη μου η «Μαρία Στιούαρτ» είναι μαζί με τον «Βαλενστάιν» (έργο ακόμη άπαιχτο στην Ελλάδα) τα κοντινότερα στο επιδιωκόμενο μέσω του ρομαντισμού τραγικό ιδεώδες του Σίλερ.
Μέσα στη σύγκρουση των δύο βασιλισσών δεν αποκαλύπτονται μόνο και ιδιοφυώς δύο γυναικείες φύσεις, δύο ανθρώπινοι τύποι ή δύο φυλετικά αρχέτυπα· δεν αποκαλύπτονται μόνο και ιδιοφυώς δύο τρόποι ζωής ή δύο «πολιτικές» επιλογές. Αποκαλύπτονται δύο μηχανισμοί παραγωγής ιστορικών γεγονότων. Το πάθος και η διάνοια είναι δύο αρχαίοι γονότυποι που παράγουν ιστορία από την εποχή που συγκρούεται ο Προμηθέας με τον Δία, η Αντιγόνη με τον Κρέοντα, ο Φιλοκτήτης με τον Οδυσσέα και η Μήδεια με τον Ιάσονα. Σ' όλες τις αρχετυπικές συγκρούσεις η μίμησις καθαίρεται καταφάσκοντας στο πάθος. H τραγωδία είναι η ήττα της Λογικής. Στη «Μαρία Στιούαρτ», η Μαρία, η άπληστη και σπάταλη, η παραδομένη στα πάθη, η ερωτική και δολοφόνος, η μαυλίστρια και τρωτή γυναίκα, η καιομένη και ματαιόδοξη, θριαμβεύει πεθαίνοντας εις βάρος της Ελισάβετ, της ψυχρής και φιλάργυρης, της κρυφής και δυσάρεστης, της άτρωτης και πυρίμαχης, της φιλόδοξης και ανασφαλούς. Αυτές οι ιδιότητες δεν είναι χαρακτηριστικά μόνο των ιστορικών μορφών που δραματοποιούνται, είναι και ποιότητες πολιτισμών, προφάνειες ιστορικών καταστάσεων, είναι μεγέθη της ιστορίας καθολικά. Όταν συγκρούεται ο λογισμός με τ' όνειρο, επικρατεί βέβαια πάντα ο λογισμός αλλά δικαιώνεται το όνειρο. Αυτό είναι το τραγικό και φιλοσοφικό δίδαγμα της ιστορίας.
Αυτή τη διάσταση έπιασε ο Σίλερ και την έκανε μεγάλη ποίηση μέσα σε μια φόρμα που γεωμετρεί τα πάθη και τρικυμίζει τα επιχειρήματα. Πράγματι, ο Σίλερ ακολουθώντας τη σοφή τεχνική της παράλληλης δράσης οδηγεί τα πράγματα στη μοιραία (ιστορικά ανύπαρκτη) συνάντηση των δύο γυναικών, μοιραία δραματουργικά για να καθορίσει πλέον αυτή η σύγκρουση τη νομοτελειακή κατάληξη. Θέλω να πω πως ο Σίλερ έπλασε μια φόρμα με εντελέχεια, με μια δηλαδή καλπάζουσα εσωτερικά αναγκαία πορεία προς το «τέλος»."
ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ (ΤΑ ΝΕΑ 2004)

ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ 1967
ΠΡΟΛΟΓΙΖΕΙ η Αιμιλία Κτενά
ΤΟ ΕΡΓΟ ΜΕΤΑΔΟΘΗΚΕ ΣΕ ΔΥΟ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ
ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ:

ΕΛΛΗ ΞΑΝΘΑΚΗ (Γιαννούλα Κέννεντυ) - ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΧΕΙΜΑΡΑΣ (Πώλετ) - ΒΑΣΩ ΜΑΝΩΛΙΔΟΥ (Μαρία Στούαρτ, Βασίλισσα της Σκωτίας) - ΝΙΚΟΣ ΒΑΣΤΑΡΔΗΣ (Μόρτιμερ, ανηψιός του Πωλέτ)- ΦΟΙΒΟΣ ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ (Βαρώνος Μπέρλι) - ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ (Ντάβισον, γραμματέας του κράτους) - ΝΑΣΟΣ ΚΕΡΔΑΚΑΣ (Κόμης Κεντ) - ΑΡΗΣ ΜΑΛΛΙΑΓΡΟΣ (Κόμης Ομπέσπιν)- ΜΑΙΡΗ ΑΡΩΝΗ (Ελισάβετ, Βασίλισσα της Αγγλίας)- ΟΡΕΣΤΗΣ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΣ (Κόμης Μπελλιέβρ) - ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΒΑΦΙΑΣ (Γεώργιος Τάλμποτ) - ΝΙΚΟΣ ΤΖΟΓΙΑΣ (Κόμης Λέστερ) ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΣ ΠΡΟΥΣΣΑΛΗΣ, ΑΛΙΚΗ ΖΕΒΕΡΔΙΝΟΥ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΝΤΖΑΡΗΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΚΩΣΤΑΣ ΣΚΟΚΟΣ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ: ΑΡΓΥΡΩ ΜΕΤΑΞΑ
ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΚΩΣΤΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ

 Ευχαριστούμε θερμά για άλλη μια φορά τον φίλο μας Γ.Χ από Θεσ/νίκη τόσο για το ηχητικό αρχείο όσο και για το συνοδευτικό κείμενο.

ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΟΥ ΑΛΕΚ ΚΟΠΕΛ - Alec Coppel (1907 - 1972)

Έργο του Μ. Αναγνώστου φίλου του blog

 ΠΡΟΣΟΧΗ

ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ BLOG ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΟΙ Ή ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΓΑΜΟ , ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΝΑ ΜΗ ΣΑΓΗΝΕΥΤΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ (όλα αυτά με πολύ πειρακτική διάθεση βεβαίως)

Αγαπητοί φίλοι του Θεάτρου στο Ραδιόφωνο, γεια σας από την ακριτική Σάμο! Με τη θάλασσα μπροστά στα πόδια μου κυριολεκτικά, η επιλογή του σημερινού έργου ήταν εντελώς φυσιολογική κι εύκολη. Όταν το άκουσα, με το μουρμουρητό του κύματος για ηχητικό εφέ(*), είπα: Αυτή θα είναι η επόμενη ανάρτηση. Θα την ευχαριστηθείτε!

Η υπόθεση του έργου (μέχρι κάποιου σημείου) με λίγα λόγια :

O Τζορτζ -ή/και Τζόρτζιο- είναι γόνος μιας αγγλικής οικογενείας εφοπλιστών, που ροκανίζει τον πλούτο των δικών του, γυρίζοντας τον κόσμο και ψάχνοντας για τον παράδεισο. Μια μέρα κάθεται στον βράχο του Γιβραλτάρ κι ατενίζει την Βόρεια Αφρική απέναντι, συνεχίζοντας την μέχρι τώρα μάταιη αναζήτησή του. Τότε σαν ένα εκτυφλωτικό φως του ήρθε η ιδέα. Ο παράδεισος , που ονειρευόταν να δημιουργήσει και να ζήσει μέσα σε αυτόν, ανοιγόταν ακριβώς μπροστά του αλλά και πίσω του. Η λύση του προβλήματος του ήταν εδώ. Και ξεκίνησε μέσα σε απόλυτη μυστικότητα να τον χτίζει και να τον απολαμβάνει. Κάτι όμως πήγε στραβά κι ο μικρός επίγειος θεός οδηγήθηκε στο …εκτελεστικό απόσπασμα.

Ο Άλεκ Κόπελ ήταν Αυστραλός σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας που γεννήθηκε το 1907 και πέθανε το 1972. Έζησε στο Λονδίνο και στο Χόλιγουντ και έγραψε σενάρια για ελαφρά θρίλερ, μυστήρια και σεξοκομωδίες. Η καλύτερη στιγμή του ήταν το σενάριο σε ένα αριστούργημα του Άλφρεντ Χίτσκοκ, το περίφημο τοVertigo (Δεσμώτης του ιλίγγου) με τους Τζέιμς Στιούαρτ και Κιμ Νόβακ.

Ο καπετάνιος στον Παράδεισο γυρίστηκε ταινία το 1953 με τους Άλεκ Γκίνες και Υβόνη Ντε Κάρλο και ήταν υποψήφιο για όσκαρ σεναρίου το 1954.
Ανέβηκε και στο Μπρόντγουέι ως μιούζικαλ σε σκηνοθεσία του Jose Ferrer.


Στην Ελλάδα ανέβηκε στο ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΡΓΗ τη θεατρική περίοδο 1961-1962 απ' όπου και η αφίσα.

Ο ίδιος σκηνοθέτης - Γιώργος Θεοδοσιάδης - μετέφερε το έργο στα στούντιο ηχογράφησης του ραδιοφώνου το έτος 1966 με ερμηνευτές των ρόλων τους: Ρηγόπουλο, Μιχαλόπουλο, Ξενίδη, Κύρου, Ροζάν, Παγουλάτο, Κυριακού, Μουνδρέα, Ζαχαριάδη, Ξανθάκη

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΑΚΡΟΑΣΗ!!!

 Το ηχητικό αρχείο είναι από τη συλλογή του Θ.Π. Τον ευχαριστούμε θερμά εκ μέρους όλων σας!

ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΥΠΟΘΕΣΙΣ του Μπερνάρντ

Κεντρικός ήρωας του έργου είναι ο δικηγόρος Χάρυ Φέντον, ο οποίος έχει ως αποστολή στη ζωή του να ρίχνει φως σε κάθε σκοτεινή υπόθεση. Τον ήρωα της σειράς, ερμηνεύει ο Γιώργος Παππάς. Η συγγραφή του έργου αποδίδεται σε κάποιον με το όνομα Μπέρναρντ. Η ηχογράφηση έγινε το 1956 για την εκπομπή «Το Θέατρο Συνεχείας», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κωνσταντινίδη.

Υπόθεση: Η επίσκεψη μιας μυστηριώδους γυναίκας στο γραφείο του Χάρυ Φέντον, θα κεντρίσει την περιέργεια του δικηγόρου. Η έρευνα που θα ακολουθήσει και κυρίως ένας φόνος, θα τον φέρει μπροστά σε μια περίεργη υπόθεση ....

Παίζουν: Γιώργος Παππάς, Δέσπω Διαμαντίδου, Γιάννης Αποστολίδης, Γιώργος Πλούτης, Σπύρος Ολύμπιος, Τάκης Γαλανός, Μιχάλης Μπούχλης, Θάλεια Καλλιγά, Έλλη Ξανθάκη, Καίτη Χρονοπούλου, Σταύρος Ρωμανός

*(σε κάποιο επεισόδιο, τον Γ. Παππά αντικαθιστά ο Μ. Μπούχλης)

* Ο Γιώργος Παππάς, ένας από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς των δεκαετιών 1930-1950, ήταν γιος της ποιήτριας Θεώνης Δρακοπούλου (Μυρτιώτισσας). Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1903. Η πνευμονική του ευπάθεια τον οδήγησε να ακολουθήσει ένα ξεκούραστο επάγγελμα, αυτό του Γεωπόνου. Σπούδασε γεωπονία σε Ελβετία και Γαλλία. Επιστρέφοντας θα διορισθεί στις Γεωργικές Σχολές Λάρισας (1925) και Βυτίνας (1926), όπου θα παραμείνει για μικρό διάστημα. Φεύγοντας από την επαρχία θα εργαστεί ως διπλωματικός ακόλουθος, στη γαλλική πρεσβεία, αλλά σύντομα το ταλέντο του και το οικογενειακό περιβάλλον (η μητέρα του ήταν ηθοποιός της "Νέας Σκηνής"), τον οδηγεί προς τη σκηνή. Πρωτοεμφανίστηκε το 1931 με το θίασο του Μήτσου Μυράτ στον "Κύκνο" του Σόμερσετ Μομ. Διακρίθηκε αμέσως και σύντομα επιβλήθηκε ως στέλεχος και πρωταγωνιστής του θιάσου Κοτοπούλη, σημειώνοντας αλλεπάλληλες επιτυχίες. Θα δημιουργήσει το θρύλο του κομψού, κυνικού γόητα, και θα γίνει ο αγαπητός του κοινού. Η επιτυχία του, που πιθανόν γέννησε τον φθόνο, τον έφερε κατηγορούμενο, ως δεκεμβριανό "σφαγέα". Από το 1945, άλλοτε με δικούς του θιάσους και άλλοτε συνεργαζόμενος με άλλους θα ακολουθήσει χωρίς διακοπή ανοδική πορεία. Το 1952 θα συνεργαστεί με τους στενούς του φίλους, Ε. Λαμπέτη - Δ. Χορν ιδρύοντας τον Θίασο ΛΑΜΠΕΤΗ - ΠΑΠΠΑ - ΧΟΡΝ. Από το 1950 μέχρι το θάνατό του υπήρξε βασικό στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου. Στο διάστημα αυτό διετέλεσε και καθηγητής στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Μετέφρασε επίσης πολλά έργα από τα γαλλικά, όπου και τιμήθηκε για την προσφορά του με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Θα παίξει επίσης και σε ελάχιστες κινηματογραφικές ταινίες (Ο άνθρωπος του τραίνου) κ.ά.

Ηθοποιός με ευρεία μόρφωση και ισχυρό ταλέντο, προσηλωμένος στο θέατρο, του οποίου γνώριζε τα προβλήματα και τις απαιτήσεις, υπήρξε ένα από τα καλύτερα στελέχη της νεοελληνικής σκηνής, στην περιοχή των ρόλων που ερμήνευσε.

Ευχαριστούμε τον Γιάννη Χ από την Θεσ/κη τόσο για το έργο όσο και για το κείμενο.

ΤΡΙΑΝΤΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΕΡΩΤΟΣ ΤΟΥ ΑΛΝΤΟ ΜΠΕΝΕΝΤΕΤΙ

Aldo De Benedetti - 30 segundos de amor (1947)
Χρονολογία Ηχογράφησης, 29 Αυγούστου 1968
Πρώτη εκπομπή: 4 Σεπτεμβρίου 1968
Επαναληπτικές εκπομπές: 24 Απριλίου 1974

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Σπύρος Μηλιώνης,ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Νίκη Θεμελή, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Ελευθερία Ντάνου

Παίζουν οι ηθοποιοί: Γκέλυ Μαυροπούλου, Κική Ρέππα, Λουίζα Ποδηματά, Νίκος Παπαναστασίου, Αθηνόδωρος Προύσαλης, Μίνα Χριστοφορίδου,Εμμυ Πολυχρονίδου,Λουκιανός Ροζάν, Τασώ Καββαδία, Παντελής Ζερβός,Χρήστος Δοξαράς,Ελλη Ξανθάκη,Γιώργος Μετσόλης

Την ηχογράφηση προσφέρει στους φίλους του blog από την Θεσσαλονίκη ο Γιάννης Χ. και τον ευχαριστούμε θερμά.

 

ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ, του Φιοντόρ Μιχαΐλοβιτς Ντοστογιέφσκι

Το ρώσικο θέατρο και η ρωσική λογοτεχνία μας έχουν απασχολήσει στο παρελθόν τόσο στο ραδιοφωνικό όσο και στο τηλεοπτικό θέατρο. Το θέατρο της Ρωσίας έχει τις ρίζες του στο βαθύ παρελθόν. Στη δημιουργία της θεατρικής τέχνης συντελούν, με τα έργα τους, αντιπρόσωποι του κριτικού ρεαλισμού, όπως ο Πούσκιν, ο Γκόγκολ, ο Γκριμπογιενίωφ, Σαλτινώφ, Λέρμοντωφ, Οστρόφσκι, Τουργκένιεφ, Τολστόι, Τσέχωφ, Γκόρκι. Το ίδιο βαθιές ρίζες έχει και η λογοτεχνία της Ρωσίας. Από τον 19ο αιώνα αρχίζει η απεξάρτηση της ρωσικής λογοτεχνίας από τα θρησκευτικά θέματα και τις ελληνοβυζαντινές επιρροές. Ο ρεαλισμός εισάγεται από τον Γκόγκολ, Σεντρίν, Νεκράσωφ, Τουργκένιεφ, ενώ ο πεζός λόγος έφτασε στα ύψη με τους κορυφαίους της παγκόσμιας λογοτεχνίας Τολστόι, Ντοστογιέφσκι, Τσέχωφ.

Τα αριστουργήματα αυτών των σημαντικών δημιουργών είναι ιδιαίτερα αγαπητά στους Έλληνες και κατά κάποιο τρόπο υιοθετήθηκαν από την ελληνική κουλτούρα. Ίσως επειδή βαθιές είναι και οι ρίζες που ενώνουν αυτούς τους δύο πολιτισμούς.

Ελάτε λοιπόν στις Λευκές νύχτες του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Εύχομαι καλή ακρόαση…

ΥΠΟΘΕΣΗ
Αγία Πετρούπολη… Μια μοιραία πόλη για τους ήρωες μας. Ένας εικοσιεξάχρονος νέος, μοναχικός και ονειροπόλος περιπλανιέται μια νύχτα στην Πετρούπολη που έχει ερημώσει καθώς όλοι ξεσηκώθηκαν και πήγαν να ξεκαλοκαιριάσουν στην εξοχή. Στην προκυμαία του καναλιού, πολύ κοντά στα κάγκελα, στέκεται μια γυναίκα και κλαίει. Ένα τυχαίο συμβάν στέκεται η αιτία να γνωριστούν. Κάποιο μυστικό βασανίζει τη σκέψη της κοπέλας και αποφασίζει να το εμπιστευτεί στον νέο. Του δίνει ραντεβού για την επόμενη νύχτα, με έναν όρο όμως : να μην την ερωτευτεί…

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ – ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΥΗ - ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ: Ιουλία Ιατρίδου

ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Σοφία Μιχαλίτση

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιώργος Θεοδοσιάδης

ΠΑΙΖΟΥΝ: Βέρα Ζαβιτσιάνου, Ανδρέας Μπάρκουλης, Έλλη Ξανθάκη, Λουκιανός Ροζάν, Νίκος Παπαναστασίου

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 47 λεπτά

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ Α΄ ΜΕΤΑΔΟΣΗΣ: 1966 (2 Νοεμβρίου)

ΛΙΓΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Το ατμοσφαιρικό διήγημα Λευκές Νύχτες, που γράφτηκε το 1848, έχει μεταφερθεί αρκετές φορές στην μικρή οθόνη, τόσο στη ρώσικη όσο και στην ευρωπαϊκή τηλεόραση, στην Ιταλία, στην Ισπανία κ.α. Επιπλέον το έργο έχει μεταφερθεί στο ρωσικό κινηματογράφο το 1992. Στην Ελλάδα έχει διασκευαστεί λίγες φορές για το θέατρο. Η τελευταία είναι με το ΔΗ. ΠΕ. ΘΕ Πάτρας το 2002, με πρωταγωνιστές τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο και την Φένια Παπαδοδήμα.

ΦΙΟΝΤΟΡ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ

Ο Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι υπήρξε κορυφαία μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ρωσικής καταγωγής. Γεννήθηκε το 1821 στη Μόσχα. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Μηχανικών της Αγίας Πετρούπολης. Υπηρέτησε στο στρατό για ένα μικρό χρονικό διάστημα αλλά τον εγκατέλειψε γρήγορα για να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία. Μελέτησε την κοινωνία και τον κόσμο όχι θεωρητικά αλλά στην πράξη. Θέμα των έργων του, η ίδια η ζωή. Είδε από κοντά τις υποβαθμισμένες συνοικίες, γνώρισε τη φτώχεια, τον πόνο, την εξαθλίωση των ταπεινών ανθρώπων και στη συνέχεια μετέφερε τις εικόνες αυτές στα μυθιστορήματα του. Ασχολήθηκε με τον άνθρωπο και την κοινωνία και υπήρξε αγωνιστής και επαναστάτης. Υπήρξε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και η προσφορά του στην παγκόσμια λογοτεχνία είναι διεθνώς αναγνωρισμένη. Θεωρείται ως ο μεγαλύτερος μυθιστοριογράφος όλων των εποχών και τα έργα του έχουν μεταφραστεί σχεδόν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Εναντιώθηκε στην πολιτική του Τσάρου Νικολάου του Α'. Αυτή του η στάση είχε αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για συνωμοσία και να καταδικαστεί σε τετραετή φυλάκιση. Τα χρόνια του εγκλεισμού του στις φυλακές του Όμσκ υπέφερε τρομερά βασανιστήρια και εξευτελισμούς. Στα χρόνια της φυλάκισης και εξορίας του αντλούσε δύναμη από μια Καινή Διαθήκη που είχε μαζί του. Το 1859 επέστρεψε στην Πετρούπολη και εξέδωσε μαζί με τον αδελφό του δύο περιοδικά τα οποία, όμως, δεν σημείωσαν επιτυχία με αποτέλεσμα ο Ντοστογιέφσκι να βρεθεί καταχρεωμένος. Ο μόνος τρόπος γιά να συγκεντρώσει χρήματα και να ξεπληρώσει τα χρέη του ήταν η συγγραφή. Άρχισε λοιπόν να γράφει συνέχεια και ακούραστα με αποτέλεσμα να καταφέρει να ζήσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του σχετικά άνετα. Σε αυτό το διάστημα έγραψε τα καλύτερα του έργα: Ο παίκτης, Οι αδερφοί Καραμαζώφ, Έγκλημα και Τιμωρία, Ο Ηλίθιος, Οι δαιμονισμένοι. Όταν κατάφερε πλέον να ανασάνει από το βάρος των χρεών ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού "Πολίτης" και λίγα χρόνια αργότερα εξέδωσε το δικό του περιοδικό, Το Ημερολόγιο Ενός Συγγραφέα, που σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκδοτικές εμπειρίες σημείωσε τεράστια επιτυχία. Πέθανε το 1881 στην Πετρούπολη σε ηλικία 60 ετών.

Ευχαριστούμε τον Nikos Ps για το έργο και το κείμενο.