Ο ΒΑΡΑΒΒΑΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΟΡΕΛΛΙ

 

Barabbas - A dream of the world's tragedy - 

Marie Corelli

Υπόθεση: Ο Βαραββάς (εξελληνισμένη μορφή του αραμαϊκού bar abba, δηλαδή «γιος του πατέρα») είναι ένα πρόσωπο που αναφέρεται στις περιγραφές των Παθών του Χριστού. Σε αυτές είναι ο κρατούμενος τον οποίο ο Πόντιος Πιλάτος ελευθέρωσε για την εορτή του εβραϊκού Πάσχα στην Ιερουσαλήμ αντί για τον Ιησού Χριστό.

Σύμφωνα με τα τέσσερα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης υπήρχε ένα υπερισχύον της ρωμαϊκής εξουσίας πασχαλινό έθιμο στην Ιερουσαλήμ που επέτρεπε στον Πιλάτο, praefectus (έπαρχο) της Ιουδαίας, να αναιρέσει την καταδίκη σε θάνατο ενός φυλακισμένου μετά από λαϊκή απόφαση, οπότε στο πλήθος (όχλον) προσφέρθηκε μία επιλογή: να ελευθερωθεί ο Βαραββάς ή ο Ιησούς ο Ναζωραίος. Το πλήθος επέλεξε να ελευθερωθεί ο Βαραββάς και να σταυρωθεί ο Ιησούς. Ο Πιλάτος αναφέρεται ότι ενέδωσε απρόθυμα στην επιμονή του όχλου. Επιπλέον, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος προσθέτει ότι ο λαός ανεφώνησε για τον Ιησού «το αίμα αυτού εφ' ημάς και επί τα τέκνα ημών».

Ελεύθερη διασκευή για το ραδιόφωνο: Χρήστος Σερδινιάρης.

Σκηνοθεσία: Νίκος Φιλιππόπουλος.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Βέρα Ζαβιτσιάνου, Νίκος Δενδρινός, Γιώργος Νέζος, Γιάννης Μιχαλόπουλος, Λιάκος Χριστογιαννόπουλος, Μαίρη Λαλοπούλου, Πέτρος Φίτσιος, Σταύρος Ξενίδης, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Τρύφων Καρατζάς, Κώστας Μπάκας, Βίκτωρ Παγουλάτος, Κούλα Αγαγιώτου, Κατερίνα Χέλμη.

Δημήτρης Μυράτ (στο ρόλο του Βαραββά),

Ιορδάνης Μαρίνος (φωνή του Ιησού)

Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΣΜΑΡΑΓΔΑΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΥΝΕΛΑΚΗ

Πρόκειται για μια σατιρική, ηθογραφική κωμωδία. Γράφτηκε στα τέλη της γερμανικής κατοχής και ανέβηκε από την Εταιρεία Ελληνικού θεάτρου, στις 9 Αυγούστου 1947, στο θέατρο Μακέδο.

Το 1995, ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Αδαμάντιου Λεμού.

Καθιστοί: Γιώργος Μούτσιος (Λάμπρος), Μιράντα Κουνελάκη (Θεανώ), Κώστας Ρηγόπουλος (Χατζηφώτης), Βίκυ Σταύρακα (Καλυψώ). Όρθιοι: Ρέα Φορτούνα (Γραμματούλα), Τάσος Πολυχρονόπουλος (Χαραλάμπης), Τάκης Λουκάτος (Διονύσης), Χρήστος Ευθυμίου (Θάνος), Τατιάνα Παπαμόσχου (Αννέτα).

Βασικός ήρωας είναι ο φιλοχρήματος και παραδόπιστος Γιάννης Χατζηφώτης, ο οποίος αντιπροσωπεύει μια πολύ συνηθισμένη και κατακριτέα εικόνα της ελληνικής ζωής. Μέσω αυτού του προσώπου, ο συγγραφέας θίγει το πρόβλημα της μοίρας των υπερήλικων που γίνονται συχνά ανεπιθύμητοι όταν δεν έχουν λεφτά.

Για το ραδιόφωνο – ηχογράφηση 1968

Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Μιχαλόπουλος, Βασίλης Ανδρονίδης, Ρένα Γαλάνη,

Καίτη Χρονοπούλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιώργος Βελέντας, Δήμος Σταρένιος, Ελένη Κριτή, Μαρία Ζαφειράκη, Νάσος Κεδράκας, Φραγκούλης Φραγκούλης, Στάθης Γαβάκης, Κώστας Παπαγεωργίου, Λουκιανός Ροζάν, Γιώργος Τσιχουρίδης.

Μιχαήλ Κουνελάκης ήταν σκηνοθέτης, συγγραφέας και κριτικός θεάτρου.

Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1901. Σπούδασε φιλολογία στο Βερολίνο και ακολούθως σκηνοθεσία στη περίφημη τότε σχολή του Μαξ Ρέινχαρτ. Στην Ελλάδα ήλθε το 1925 κι εργάσθηκε ως σκηνοθέτης στο θίασο Βεάκη - Νέζερ . Διετέλεσε επίσης επί οκταετία καθηγητής της δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών καθώς και, επί μία δεκαετία, της δραματικής σχολής του Εθνικού Ωδείου. Από το 1944 και καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 διεύθυνε δική του σχολή αναγνωρισμένη από το κράτος.

Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται τα θεατρικά του έργα «Η αρπαγή της Σμαράγδως», «Ενοικιάζεται» και «Ερωτική καθοδήγηση». Έγραψε επίσης το μυθιστόρημα «Το παιδί της θάλασσας» καθώς και το δράμα «Τα μάγια» που βραβεύτηκε στον Καλοκαιρίνειο Διαγωνισμό του 1941, καθώς και «Περί σκηνοθεσίας». Ως θεατρικός κριτικός συνεργάσθηκε με διάφορες αθηναϊκές εφημερίδες. Εργάσθηκε επίσης για λίγο και ως σκηνοθέτης στο κινηματογράφο.

ΧΑΜΕΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΤΖΕΪΜΣ ΧΙΛΤΟΝ

Μια καλά κρυμμένη κοιλάδα στις μακρινές βουνοκορφές του Θιβέτ. Ένας ιερός τόπος πέρα από τις συμβατικότητες της ζωής, σε μία μυστηριακή γη ασύγκριτης ομορφιάς. Μια ομάδα ανθρώπων, μακριά από τις αρπάγες ενός άγριου και καταδικασμένου κόσμου, δημιουργούν ένα όνειρο για το ανθρώπινο μέλλον. Όπως όλα τα όνειρα, όμως, κρύβει ένα μεγάλο και καλά φυλαγμένο μυστικό...!

Η θεατρική διασκευή του έργου εγινε από τον Μανώλη Κορνήλιο.

Ακούγονται οι ηθοποιοί: Γιαννης Μιχαλοπουλος, Λουκιανος Ροζαν, Βασιλης Γεωργιαδης, Νικος Τζογιας, Ανδρεας Μπαρκουλης, Δημητρης Ιωακειμιδης, Πιτσα Καπιτσινεα, Σταυρος Ξενιδης, Ρενα Μαργαρη, Καρουσος.

Σκηνοθετεί ο Γιωργος Θεοδοσιαδης.

Ο Τζέιμς Χίλτον γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1900 στην πόλη του Λέι. Λίγο μετά τη γέννησή του οι οικογένεια του μετακόμισε στο σχολείο Λέις, στο Κέιμπριτζ. Τούτο το σχολείο αποθανάτισε αργότερα στο διάσημο βιβλίο του "Αντίο κε Τσιπς". Το πρώτο του βιβλίο "Η ίδια η Κάθριν" γράφτηκε το 1920, όταν φοιτούσε ακόμη στη κολέγιο Κράιστ, στο Κέιμπριτζ.

Ξεκίνησε την καριέρα του στη δημοσιογραφία, γράφοντας περιστασιακά άρθρα για την Μάντσεστερ Γκάρντιαν και την Ντέιλι Τέλεγκραφ. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του ήταν το "Χαμένοι ορίζοντες". Μαζί με το "Αντίο Κε Τσιπς" τα δύο βιβλία έγιναν μπεστ-σέλερ στη Βρετανία και την Αμερική.

Η συγγραφική επιτυχία του τον οδήγησε στην Αμερική, στη νέα καριέρα του ως σεναριογράφος, όπου κέρδισε το 1942 το Όσκαρ για το φιλμ "Μίνιβερ". Υπήρξε  ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους σεναριογράφους, καθώς τα έργα του έγιναν πηγή έμπνευσης για εκατομμύρια θεατές σε όλον τον κόσμο.

Ο Τζειμς Χίλτον πέθανε στο Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια στις 22 Δεκεμβρίου του 1954.

Το κράτος του Θεού του Φριτς Χοχ Βέλντερ

Το 1572 αποβιβάζονται στην Λατινική Αμερική οι πρώτοι Ιησουίτες μοναχοί με εντολή του τάγματος να φέρουν την πίστη του Θεού στους κόσμους που είχαν ανακαλυφθεί ογδόντα χρόνια νωρίτερα από τον Κολόμβο.

Βρήκαν μια κατάσταση απερίγραπτη από κάθε άποψη. Τεράστιες εκτάσεις είχαν μοιραστεί απ' το ισπανικό στέμμα σε ευγενείς που είχαν καταφθάσει από την Ευρώπη , ενώ ο ντόπιος πληθυσμός των Ινδιάνων είχε μεταβληθεί στο σύνολο του σε σκλάβους .

Οι ιθαγενείς δεν θεωρούνταν άνθρωποι και η αγριότητα των Ισπανών απέναντί τους ήταν πρωτοφανής. Οι ρυθμοί μείωσης του πληθυσμού ήταν απίστευτοι. Το 1519 μετρήθηκαν στο Μεξικό 11 εκατομμύρια Ινδιάνοι. Το 1540 κατέβηκαν στα 6.5. Το 1565 στα 4.2 το 1597 στα 2.5 και το 1650 στο 1.5 . Πραγματική σφαγή.

Αυτή την κατάσταση βρήκαν οι Ιησουίτες. Θα πείτε τώρα, αφού οι Ιησουίτες έχουν καταγραφεί ως οι χειρότεροι από όλους τους παπικούς γιατί να τους ενοχλήσει αυτή η κατάσταση ; Λάθος. Μέγα ιστορικό λάθος. Αν με το χαρακτηρισμό ''Ιησουίτης'' περιγράφεται σήμερα ένας άνθρωπος υποκριτής , δόλιος , ύπουλος , δολοπλόκος και αδίστακτος είναι γιατί στο διάβα της ιστορίας επεκράτησαν πλήρως τα επιχειρήματα των συκοφαντών του εκπληκτικού εκείνου τάγματος που ίδρυσε ο Ιγνάτιος Λογιόλα.

Ήταν βέβαια ένα τάγμα που ιδρύθηκε για να βοηθήσει την αντιμεταρρύθμιση , να καταπολεμήσει τον προτεσταντισμό υπέρ της καθολική πίστεως και του Βατικανού , το έκανε όμως με μεθόδους που εξέφραζαν την πίστη στον Θεό. Ποτέ οι Ιησουίτες δεν ανακατεύτηκαν με την Ιερά εξέταση. Οι Δομινικανοί και οι Φραγκισκανοί ναι , οι Ιησουίτες όχι.

Οι τρεις όρκοι τους ήταν <<πενία , αγνεία , υπακοή>> και βασική τους μέθοδος ήταν να ανοίγουν καθολικά σχολεία , ξέροντας ότι η εκπαίδευση , και όχι οι ίντριγκες ή η θρησκευτική καταστολή , ήταν η βάση της μελλοντικής επικράτησης των απόψεων τους.

Όταν ο πάπας Κλήμης ο ΙΔ' κατάργησε το τάγμα έκλεισαν αυτομάτων σ' όλη την Ευρώπη 1.800 κολέγια με 15.000 Ιησουίτες καθηγητές. Φανταστείτε πόσες εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές υπήρχαν. Δεν ήταν προφανώς όλοι οι Ιησουίτες άγιοι , εξάλλου είχαν εμπλακεί μέσα στα γρανάζια εξουσίας του Βατικανού , ο μέσος όρος τους όμως ήταν πολύ καλύτερος από άλλα τάγματα , που γλίτωσαν την ιστορική καταδίκη.

Ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα ευεργετικής δράσης των Ιησουιτών ήταν το περίφημο κράτος του Θεού που ίδρυσαν σε μια εκτεταμένη περιοχή της σημερινής Παραγουάης . Χώθηκαν μέσα στα δάση όπου είχαν καταφύγει οι Ινδιάνοι για να ξεφύγουν από τους δουλεμπόρους και χρησιμοποιώντας ως μοναδικά όπλα τα μουσικά τους όργανα που μάγευαν τους ιθαγενείς άρχισαν να ιδρύουν εκπληκτικές αυτοδιοικούμενες κοινότητες θέλοντας να φτιάξουν το ιδανικό κράτος του Θεού. Κάθε κοινότητα είχε εκκλησία σχολείο ωδείο (οι Ιησουίτες ήταν λάτρεις της μουσικής), λαχανόκηπους αμπέλια οπωροφόρα δέντρα, φυτείες ζαχαροκάλαμου , τσαγιού , βαμβακιού , σιτοβολώνες , λιβάδια με βόδια , αρνιά και άλογα , χυτήρια για μεταλλικές κατασκευές , ασβεστοκάμινο , μύλους , βαφεία , αποθήκες τροφίμων και πυρομαχικών.

Κάθε μέλος της κοινότητας έτρωγε όσο ήθελε , ντυνόταν όπως ήθελε και όλα ήταν κοινά , <<τουμαμπάκ>> δηλαδή πράγματα του Θεού. Χρήμα δεν υπήρχε , φύλακες δεν υπήρχαν , θανατική ποινή δεν υπήρχε. Τα μόνα που είχαν απαγορεύσει ήταν η παραδοσιακή πολυγαμία των ιθαγενών και το οινόπνευμα , που προσπαθούσαν να προωθήσουν οι δουλέμποροι για να τους εκφυλίσουν.

Το Κράτος του Θεού άντεξε για έξι γενιές και έζησαν σε αυτό πάνω από 1.5 εκατομμύριο ιθαγενείς υπό την καθοδήγηση των Ιησουϊτών μοναχών. Αναφέρεται ως από τις πιο θαυμαστές και ευχάριστες στιγμές στην ιστορία της Αμερικής , καθώς τα εφτακόσια σχολεία που είχε άρχισαν μετά την πρώτη γενιά να βγάζουν πολλούς δασκάλους και καλλιτέχνες που διέπρεψαν.

Τα έργα τέχνης , ζωγραφικής και γλυπτικής εκείνων των κοινοτήτων κοσμούν τα σημερινά μουσεία της Παραγουάης , ενώ το θέατρο αναπτύχθηκε τόσο , που αποτελεί ξεχωριστή σελίδα της παγκόσμιας ιστορίας του λαϊκού θεάτρου.
Το κράτος του Θεού άντεξε εκατόν πενήντα χρόνια περικυκλωμένο από τσιφλικάδες που ήθελαν να αρπάξουν την Γη και συμμορίες δουλεμπόρων που έψαχναν για το φρικτό εμπόρευμά τους. Μόνο όταν οι ίντριγκες στο Βατικανό και οι θρησκευτικές και πολιτικές αντιθέσεις στην Ευρώπη οδήγησαν στην κατάργηση του τάγματος , το κράτος του Θεού κατέπεσε. Στρατιώτες της Ισπανίας εισέβαλαν, συνέλαβαν τους Ιησουίτες μοναχούς που ήταν ηγέτες των κοινοτήτων και τους φυλάκισαν. Ο Ισπανός βασιλιάς μοίρασε την Γη σε τσιφλίκια και μετέτρεψε αμέσως τους Ινδιάνους σε σκλάβους.

Αυτοί έχοντας μεγαλώσει σ' ένα σύστημα ελευθερίας και δικαιοσύνης δεν άντεξαν τις συνθήκες της σκλαβιάς και αποδεκατίστηκαν .Οι τσιφλικάδες του στέμματος παρέλαβαν τις ακμάζουσες κοινότητες και εφάρμοσαν τις γνωστές απάνθρωπες μεθόδους που επικρατούσαν στην υπόλοιπη Αμερική. Μια απογραφή που έγινε στις αποικίες το 1794 , 21 χρόνια αργότερα έδειξε ότι ο πληθυσμός στην περιοχή είχε μειωθεί κατά 75%

Σχετική ταινία :The Mission    http://www.imdb.com/title/tt0091530/


Για το ραδιόφωνο:

Μετάφραση και ραδιοφωνική διασκευή Δημήτρης Μυράτ

Παίζουν οι ηθοποιοί: Λάμπρος Κοτσίρης, Δημήτρης Μυράτ, Θάνος Γραμμένος, Χρήστος Ντούμας, Βύρων Πάλλης, Γιάννης Μιχαλόπουλος, Γιάννης Αργύρης, Νίκος Φιλιππόπουλος, Καρούσοας, Κώστας Μανιάκης,  Τσάπελης, Νίκος Δενδρινός, Δημήτρης Φωτιάδης.

QVO VADIS ΤΟΥ ΕΡΡΙΚΟΥ ΣΙΕΝΚΕΒΙΤΣ

ΥΠΟΘΕΣΗ: Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην κραταιή και διεφθαρμένη Ρώμη. Κανείς δεν φανταζόταν ότι θα υπήρχε κάποια δύναμη, ανώτερη από την πανίσχυρη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο Χριστιανισμός όμως ήταν μία πραγματικότητα και η θρησκεία που κήρυττε την αγάπη ήταν πιο ισχυρή από τη διαφθορά και την εξαχρείωση της αυτοκρατορίας. Ο Μάρκους Βινίσιους, θριαμβευτής πολεμιστής, επιστρέφει με τις λεγεώνες του στην αιώνια πόλη για να απολαύσει τις χαρές που έχει να του προσφέρει. Ο αυτοκράτορας Νέρων έχει προετοιμάσει μία μεγάλη φιέστα γι’ αυτόν. Όταν ο Μάρκους συναντά την όμορφη Λυγία, γοητεύεται και η έλξη είναι αμοιβαία. Όταν όμως μαθαίνει ότι η Λυγία και ο αδελφός της ανήκουν στη ριζοσπαστική αίρεση που έχει αρχίσει να εξαπλώνεται στην πόλη, βρίσκεται σε μεγάλο δίλημμα…

Η κλασική νουβέλα του Ερίκου Σιένκεβιτζ μεταφέρεται στο ραδιόφωνο ΣΕ ΔΥΟ ΜΕΡΗ


Μετάφραση-Ρ/Φ προσαρμογή: Ιουλία Ιατρίδη
Ραδιοσκηνοθεσία: Γρηγόρης Γρηγορίου
Μουσική επιμέλεια: Σοφία Μιχαλίτση-Τάγκα
Επιμέλεια ήχων: Γίτσα Βαλμά
Ρύθμιση ήχου: Θανάσης Πολίτης

Παίζουν οι ηθοποιοί: Μάκης Ρευματάς-Βινίκιος, Ματίνα Καρρά-Λυγία, Δημήτρης Μαλαβέτας-Νέρων, Γιώργος Μετσόλης- Πετρώνιος, Ρίτα Μουσούρη-Ποππαία, και μια γυναίκα, Γιώργος Χαραλαμπίδης- Ούρσος, Γιώργος Χριστόπουλος- Πέτρος, Γρηγόρης Τσουμάκης-Παύλος, Γιώργος Ζαχαριάδης- Κρότων, και Ναζερός, Γιώργος Νέζος-Πλαύτος, και εκατόνταρχος, Μιράντα Ζαφειροπούλου-Μύριαμ, και Ευνίκη, Νόρα Κατσέλη- Ακτή, και μια κοπέλα, Μιχάλης Μπαλής- Τιγκελίνος, Νάσος Κεδράκας- Γλαύκος, και στρατηγός Γιούνιος, Σπύρος Ολύμπιος-Χείλων.
Γιώργος Βουτσίνος- αφηγητής

Επιμέλεια εκπομπής: Μάρα Καλούδη