ΕΠΙΤΡΕΨΤΕ ΜΟΥ ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΤΣΑΪ ΤΟΥ ΓΚΥΝΤΕΡ ΡΥΚΕΡ

Günther Rücker

Υπόθεση: Η πτήση προς Βουδαπέστη υποχρεώνεται σε αναγκαστική προσγείωση σε αεροδρόμιο της Πολωνίας, λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών. Εκεί μια νεαρή κοπέλα από τη Γερμανία, εκδότρια βιβλίων, γνωρίζεται με έναν ηλικιωμένο κύριο. Μέσα από τη συζήτησή τους ξυπνούν μνήμες από ολόκληρη τη ζωή του, όχι πάντα ευχάριστες.

Η σκηνοθεσία είναι της Μπάρμπαρα Πλέζατ, η μετάφραση του Πέτρου Μάρκαρη, η παραγωγή της Βίκυς Μουνδρέα και η ψηφιακή επεξεργασία του Γιάννη Ψυχογιού.

Ακούγονται οι ηθοποιοί: Δημήτρης Μαλαβέτας, Πίτσα Μπουρνόζου, Όλγα Δαμάνη 

ΕΝΥΔΡΕΙΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΟΥΡΣΕΛΑ

Αγαπητοί φίλοι του radio theatre  καλησπέρα σας.

Συνεχίζουμε τις αναρτήσεις μας με το «Ενυδρείο» του Κώστα Μουρσελά.

Σε αυτό το έργο ο Μουρσελάς καταπιάνεται με το ξεπούλημα της ψυχής του ανθρώπου για χρήμα. Θέμα βεβαίως διαχρονικό και καθόλου πρωτότυπο αλλά πάντοτε ανοίκειο, καταδικαστέο, ενοχλητικό.

Το υγρό στοιχείο των ενυδρείων, ο ψεύτικος διάκοσμος, ο ψεύτικος βυθός, η πλαστική βλάστηση, τα πολύχρωμα ψάρια που κυκλοφορούν εκεί μέσα πανευτυχή, έδωσαν ερέθισμα στο συγγραφέα να γράψει αυτό το έργο και να μιλήσει για την κατάσταση της σύγχρονης εποχής: από τη μια η καλοπέραση, το κατακάθισμα, η παραίτηση και από την άλλη η διάβρωση, το αδιέξοδο, το γυάλινο φράγμα.

 

Κώστας Μουρσελάς

 “Ο ήρωας παιδί της παλιάς λαϊκής παρέας που στοίχειωναν τις ώρες της οι ίμεροι (πόθοι-επιθυμίες) της φιλίας, της ανέμελης παλικαριάς και της απροσκύνητης καρδιάς, έχει απαρνηθεί εκείνο τον εαυτό του με τον προσοδοφόρο αλλά ανέραστο γάμο και την «ευζωία», που του προσδίδουν μια πλασματική ασφάλεια και μια «οντότητα» απατηλή, αφού πληρώθηκαν αυτά με την εσωτερική ελευθερία και αυτοτέλειά του.

Και όλες οι απόπειρες να διασπάσει τον κλοιό της πνιγηρής αιχμαλωσίας του, όλες οι κλήσεις επιστροφής σε εκείνη την προδομένη Εδέμ, από τον νεανικό φίλο και την κοπέλα του παλιού, τίμιου έρωτά του, που διατήρησαν αλώβητη την

ανεξαρτησία τους, θα μείνουν χωρίς αποτέλεσμα. Αλλά και το δεύτερο ζευγάρι αποτελεί μια παραλλαγή του ίδιου θέματος. Κι εδώ η νεαρή γυναίκα που προσπαθεί να ξυπνήσει και να ανορθώσει τη «συμβιβασμένη» ψυχή του άντρα της, ώσπου το μάταιο του αγώνας της τη σπρώχνει να αφεθεί θεληματικά στην κρύα αγκαλιά του κόσμου τους.” (Μεσημβρινή 9/1/1981)

1η μετάδοση από την εκπομπή Θεατρική Βραδιά τον Φεβρουάριο του 1986

Ραδιοσκηνοθεσία Χρίστος Σιοπαχάς

Μουσική Επιμέλεια Χρίστος Σιοπαχάς

Τεχνικός Ηχ/σης Δημήτρης Πουλόπουλος

Επιμέλεια Ήχων Γίτσα Βαλμά

Παίζουν οι ηθοποιοί: Τάκης Βουλαλάς, Μαρία Σκούντζου, Άννυ Πασπάτη, Όλγα Δαμάνη, Νίκος Λυκομήτρος, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Νίτα Παγώνη, Γιώργος Μοσχίδης.

ΠΑΡΤΥ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝ ΚΑΛΟΤΣ

Υπόθεση: Οι επιζήσαντες ενός αεροπορικού ατυχήματος βρίσκονται σε μια παραλία και περιμένουν να τους εντοπίσουν. Κάποια στιγμή αποκαλύπτεται ότι η παραλία βρίσκεται σε ένα ακατοίκητο μικρό νησί και ότι ουσιαστικά είναι αποκομμένοι από τον κόσμο. Τα λίγα τρόφιμα και το νερό τελειώνουν. Μια κατάσταση που βγάζει στην επιφάνεια τους χαρακτήρες των ηρώων και τους οδηγεί σε ακραίες αντιδράσεις και συγκρούσεις. Άλλοι αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα ψύχραιμα, άλλοι στωικά, άλλοι βρίσκονται σε υστερία. Άλλοι ελπίζουν, άλλοι είναι απελπισμένοι. 
Θα έρθει, τελικά, η σωτηρία; Κι αν ναι πόσοι από αυτούς θα έχουν αντέξει;

Προλογίζει ο σκηνοθέτης Γιώργος Αγαθονικιάδης

Μετάφραση:  Χριστίνα Μπάμπου-Παγκουρέλη.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Αντώνης Αντωνίου, Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, ΄Ολγα Δαμάνη, Μαρία Κωνσταντάρου, ΄Ελση Μαλικέντζου, Χρήστος Καλαβρούζος, Νίκος Λυκομήτρος, Βέρα Κρούσκα, Ντίνος Λύρας, Φώτης Αρμένης, Μάγδα Μαυρογιάννη, Ακης Δρακουλινάκος.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΠΑΜΠΟΥ-ΠΑΓΚΟΥΡΕΛΗ

Γεννήθηκε το 1956 στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει μεταφράσει μυθιστορήματα και διηγήματα των Τζ. Κόνραντ, Πωλ Μπόουλς, Τζέιν Μπόουλς, Β.Σ. Νάιπουλ (Βραβείο Νόμπελ 2001).
Για το θέατρο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση έργα των: Ου. Σαίξπηρ,  Κ. Μάρλοου, Τζ. Γουέμπστερ, Τ. Ότγουεϊ, Τ. Γ. Μπάυρον, Ε. Άλμπυ, Σ. Μπέκετ, Α. Έικμπορν, Σ. Μπέρκοφ, Ε. Μποντ, Σ. Ο’ Κέιζυ, Μ. Κριμπ, Κάρυλ Τσέρτσιλ, Ε. Γουόλς Κ.Ντουράγκ, Μ.Φρέιν, Α. Ρ. Γκέρνυ, Μπεθ Χένλυ, Ν. Λαμπιούτ, Χ. Πίντερ, Ν. Σίλβερ, Μ. Μακντόνα, Ντ. Στόρεϊ, Τ. Γουερτενμπέικερ, Ου. Μπ. Γέιτς, κ.α.

Έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, το Κ.Θ.Β.Ε., το Θέατρο Τέχνης, το Θέατρο του Νότου, τον Θ.Ο. Κύπρου, τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καλαμάτας, Ρούμελης και Βέροιας, την Πειραματική Σκηνή Τέχνης Θεσσαλονίκης, και με πολλά άλλα θεατρικά σχήματα και ομάδες.
Από το 2002 έως το 2012 που ανέστειλε τη λειτουργία του, δίδασκε θεατρική μετάφραση στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης (ΕΚΕΜΕΛ).

Έχει επίσης δώσει σειρά σεμιναρίων στην Κύπρο και τη Θεσσαλονίκη.

Διατέλεσε πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (2001-2006), και αντιπρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου ΙΤΙ – UNESCO (2008-2011).

Θεατρική μετάφραση

http://www.metafrasi.edu.gr/html/drama.html

ΜΑΚΜΠΕΤ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΙΟΝΕΣΚΟ

                                      macbett eugene ionesco

Υπόθεση: Υπάρχει περίπτωση ποτέ ο ηγέτης κάποιας χώρας να εμπιστευτεί τους κατώτερους – αυλικούς – κόλακές του; Για τον Ευγένιο Ιονέσκο η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο όχι.

Έχοντας αυτό ακριβώς ως σημείο εκκίνησης, εξαπέλυσε την τελευταία ανηλεή σάτιρά του κατά της εξουσίας. Με τον εξουσιαζόμενο να γίνεται εξουσιαστής, αφού εκθρονίσει και ‘τερματίσει’ τον προηγούμενο ‘ένοικο' της καρέκλας. Και τον ‘φίλο’ να μετατρέπεται σε δήμιο, είτε για να αρπάξει την εξουσία από τον ‘φίλο’ του, είτε για να σώσει την ίδια του την ζωή – την οποία ο πρώην ‘φίλος’ αποφάσισε να του αφαιρέσει, φοβούμενος για την δική του.

Ο Μακμπέτ είναι έργο της τελευταίας και πιο ώριμης περιόδου του συγγραφέα, γραμμένο το 1972, που αποτελεί τον καρπό της ανατρεπτικής ματιάς του Ιονέσκο, στο αριστούργημα του Σαίξπηρ. Με αφορμή τον «Μακπέθ» του Ελισαβετιανού ποιητή, ο Ιονέσκο βρίσκει την ευκαιρία να εξαπολύσει έναν ανελέητο πόλεμο σε κάθε μορφής εξουσία, χρησιμοποιώντας φυσικά όλα τα “όπλα” που του παρέχει το θέατρο του παραλόγου, του οποίου υπήρξε ηγετική μορφή, με κυριότερο αυτό της κωμωδίας.

Θα ‘λεγε κανείς ότι ο Ιονέσκο σε αυτό το έργο, βρίσκεται κάτω από ένα ιδιόμορφο "αναρχικό" ξέσπασμα, καθώς δεν αφήνει κανένα περιθώριο για «καλή» εξουσία και καταδικάζει συλλήβδην κάθε μορφή πολιτεύματος, αφού κατά τον συγγραφέα, κάθε πολιτική θεωρία, «πρακτικοποιείται» από ανθρώπους, οι οποίοι φυσικά, μεθυσμένοι από το κρασί της εξουσίας, οδηγούν και τις καλύτερες και δικαιότερες από αυτές τις θεωρίες, στην πλήρη αποτυχία.

Το έργο παίχτηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο Studio Μαυρομιχάλη από το θεατρικό οργανισμό «Νέος Λόγος» σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή.

Για το ραδιόφωνο

Παίζουν οι ηθοποιοί: Μιχάλης Μητρούσης, Θόδωρος Βογιατζής, Σπύρος Κωνσταντόπουλος, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Δημήτρης Πιατάς, Στάθης Βούτος, Σοφοκλής Πέππας, Ρένη Πιτακή, Όλγα Δαμάνη, Νίκος Αλεξίου, Βασίλης Χαλακατεβάκης, Μανώλης Γιούργος.

Ο Ευγένιος Ιονέσκο γεννήθηκε στη Σλάτινα της Ρουμανίας το 1909 από Ρουμάνο πατέρα και Γαλλίδα μητέρα. Τo 1942 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Γαλλία. Τα πρώτα του έργα Η φαλακρή τραγουδίστρια (1950),Το μάθημα (1951), Οι καρέκλες (1953), Αμέντε η πώς να το ξεφορτωθούμε (1954), Ο Ζακ ή Η υποταγή (1955) σηματοδοτούν την εμφάνιση του Θεάτρου του Παραλόγου. Απαλλαγμένα από όλα τα τεχνάσματα της ψυχολογίας και της θεατρικότητας, χαρακτηρίζονται προκλητικά, κριτικά, επαναστατικά. Οι θεατρικοί κώδικες καταστρατηγούνται, η αριστοτελική λογική ανατρέπεται, η επικοινωνιακή δύναμη της γλώσσας αμφισβητείται με αποτέλεσμα να επικρατεί ασάφεια και πολλαπλότητα ερμηνειών. Στα έργα αυτά αφθονούν τα λεκτικά παιχνίδια, ο ξέφρενος ρυθμός και το γκροτέσκο, τα οποία υποκρύπτουν τις αδυναμίες του ανθρώπου, τα βαθύτερα ένστικτά του, τις αγωνίες του. Από τα κατοπινά έργα του Ιονέσκο, ξεχωρίζουν τα Ο βασιλιάς πεθαίνει (1962), Η δίψα και η πείνα (1965), Το παιχνίδι της σφαγής (1970), όπου επικρατούν μεταφυσικοί προβληματισμοί και απαισιοδοξία. Περισσότερο πολιτικά θεωρούνται έργα του όπως τα Ρινόκερος (1960), Μακμπέτ (1972), με θέματα την αντίσταση στο φανατισμό, το καταστρεπτικό πάθος της εξουσίας αλλά και την αναγκαιότητα ελευθερίας σκέψης και δράσης ως υπέρτατα αγαθά.