ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΣΤΡΟΦΗ του Τζων Πρίσλεϋ

Υπόθεση: Η ιστορία μιας ομάδας φίλων, που κάτω από τις φιλικές σχέσεις τους κρύβεται ένα τρομακτικό μίσος, που έρχεται τελικά στο φως και δημιουργεί ένα σωρό προβλήματα.
 Το ερώτημα που τίθεται είναι: Πρέπει τελικά να μαθαίνει κανείς την αλήθεια ή όχι;


Η "Επικίνδυνη στροφή" ηχογραφήθηκε για την Ελληνική Ραδιοφωνία το 1977, σε σκηνοθεσία και μετάφραση Γιώργου Θεοδοσιάδη και μουσική επιμέλεια Στέλιου Μακρή.


Ακούγονται οι ηθοποιοί: Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Αλίκη Αλεξανδράκη, Τάσος Χαλκιάς, Γιάννης Κατράνης, Αγνή Βλάχου, Κώστας Κοντογιάννης και Κική Γρηγορίου.
Εισηγητής ρεπερτορίου είναι ο Βάιος Παγκουρέλης

Για το έργο ευχαριστούμε πολύ τον ΓΧ από την Θεσσαλονίκη

ΤΖΩΝ ΠΡΙΣΛΕΫ και το ΕΡΓΟ του:

Ο John Boynton Priestley γεννήθηκε το 1894 στο Bradford της Αγγλίας. Από μικρός βρέθηκε στο δρόμο της δουλειάς σας απλός υπάλληλος. Η έμφασή του στο γράψιμο τον ώθησε στα πρώτα του Άρθρα ως δόκιμος Δημοσιογράφος και το τέλος του Α΄ Παγκ. Πολέμου το 1918, τον βρίσκει στο Λονδίνο σαν ελεύθερο Δημοσιογράφο. Το ταλέντο του μεγάλο, η πένα του οξύτατη, λυρική, κοινωνική και ερευνητική τον κάνει να γίνει γνωστός με Κριτικές, Δοκίμια, Νουβέλες και Διηγήματα.

Το 1932 ξεκινάει το Μεγάλο ΘΕΑΤΡΙΚΟ του ΕΡΓΟ με πρώτο δημιούργημά του την "ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΣΤΡΟΦΗ". Έργο που άρεσε στο Κοινό αλλά δεν είχε καλή υποδοχή από την κριτική. Με αυτό το έργο ξεκινάνε τα περίφημα "ΕΡΓΑ ΧΡΟΝΟΥ" του ΠΡΙΣΛΕΫ. Ακολουθούν το "ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ" (1937) και το "ΕΧΩ ΞΑΝΑΒΡΕΘΕΙ ΕΔΩ" (1937). Με τα έργα αυτά ο ΠΡΙΣΛΕΫ αρχίζει να μεγαλουργεί καθώς δημιουργεί ΣΟΚ στο Βρεταννικό Θέατρο ξεπερνώντας τα σύνορα της χώρας του. Στη συνέχεια περνάει το έργο του και στον Κινηματογράφο με σενάρια. Το 1964 προσφέρει ένα έργο πνοής για τον ίδιο, το "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ και ο ΧΡΟΝΟΣ". Ο Β΄ Παγκ. Πόλεμος τον βρίσκει ανταποκριτή του BBC και μετά το 1944 εκλέγεται αντιπρόσωπος στην UNESCO. Στα δημιουργήματά του ανήκουν επίσης τα: "Ο ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ ΕΡΧΕΤΑΙ" (1945), "ΦΛΑΜΟΥΡΙΑ" (1947), "LABURNUM GROVE" (1933), "EDEN END" (1934), "JOHNSON over JORDAN" (1939).

"Ο ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ ΕΡΧΕΤΑΙ" ("An Inspector Calls") θεωρείται το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΡΓΟ του και εκείνο με την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ καθώς ανεβαίνει έκτοτε σε όλες τις Αίθουσες του Κόσμου μέχρι σήμερα. Πρεμιέρα έγινε το 1946 στο Λονδίνο, στο Old Vic αλλά η επίσημη πρώτη έγινε στη ΜΟΣΧΑ το 1945.

Τα ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ του ΠΡΙΣΛΕΫ είναι περισσότερο ΤΑΞΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ και ΑΞΙΕΣ παρά ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΑ ΑΤΟΜΑ. Και εδώ είναι η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ του. Το έργο του δεν ανάγεται στην περιγραφή και στην συμπτωματολογία ΑΤΟΜΙΚΩΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΩΝ και ΠΑΘΟΓΕΝΝΕΣΕΩΝ αλλά έχει ΤΑΞΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ.

Ο Ίδιος ανήκει στη ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΓΛΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΓΕΝΙΑ που ηγεμόνευε ιδεολογικά μέχρι το 1950 όπως ήδη είπαμε. Έγραφε με ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΘΥΜΟ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟ και "ΕΥΓΕΝΗ". Σε έναν ΚΟΣΜΟ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ "ΑΘΩΟΥΣ" και "ΑΝΕΥΘΥΝΟΥΣ". Έχει και παίζει με το "ΧΡΟΝΟ" ένα παράξενο και μαγευτικό "παιχνίδι" ανατροπής. Τα όρια "ΠΑΡΟΝ" "ΠΑΡΕΛΘΟΝ" είναι ΑΣΑΦΗ και ΧΑΛΑΡΑ.

ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΡΑΠΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΛΕΟΝΙΝΤ ΑΝΤΡΕΓΙΕΦ

Αγαπητοί φίλοι του Θεάτρου στο Ραδιόφωνο, καλησπέρα σας. Σήμερα κάνουμε γνωριμία με τον πολύ σπουδαίο Ρώσο λογοτέχνη και θεατρικό συγγραφέα Λεονίντ Αντρέγιεφ.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Κάποια μέρα, σ’ ένα τσίρκο που δίνει τις τελευταίες του παραστάσεις στην Μπολόνια, εμφανίζεται ένας μυστηριώδης άνθρωπος, ζητώντας δουλειά. Στη διεύθυνση του τσίρκου επαίρεται ότι ξέρει πολλά κόλπα αλλά η ικανότητα του να δέχεται χαστούκια – ραπίσματα, χωρίς να πονάει είναι αυτό που πείθει το διευθυντή του να τον προσλάβει, παρά το γεγονός ότι ο νεοφερμένος ζητάει να κρατήσει την ανωνυμία του.

Στον κόσμο του τσίρκου, τον πολύβουο, τον πολύχρωμο, το θαυμαστό και γεμάτο μυστικά θα αναζητήσει καταφύγιο από την επωνυμία που του βαραίνει τη ζωή αλλά και θα θελήσει να θεραπευτεί από ένα σοβαρό προσωπικό πλήγμα.

Εντάσσεται πλήρως στη ζωή και την καθημερινότητα του τσίρκου, γίνεται ένας από τους ανθρώπους του και ένα με αυτούς, Θα εντρυφήσει στα προβλήματά τους, θα διαρρήξει τα μυστικά τους, θα ακτινογραφήσει τους χαρακτήρες. θα ερωτευθεί. Καταφέρνει με αυτό τον τρόπο να βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ανωνυμία και να καθιερώνεται με το όνομα ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΡΑΠΙΣΜΑΤΑ. Ξάφνου όμως εμφανίζεται κάποιος που τραβάει το σεντόνι και αποκαλύπτεται η κρυμμένη ταυτότητα!

Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο άνθρωπος, το μεγάλο όνομα, η φίρμα, το πολύ γνωστό δημόσιο πρόσωπο; Ποιοι αδιευκρίνιστοι λόγοι τον σπρώχνουν να κρύψει την επωνυμία του μεσα στον κόσμο των κλόουν, των θηριοδαμαστών, των ακροβατών, του κόσμου ενός τσίρκου; Από ποιον προσπαθεί να ξεφύγει; Τι άφησε πίσω του και σε τι ελπίζει αυτός που όσο γινόταν το μεγάλο όνομα τόσο η ζωή διέρρεε μέσα από τη ζωή του;

Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης 1 Δεκεμβρίου 1977

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΚΩΣΤΑΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΙΣΤΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΩΣΤΑΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Παίζουν οι ηθοποιοί: ΡΙΤΑ ΜΟΥΣΟΥΡΗ,ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΜΑΔΩΡΟΣ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΓΛΥΚΟΦΡΥΔΗ, ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΕΡΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΤΡΑΝΗΣ,ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΠΑΛΗΣ, ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΥΛΩΝΑΣ, ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΝΑΝΕΡΗΣ


Ο ΑΝΤΡΕΓΙΕΦ (1871-1919) είναι ο μεγάλος λησμονημένος της ρωσικής λογοτεχνίας. Στις αρχές του 20ου αιώνα η κριτική εκθείαζε τις νουβέλες του και πολλοί τις θεωρούσαν ανώτερες από εκείνες του Τσέχοφ. Ο Γκόρκι, που υπήρξε άνταγωνιστής και φίλος του, έγραφε για τον Αντρέγιεφ: «Το ταλέντο του τον εξουσίαζε, τον κατείχε ήταν βαθιά ριζωμένο μέσα του. Η διαίσθησή του, από την άλλη, ήταν ιδιαίτερη οξυμμένη. Η διορατικότητά του για οτιδήποτε άγγιζε τις σκοτεινές πτυχές της ζωής, τις αντιφάσεις της ανθρώπινης ψυχής η τους αναβρασμούς του ενστίκτου, ήταν μοναδική». Το έργο του μεταφράστηκε νωρίς σε πολλές γλώσσες, άλλα βυθίστηκε στη λήθη μετά το 1917. Αν και ο Αντρέγιεφ είχε προσχωρήσει με ενθουσιασμό στις ιδέες του σοσιαλισμού, τα γραπτά του τα χαρακτήριζε ένα πνεύμα αλλόκοτα πεσιμιστικό, ελάχιστα συμβατό με την ιδέα ενός ρόδινου μέλλοντος. Οι νουβέλες του, όπως και τα θεατρικά του, απέκλιναν από το ρεαλισμό και το συμβολισμό που ήταν της μόδας και που τύχαινε να καλλιεργεί περιστασιακά, αλλά με τον δικό του «μαύρο» τρόπο και από κάποια απόσταση. Κι επειδή η σαρκαστική πικρία που διαπνέει την έμπνευσή του τον οδηγούσε συνεχώς να παρεκκλίνει από τον αρχικό σκοπό του, η φρίκη του κόσμου και το παράλογο της ύπαρξης έπαιρναν πάντοτε στο τέλος το πάνω χέρι. Θα μπορούσε κανείς να τον τοποθετήσει σ ένα μεσοδιάστημα, κάπου ανάμεσα στον Στρίντμπεργκ και τον Κάφκα.Πέθανε στη Φιλανδία.

Εργα του: Η σκέψη και ο κυβερνήτης, Σάσκα Ζιγκουλιόφ, Ο Κλόουν (ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΡΑΠΙΣΜΑΤΑ), Η ζωή του Βασίλι Φιβεϊσκι, Αναμνήσεις ενός φυλακισμένου, Το ημερολόγιο του Σατανά, Η τρέλα, Η άβυσσος, Οι μαύρες μάσκες, Λάζαρος - Ιούδας ο Ισκαριώτης, Οι επτά κρεμασμένοι, Νυχτερινή κουβέντα.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ ΤΟΥ ΤΖΩΝ ΣΤΑΙΝΜΠΕΚ

Το "Άνθρωποι και ποντίκια" γράφτηκε το 1937 (μετά την μεγάλη οικονομική κρίση του 1929) σε μορφή νουβέλας, και αργότερα διασκευάστηκε -από τον ίδιο τον Στάινμπεκ- για το θέατρο και τον κινηματογράφο. 

Τη διασκευή αυτής της νουβέλας για το θέατρο, την είχε πρωτοπαρουσιάσει στην Ελλάδα ο Κάρολος Κουν στο Εθνικό Θέατρο το 1951. 

Το 1971 ανέβηκε σε σκηνοθεσία του Γιώργου Θεοδοσιάδη και μετάφραση της Αλίκης Αλεξανδράκη, από τον "Θίασο 70" στο Θέατρο Κάβα. Στη διανομή συμμετείχαν οι Γιάννης Κατράνης (Τζορτζ), Πάνος Πανόπουλος (Λένι), Μίρκα Παπακωνσταντίνου (γυναίκα του Κέρλυ), Χρήστος Ζορμπάς (Σλήμ), Ντίνος Δουλγεράκης (Κρουκς) κ.ά.

Υπόθεση: Η τραγική εξέλιξη, μιας παράξενης και περίπλοκης σχέσης, ανάμεσα σε δύο μετανάστες εργάτες, που διασχίζουν τον Αμερικανικό Νότο αναζητώντας εποχική δουλειά. Πρόσωπα χωρίς ιδιότητες, χωρίς παρελθόν. Μια ανορθόδοξη φιλία. Ο Λένι διαθέτει ευρωστία και μυαλό μικρού παιδιού. Ο Τζορτζ τον προστατεύει. Ο Λένι δίνει όνομα στην ουτοπία. Ο Τζορτζ αντλεί απ' αυτόν θέληση και πίστη. Ο Λένι αψηφά την πραγματικότητα. Ο Τζορτζ προσπαθεί να ελιχθεί. Ο Λένι ξεπερνά τα όρια.... Ο Στάινμπεκ εισάγει τον αντιήρωά του σ' ένα πεδίο ανελέητου ανταγωνισμού, όπου η μοναξιά των απόμαχων, η λαγνεία, το κέρδος, η καταπίεση, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και οι ανεξέλεγκτες ορμές καθορίζουν τις ανθρώπινες αντιδράσεις μέσα στο γενικό πλαίσιο, γενεσιουργό των αιτίων, των οικονομικών μηχανισμών, που παράγουν εκμετάλλευση και αλλοτρίωση. Και ο καταλύτης, όπως ο Μίσκιν στον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι, αναστατώνει το παν, το απορυθμίζει.

Ακουγονται οι ηθοποιοι: Γιαννης Κατρανης, Πανος Πανοπουλος, Γιωργος Μοσχιδης, Σοφοκλης Πεππας, Κωστας Κοντογιαννης, Μιρκα Παπακωνσταντινου, Χρηστος Ζορμπας, Παναγιωτης Ζαγανιαρης, Αποστολης Φρυδας, Ντινος Δουλγερακης.
Η ηχογραφηση πραγματοποιηθηκε το 1988, σε σκηνοθεσια Γιωργου Θεοδοσιαδη.

Ο Τζων Στάινμπεκ (1902-1968) υπήρξε από τους δημοφιλέστερους αμερικανούς συγγραφείς το πρώτο μισό του 20ού αιώνα και ο αντιπροσωπευτικότερος εκπρόσωπος της κοινωνικής πεζογραφίας στη χώρα του.
Τιμήθηκε το 1939 με το βραβείο Πούλιτζερ (για το έργο του "Τα σταφύλια της οργής") και το 1962 η Σουηδική Ακαδημία του απένειμε το Βραβείο Nobel.

Το εργο προερχεται από το αρχειο του φιλου του blog Γιαννη Χ.απο την Θεσσαλονικη,τον οποιο και ευχαριστουμε θερμα

Ο ηθοποιός Κην (Μεγαλοφυΐα και τρέλα)

Ο Κην είναι ελεύθερος. Ο λόγος για τον οποίο αλλάζει συμπεριφορά, που παραφέρεται, χάνει τα λογικά του ή προσποιείται ότι τα χάνει, είναι η έλλειψη σεβασμού που εισπράττει από την κοινωνία. Η κοινωνία τη μια στιγμή τον χρίζει "βασιλέα της Αγγλίας" και την άλλη τον κατακεραυνώνει για την απρεπή και άλογη στάση του. Η κοινωνία του επιβάλλει την αλλαγή που, όταν βλέπει το αληθινό του πρόσωπο, δεν της αρέσει και ανά πάσα ώρα και στιγμή καιροφυλακτεί για να του επιτεθεί. Έτσι κι εκείνος αναγκάζεται να φορέσει την οικεία μάσκα του ρόλου του, του ρόλου που κάθε φορά τον συμφέρει να ενσαρκώνει, σύμφωνα με τις περιστάσεις που οι άλλοι του καθορίζουν. Ο Κην είναι ελεύθερος μέσα στην ανελευθερία των υπολοίπων. Οι πράξεις του τις περισσότερες φορές είναι αλόγιστες.

Ένα δράμα σε πέντε πράξεις, γραμμένο το 1836 σε εποχή μεγάλης δημοτικότητας του Αλέξανδρου Δουμά και που αναφέρεται στο Λονδίνο του 1820. Για το θέμα του, ο Δουμάς παίρνει το χαρακτήρα του μεγαλύτερου Σαιξπηρικού ηθοποιού της εποχής του, Edmund Kean (1787-1833). Ο Kean γεννήθηκε στη φτώχεια και την αφάνεια, γρήγορα έγινε στη Βρετανία ο πιο διάσημα και καλύτερα αμειβόμενος ηθοποιός χάρις στην τεράστια δύναμη και ικανότητα του, κερδίζοντας την εύνοια της κοινωνίας του Λονδίνου. Η ιδιωτική ζωή του ήταν χαοτική, μέσα στη βία, τη μέθη, καθώς και την αμαρτία με τις συζύγους άλλων. Ο Kean κατέρρευσε στη σκηνή το 1833 (παίζοντας Othello) και πέθανε άπορος.
Στο έργο, ο Kean έχει εμπλακεί σε μια δυστυχισμένη ερωτική σχέση με την κοντέσα Έλενα Koefeld, σύζυγο του βρετανικού πρέσβη. Ξυπνώντας από ένα μεγάλο μεθύσι, ο Kean συναντά την ανήλικη κληρονόμο, Άννα Damby, που έχει μόλις φύγει από ένα προξενιό με ένα ισχυρό πολιτικό, τον Λόρδο Melville.
Την συνάντηση θα προσέξει ο Melville, ο οποίος, γνωρίζοντας τη φήμη του Kean ως γυναικά, σχεδιάζει να απαγάγουν την Μις Damby και να κατηγορήσουν για αυτό τον Kean. Εν τω μεταξύ…
Για το ραδιόφωνο στο Θέατρο της Τετάρτης: Χρονολογία Ηχογράφησης 23 Σεπτεμβρίου 1974
Πρώτη εκπομπή: 9 Οκτωβρίου 1974, Επαναληπτικές εκπομπές: 13 Σεπτεμβρίου 1992
ΣΥΓΓΡΑΦΗ Αλέξανδρος Δουμάς, Συντελεστές ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Κώστας Ασημακόπουλος,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Δόμνα Ακατογλίδου, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Κώστας Ασημακόπουλος,
Παίζουν οι ηθοποιοί: Ρίτα Μουσούρη, Φοίβος Ταξιάρχης, Λόϊσκα Αβαγιανού, Γιώργος Αρμαδώρος, Αντιγόνη Βαλάκου, Βίλμα Κύρου, Γιάννης Θειακός, Γιάννης Λιακάκος, Δημήτρης Κοντογιάννης, Γιάννης Κατράνης, Λουκιανός Ροζάν, Μάκης Ρευματάς, Νίκος Χατζίσκος,