Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΤΟΥ ΣΑΙΞΠΗΡ

Ρένα Δέπου Ήρα _ Μαίρη Αρώνη Δήμητρα_ Μιράντα Οικονομιδου Ίρις_ Κάτω Νύμφες

Εθνικό Θέατρο 1950

Γύρω στα 1608-1609 μια μετάπτωση, αρκετά έκδηλη, σημειώνεται στην συγγραφική εξέλιξη του Σαίξπηρ. Τις τραγωδίες του σκοτεινού πάθους τις διαδέχεται τώρα ένας άλλος τόνος αρκετά διαφορετικός. Ο ποιητής δεν γράφει πια σκυθρωπά δράματα, έργα που να τελειώνουν με μια καταστροφή. Γράφει παραμυθοδράματα ή κωμωδίες όπου βλέπουμε συγγενείς χωρισμένους από μια παλιά διαμάχη να φιλιώνουν και να επικρατεί τελικά μια ατμόσφαιρα γαλήνης, μια αίσθηση εσωτερικής ισορροπίας.

Στην τελευταία αυτή συγγραφική του περίοδο ανήκει και η Τρικυμία. Μάλιστα πολλοί αξιόπιστοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι πρόκειται για το τελευταίο έργο του. Ωστόσο, η επικρατέστερη σήμερα άποψη είναι πως και μετά την Τρικυμία μπορούν να ανευρεθούν τα συγγραφικά του ίχνη, σε έργα όμως γραμμένα με την συνεργασία και άλλων.

Η Τρικυμία του Σαίξπηρ στο έργο του J W Waterhause Miranda

Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο έγκριτος θεατρολόγος και κριτικός (μεταξύ πολλών άλλων ιδιοτήτων του) Άγγελος Τερζάκης «η Τρικυμία είναι ποίηση – ποίηση σε δράση, όπως καθαρή ποίηση σε ήχους είναι η μουσική … η μορφή του Πρόσπερου αποτελεί μια προβολή της προσωπικότητας του Ποιητή. Η φιλοσοφία της Τρικυμίας είναι το ύψιστο μάθημα που έδωσε η ζωή σε έναν εραστή της. Είμαστε από την ουσία των ονείρων πλασμένοι -μονολογεί ο Ποιητής με το στόμα του Πρόσπερου- κι ύπνος τυλίγει την μικρή ζωή μας. Η πρόταση αυτή που έμεινε παροιμιακή, εκφράζει μια κοινή ανθρωπινή εμπειρία η οποία διατυπώνεται δίχως πίκρα και δίχως παράπονο… Τα δυο πιο ζωντανά πρόσωπα που έπλασε ο Σαίξπηρ στην Τρικυμία είναι αυτά που δεν έχουν ανθρωπινή μορφή: ο Αριελ και ο Καλιμπαν. Ο Αριελ δεν μπορεί να καθηλωθεί, δεν έχει μορφή συγκεκριμένη. Παίρνει χίλια- δυο σχήματα γιατί είναι πνεύμα. Περνάει στον αέρα και τότε η διάθεση των ανθρώπων αλλάζει, η ψυχή τους δέχεται μυστικά νοήματα. Τραγουδάει και εκείνοι πέφτουν σε έκσταση. Είναι στοιχειό, αιθέρας, χάδι, νάζι, χαμόγελο. Αντίθετα  ο Καλιμπαν είναι ύλη βαριά, ακατέργαστη, ο γιος μιας μάγισσας και του διαβόλου. Ο Ποιητής μάς τον περιγράφει σαν πλάσμα που μοιάζει με ψάρι. Κι όμως ο Καλιμπαν, το απόρριμμα αυτό της φύσης, δεν είναι ύπαρξη χυδαία. Πλασμένος από πόθο κι από μελαγχολία κρύβει μέσα του τη σκοτεινή αγωνιά της αρχέγονης ύλης που πάει να εμψυχωθεί… Τέλος  ο Πρόσπερος έχει τις αδυναμίες ενός γέροντα και είναι συχνά εκδικητικός, ευερέθιστος και λιγάκι φλύαρος. Πρόκειται για άνθρωπο του βιβλίου, έναν αλχημιστή που δεν είχε πλαστεί για ηγεμόνας και που εύκολα τον εκθρονισαν. Σε αυτόν είναι που ο Ποιητής εμπιστεύτηκε, καθώς φαίνεται, την ύστατη προσωπική του εξομολόγηση».

Σκηνοθεσία: ΣτέλιουΠαπαδάκη

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Θ. Δημήτριεφ, Γ. Παρτσαλάκης, Τ. Καρατζάς,  Δ. Γούσης, Π. Χατζηκουτσέλης, Σ. Μισθός, Τ. Βουλαλάς, Σ. Βόκοβιτς, Μ. Σκούντζου, Μ. Ζαφειροπούλου, Α. Αντωνόπουλος, Κ. Κοντογιάνης, Θ. Καρακατσάνης, Σ. Ξενίδης, Β. Τσιούνη.

ΟΝΕΙΡΟ ΕΝΟΣ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ ΤΟΥ ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ ΝΤΕ ΑΝΝΟΥΤΣΙΟ

Sogno D un Mattino Di Primavera - Gabriele D Annunzio

Το έργο αφηγείται την τραγική ιστορία της Ισαβέλλα η οποία ζη ανάμεσα στο όνειρο και την τρέλα, την αγωνία, το μυστήριο, το θάνατο και την αναγέννηση της άνοιξης. Μέσα στην παραφροσύνη της με τα ίδια της τα χέρια δολοφονεί τον άνδρας της. Κι όμως η Ισαβέλλα ένα πρωί της άνοιξης έχει ένα νέο όνειρο που μακριά από το αίμα και την φρίκη, υπόσχεται ευτυχία και μια ζωή ανάμεσα σε φυτά και κήπους. Η επιθυμία της μεταμόρφωσης, σε μια διαδρομή γεμάτη πόνο και τρέλα, και κοντά της τα πιο οικεία της πρόσωπα, ο γιατρός και ο Virginio. Η αναγεννημένη φύση γύρω της και οι χαρακτήρες των ανθρώπων που ζουν δίπλα της, δίνουν έμφαση στην τραγική ιστορία της δολοφονίας και της τρέλας της Ισαβέλλας. Κατά τη στιγμή της τρέλας της, παίρνει λουλούδια και τα μετατρέπει σε ένα στεφάνι, σύμβολο της αιώνιας αναγέννησης, την άνοιξη, Η ένωση της ζωής και του θανάτου.

Για το ραδιόφωνο:
Χρονολογία Ηχογράφησης 28 Μαρτίου 1967
Πρώτη εκπομπή: 7 Απριλίου 1967
Επαναληπτικές εκπομπές: 14 Μαίου 1978, 25 Ιουνίου 1980, 23 Σεπτεμβρίου 1992

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Κώστας Μπάκας,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Αργυρώ Μεταξά,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Ελευθερία Ντάνου,

Παίζουν οι ηθοποιοί: Ρίτα Μουσούρη, Κώστας Καστανάς, Αννα Βενέτη, Γιώργος Μοσχίδης, Δημήτρης Γούσης, Βέρα Ζαβιτσιάνου, Μελίνα Μάνου.

Ο Gabriele D'Annunzio ήταν Ιταλός ποιητής και συγγραφέας.

Για το έργο ευχαριστούμε πολύ τον Δημήτρη Τ.

ΜΙΑ ΙΤΑΛΙΔΑ ΣΤΗΝ ΚΥΨΕΛΗ

Κωμωδία γραμμένη από τους Νίκο Τσιφόρο και Πολύβιο Βασιλειάδη - το συγγραφικό δίδυμο των επιτυχιών που σάρωσε τα ταμεία του θεάτρου και του κινηματογράφου της δεκαετίας του 1960 - καταγράφει την ελληνική πραγματικότητα μέσα απ’ τους δρόμους «της αρετής και της κακίας», του μεγαλοπιάσματος και της ξενομανίας, μέσα από ανθρώπινους καθημερινούς της χαρακτήρες. Η υπόθεση του έργου: Ο Αντώνης επιστρέφει στην Ελλάδα και στην οικογένειά του μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στην Ιταλία. Η αγαπημένη του αδερφή Τούλα, η οποία έχει κληρονομήσει μια μεγάλη περιουσία, από το δεύτερο σύντροφό της, τον συντηρεί οικονομικά και όπως είναι επόμενο τον «εξουσιάζει». Η Τούλα, όμως, έχει και μιαν άλλη ιδιαιτερότητα… την ξενομανία, κι αυτό γιατί ο πρώτος της άντρας είχε ξελογιαστεί από μια νεαρή Ελληνίδα. Απαγορεύει έτσι στον Αντώνη να παντρευτεί Ελληνίδα και επιμένει πως θα τον βοηθήσει οικονομικά μόνο αν η νύφη της είναι «ξένη»! Ο Αντώνης, που έχει ερωτευτεί και παντρευτεί κρυφά τη βέρα Ελληνίδα, ονόματι «Μπιάνκα», την παρουσιάζει στην οικογένειά του ως Ιταλίδα κι έτσι... η κωμωδία ξεκινάει! Το θεατρικο εργο ανεβηκε για πρωτη φορα τη θεατρικη περιοδο 1967-68 στο θεατρο Κεντρικον στην Αθηνα απο τον θιασο των Μαρω Κοντου,Γιωργου Παντζα,Γιαννη Βογιατζη,Δημητρη Νικολαιδη,σε σκηνοθεσια Δημητρη Νικολαιδη. Στις 28 Οκτωβριου 1968 παρουσιαστηκε στη μεγαλη οθονη,σε κιν/φικη διασκευη και σκηνοθεσια του Ντινου Δημοπουλου,παραγωγη της Φινος Φιλμ και πρωταγωνιστες τους Μαρω Κοντου και Αλεκο Αλεξανδρακη. Ηχογράφηση για το ραδιόφωνο: 11-1-1973 -Ραδιοσκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρομμάτης Παίζουν οι ηθοποιοί: ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΟΞΑΡΑΣ, ΡΕΝΑ ΒΕΝΙΕΡΗ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΣΧΙΔΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΟΥΣΗΣ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΟΥΜΑΡΙΑΝΟΥ, ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΠΟΜΠΟΥ, ΑΝΝΑ ΜΑΤΖΟΥΡΑΝΗ, ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΝΑΝΕΡΗΣ, ΒΟΥΛΑ ΧΑΡΙΛΑΟΥ  

«Μια Ιταλίδα ΣΤΗΝ Κυψέλη» ή «Μια Ιταλίδα ΑΠ' ΤΗΝ Κυψέλη» ;Το θεατρικό έργο των Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη, ανέβηκε για πρώτη φορά τη θεατρική περίοδο 1967-68 στο Θέατρο Κεντρικόν στην Αθήνα από τον θίασο των Μάρως Κοντού, Γιώργου Πάντζα, Γιάννη Βογιατζή, Δημήτρη Νικολαΐδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Νικολαΐδη.
Εκατοντάδες οι ταινίες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου, που έχουν ξεπεράσει την εποχή που δημιουργήθηκαν και κρατούν ακόμη αγαπημένη συντροφιά, οι περισσότερες στηρίχτηκαν σε θεατρικά έργα που πέρασαν στο πανί, σε προσαρμογές κάποιων επιθεωρήσεων, σε μουσικές παραστάσεις ή και σε σενάρια γραμμένα από θεατρικούς συγγραφείς με μεγάλη εμπειρία και ταλέντο, κοντά στη λαϊκή σοφία και την καθημερινότητα που αφουγκράζονταν τα προβλήματα του λαού, που παρατηρούσαν τη μετεξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας και είχαν στενή σχέση με την καθημερινότητα.
Ανάμεσα σε αυτές και το Μια Ιταλίδα στην Κυψέλη που στις 28 Οκτωβρίου 1968 μετονομάστηκε σε Μια Ιταλίδα απ’ την Κυψέλη (διασκευή σεναρίου: Ντίνος Δημόπουλος) και παρουσιάστηκε στη μεγάλη οθόνη σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, παραγωγή της Φίνος Φιλμ και πρωταγωνιστές τους με τους Αλέκο Αλεξανδράκη, Μάρω Κοντού, κ.ά.