ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΡΩΤΑ

Προλογίζει η πεζογράφος, ποιήτρια και μεταφράστρια Βούλα Δαμιανάκου

Παίζουν οι ηθοποιοί: Συμεών Τσάκας, Κώστας Δαυλάσης, Τάσος Παπαδάκης, Δημήτρης Μεσιακάρης, Παναγιώτης Μποτίνης, Μάνος Βενιέρης, Δημήτρης Παπαγιάννης, Θανάσης Ρουπακιώτης, Γιάννης Καλατζόπουλος, Μίρκα Πολύζου, Ειρήνη Κουμαριανού, Αιμηλία Υψηλάντη. 

  

                                  

Η Βούλα Δαμιανάκου είναι μια από τις σημαντικές παρουσίες στο χώρο των ελληνικών Γραμμάτων. Έχει ασχοληθεί με πολλά είδη του γραπτού λόγου. Σημαντικότερα έργα της είναι: «Γράμμα σε νεκρό» διηγήματα 1951, «Στην ανεμοζάλη», Διηγήματα 1960, «Υπεύθυνη δήλωση». Διηγήματα 1963. Σε συνεργασία με το σύντροφό της Βασίλη Ρώτα έγραψε τα εξής: «Μνημόσυνο» 1961, «Δραγάτες πνευματικής ελευθερίας» 1963, «Δημοκράτες παραδημοκρατικοί» 1965. Το 1967 κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων «Γέφυρες της φιλίας». Έχει μεταφράσει αρκετά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας όπως - WILLA CATHER: «Η Αντωνία μου», 1959, KAMMERHNG: «Αναζητώντας τον Αδάμ», 1959, ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ: «Ο μικρός ήρωας». Σε συνεργασία με τον Βασίλη Ρώτα έχει μεταφράσει Σαίξπηρ και έχει γράψει αρκετά εισαγωγικά κείμενα για τα διάφορα έργα. Τελευταίο της έργο το «Στο σπίτι μου με τον Οτσαλάν».

ΘΕΟΔΩΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΩΤΙΑΔΗ

ΣΑΤΥΡΙΚΗ ΚΩΜΩΔΙΑ

Εταιρικός Σύλλογος «Ελεύθεροι Καλλιτέχνες»


Σκηνοθεσία: Φοίβος Ταξιάρχης

Παίζουν οι ηθοποιοί: Λεωνίδας Βαρδαρός, Ειρήνη Κουμαριανού, Γιάννης Καλατζόπουλος, Γιάννης Αργύρης, Γιώργος Ζιώγας, Τιτίκα Καλαντζοπούλου, Ορφέας Ζάχος, Κυριάκος Παπαδημητρίου, Σημαιών Τσάκας, Νικολέτα Μουσούτη, Σάντρα Χρυσάκη, Μπέτυ Βαλάση.

Δημήτρης Φωτιάδης (1898-1988). Ο Δημήτρης Φωτιάδης, γιος του γαιοκτήμονα και λογοτέχνη Αλέκου Φωτιάδη, γεννήθηκε και πέρασε τα νεανικά του χρόνια στη Σμύρνη. Κατά τη διάρκεια του Μικρασιατικού Πολέμου υπηρέτησε ως εθελοντής και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή έφυγε στην Αθήνα. Εργάστηκε ως υπάλληλος ναυτιλιακού γραφείου στον Πειραιά, ενώ παράλληλα μπήκε στους λογοτεχνικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εργάστηκε ως ανταποκριτής στην Αίγυπτο, το Λονδίνο και τη Μέση Ανατολή. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου διώχτηκε και εξορίστηκε για τα αριστερά πολιτικά του φρονήματα και στη συνέχεια έγινε μέλος της Διοικητικής Επιτροπής στην ΕΔΑ. Από το 1936 και για πέντε χρόνια διηύθυνε το λογοτεχνικό περιοδικό Νεοελληνικά Γράμματα και από το 1945 ως το 1948 τα Ελεύθερα Γράμματα. Στο χώρο της λογοτεχνίας ασχολήθηκε κυρίως με το θέατρο, όπου πρωτοεμφανίστηκε επίσημα το 1931 με το βραβευμένο στον Καλοκαιρίνειο δραματικό διαγωνισμό έργο Μάνια Βιτρόβα, που παραστάθηκε τον επόμενο χρόνο από το Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη. Τον ίδιο χρόνο βραβεύτηκε στο διαγωνισμό της καλλιτεχνικής λέσχης Ατελιέ για το μονόπρακτο θεατρικό του έργο Το μαγεμένο βιολί. Έργα του ανέβηκαν επίσης από τους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη και των Ενωμένων Καλλιτεχνών, ενώ ασχολήθηκε επίσης με τη θεατρική μετάφραση, την ιστοριογραφία και το δοκίμιο. Τιμήθηκε με το Μετάλλιο της Εταιρείας Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (1939) και το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορηματικής Βιογραφίας (1982 για το έργο του Ενθυμήματα). Πέθανε στην Αθήνα. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Δημήτρη Φωτιάδη βλ. Άγρας Τέλλος, «Φωτιάδης Δημήτρης», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια 24. Αθήνα, Πυρσός, 1934 και χ.σ. «Φωτιάδης Δημήτρης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 9β. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988. (Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

Ο ΛΟΦΟΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΡΙΒΑΝΙ του ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ

Ο Γιάννης Ρίτσος ασχολήθηκε με το θέατρο από πολύ νωρίς, αρχικά ως χορευτής και ηθοποιός (υπήρξε μάλιστα μέλος και του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών), και αργότερα ως συγγραφέας.

Από το 1942 ως το 1959 θα γράψει οκτώ θεατρικά έργα από τα οποία περισώθηκαν μόνο τα τέσσερα. Όπως επισημαίνει ο Κ. Νίτσος, ερευνητής και εκδότης των θεατρικών του έργων (Άπαντα Θεατρικά-1990), ο Γιάννης Ρίτσος αγαπούσε την δραματουργία και φιλοδοξούσε "ν' ανανεώσει το παγκόσμιο θέατρο" γράφοντας. Οι συνθήκες όμως - Εμφύλιος πόλεμος, εξορίες, πολιτικές διώξεις - δεν επέτρεψαν τα θεατρικά του πονήματα να περάσουν την δοκιμασία της σκηνής.

Όταν το 1958 ο Γιάννης Βεάκης (γιος του Αιμ. Βέακη, χάρη στον οποίο διασώθηκαν αρκετά χειρόγραφα του ποιητή) ανέβασε θέατρο του στην Ρουμανία, ο Γ. Ρίτσος έσπευσε να γράψει τα δύο τελευταία του έργα.

Μετά το 1959, ο ποιητής θα σιωπήσει θεατρικά.

Ξεχωριστή θέση στην ποίηση του Γιάννη Ρίτσου, κατέχουν και οι θεατρόμορφοι δραματικοί Μονόλογοι και τα Χορικά, με πηγή έμπνευσης συνήθως τους αρχαίους τραγικούς, που συγκέντρωσαν, ίσως και περισσότερο από τα καθαυτό θεατρικά, το ενδιαφέρον ηθοποιών και σκηνοθετών.

Τα έργα του άρχισαν να παίζονται στο εξωτερικό, από την δεκαετία του 1950 στην Γαλλία, τη Ρουμανία και από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 στην Ελλάδα.

"Ο λόφος με το συντριβάνι", γράφτηκε το 1959 και πρωτοπαίχτηκε στη Ρουμανία το 1977. Το 1988 ανέβηκε από το Κ.Θ.Β.Ε , ενώ το 1972 έγινε κινηματογραφικό σενάριο από τον Άρη Αλεξάνδρου. Το έργο ηχογραφήθηκε το 1988, για το Α' Πρόγραμμα της ΕΡΑ σε σκηνοθεσία Φοίβου Ταξιάρχη.

Το έργο διαδραματίζεται στη μεταπολεμική ελληνική επαρχία, όπου ζει μόνη, η πρωταγωνίστρια του έργου, η Μάρθα. Παλιά αγωνίστρια, αναζητεί τη ζωή που χάθηκε, τα ιδανικά, που δεν είναι για να τα κρατάμε σαν σημαίες στις πλάτες μας αλλά για να μας κρατούν στο μεταίχμιο της καθημερινότητας. Θα αναζητήσει την κάθαρση σ΄έναν άγνωστο ταξιδιώτη, θα γευτεί τον απαγορευμένο καρπό, όμως θα συντριβεί... στο συντριβάνι του λόφου, που ρέει σαν την ζωή, επιβλητικά πάνω από την πόλη και τους ανθρώπους της.

"... η επανάσταση έπρεπε να γίνει πρώτα μέσα στον άνθρωπο και μετά να γίνει επανάσταση με τα λόγια ... θα βρεθείτε μπροστά σ' ένα μεγάλο αίτημα, αν για να σωθεί ο άνθρωπος, να σωθεί ο κόσμος, δεν πρέπει πρώτα να σωθεί το πρόσωπό του ..." (Κ. ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ - από τον πρόλογο του έργου)

"Ο λόφος με το συντριβάνι αποτελεί το κρεσέντο μιας καθημερινότητας που βαφτίζεται μέσα σε έννοιες αιώνιες και ανεξίτηλες, σε έννοιες που κυβερνούν τον άνθρωπο. Οι ήρωες είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οι καταδικασμένοι να περάσουν στην ανωνυμία του θανάτου. .... Με το έργο αυτό ο Γιάννης Ρίτσος πληρώνει μια ακόμα οφειλή στους απλούς και ασήμαντους ανθρώπους, οι οποίοι αποτελούν το διαρκώς επαναλαμβανόμενο -κι εν τούτοις ανεξάντλητο- μοτίβο της ποιητικής του. " (Σ. ΤΡΙΒΙΖΑΣ - Το Πνεύμα του Λόγου)

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ:

Προλογίζει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος

Φοίβος Ταξιάρχης .... ο άνθρωπος του λόφου
Ειρήνη Κουμαριανού .... Σταματίνα
Ράσμη Τσόπελα .... Λενιώ
Ματίνα Καρρά .... Νάκης
Γκέλυ Μαυροπούλου .... Μάρθα
Γιώργος Γεωγλερής .... Ηλίας
Θάνος Καληώρας .... Βλάσσης
Μαλένα Ανουσάκη .... κυρά Ξενιώ
Μύρτα Πολύζου .... λεμοναδάς, αφήγηση συνδετικών κειμένων
Μπάμπης Τιμοθέου .... ένας νέος

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ: Γιώργος Δεσποτίδης
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Φοίβος Ταξιάρχης
ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ 1988

Το ηχητικο αρχείο, το κείμενο καθώς και η φωτογραφία της ανάρτησης είναι προσφορά του φίλου μας Γ.Χ από Θεσ/κη, τον οποίο και ευχαριστούμε - για άλλη μια φορά - θερμά .

ΒΑΡΚΑ ΧΩΡΙΣ ΨΑΡΑ ΤΟΥ ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΚΑΣΟΝΑ

Ο Γκόρντον Γκέκο (Μάικλ Ντάγκλας) από τη Γουόλ Στριτ του Όλιβερ Στόουν, ο Τζον Μίλτον (Αλ ΠΑτσίνο) από τον Δικηγόρο του διαβόλου,

ο Λουίς Σιφέρ (Ρόμπερτ Ντε Νίρο) από τον Δαιμονισμένο άγγελο του Άλαν Πάρκερ, ο Ανδρέας (Δημήτρης Χορν) από το Αλοίμονο στους νέους του Αλέκου Σακελλάριου (χράτσα-χρούτσα, χράτσα-χρούτσα ...θυμάστε;) και φυσικά ο Φάουστ του Γκαίτε, συναντιούνται στο σημερινό μας έργο με τον Ρικάρντο Χορντάν (Νίκος Τζόγιας) του Αλεχάντρο Κασόνα.

Η διακειμενικότητα σε όλο της το μεγαλείο και ένα έργο με σοβαρό θέμα, εξίσου σοβαρή διαπραγμάτευση και τίμια και σωστή ερμηνεία από όλο το επιτελείο που αποτελούν οι:

Νίκος Τζόγιας, Θεανώ Ιωαννίδου, Δημήτρης Καλλιβωκάς Γιώργος Μοσχίδης Ρίτα Μουσούρη, Ειρήνη Κουμαριανού, Βασίλης Κανάκης, Μαίρη Λαλοπούλου, Δήμος Σταρένιος.

Η ηχογράφηση αυτή που συμπληρώνει το μικρό μας αφιέρωμα στον Κασόνα, μας έρχεται από το μακρινό 1967 σε ραδιοσκηνοθεσία του Λάμπρου Κωστόπουλου. Το έργο γράφτηκε στην Αργεντινή κατά τη διάρκεια των "διακοπών" του συγγραφέα στην μακρινή αυτή χώρα, πρωτοανέβηκε στο Μπουένος Άυρες το 1945 και γυρίστηκε για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

La barca sin pescador λοιπόν. Βάρκα δίχως ψαρά, του Αλεχάντρο Κασόνα.

    καλή ακρόαση!

ΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΡΟΛΟΓΙΟΥ της Γαλάτειας Σαράντη

Το σημερινό μας έργο είναι ένα θεατρικό γραμμένο από τη συγγραφέα μας Γαλάτεια Σαράντη, την πρώτη γυναίκα ακαδημαϊκό. «Οι δείκτες του ρολογιού» είναι ένα έργο ρεαλιστικό, αλλά παράλληλα ονειρικό. Παρ’ ότι σαν υπόθεση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί δράμα, στην πράξη έχουμε να κάνουμε με ένα κοινωνικό κείμενο. Κι αυτό γιατί; Όσο κι αν κάποιοι από τους ήρωες μας μετατρέπονται σε θύματα από τις καταστάσεις, συνεχίζουν τη ζωή τους σε μία πιο ρεαλιστική φόρμα. Όσο για εμάς; Η Γαλάτεια Σαράντη μας αφήνει παρατηρητές, σαν το ρολόι που δεσπόζει στο σαλόνι του σπιτιού θυμίζοντας τον χρόνο που περνάει και ξυπνώντας κοιμισμένες συνειδήσεις κι ενοχές. Οικογενειακές σχέσεις σε κρίση, η δύναμη του χρήματος που διχάζει, η κυνικότητα και μια κεκαλυμμένη ομοφυλοφιλική επιθυμία συνθέτουν μια ιστορία που μολονότι επιφανειακά φαίνεται άλλης εποχής, είναι απίστευτα επίκαιρη.
Καλή ακρόαση…

Υπόθεση: Ο Ιάκωβος και η Άννα ζουν μια συνηθισμένη ζωή μαζί με τα τρία παιδιά τους, χωρίς πολυτέλειες και χωρίς υπερβολές. Η ξαφνική άφιξη της ανάπηρης μητέρας της Άννας όμως, η οποία είχε εγκαταλείψει τον άντρα της και την Άννα για να ζήσει τη ζωή της όπως ονειρευόταν, δεν θα φέρει απλά την αναστάτωση ενός φιλοξενούμενου, αλλά θα αλλάξει οριστικά τις ζωές όλων…

ΜΟΥΣΚΙΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Σοφία Μιχαλίτση
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μιχάλης Μπούχλης

Παίζουν οι ηθοποιοί:  Όλγα Τουρνάκη, Ξένια Καλογεροπούλου, Μαρία Φωκά, Νικηφόρος Νανέρης, Παύλος Λιάρος, Άννα Ραφτοπούλου, Γιώργος Νέζος, Βαγγέλης Τραϊφόρος, Θεόδωρος Ντόβας, Ειρήνη Κουμαριανού, Μαίρη Ευαγγέλου, Καίτη Τριανταφύλλου

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 45 λεπτά
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1967 (15 Ιανουαρίου)

ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΣΑΡΑΝΤΗ

Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1920 και σπούδασε στη Nομική Σχολή του Πανεπιστημίου Aθηνών. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1945 με το διήγημα Tο κάστρο, στο περιοδικό Nέα Eστία. Έγραψε κυρίως διηγήματα και μυθιστορήματα, αλλά και θεατρικά έργα και μελέτες και έργα της μεταφράστηκαν στο εξωτερικό. Συνεργάστηκε με το Kρατικό Pαδιόφωνο σε λογοτεχνικές εκπομπές, καθώς και με τα περιοδικά Nέα Eστία, Eλληνική Δημιουργία, O Aιώνας μας, Eποχές, Eυθύνη, Διαβάζω, Nέα Πορεία κ.ά. Yπήρξε ιδρυτικό μέλος και Γεν. Γραμματέας της Eθνικής Eταιρίας Eλλήνων Λογοτεχνών, μέλος του Eθνικού Συμβουλίου Eλληνίδων, ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Πολιτιστικής Ένωσης Eλληνίδων, Γεν. Γραμματέας της Στέγης Γραμμάτων και Kαλών Tεχνών, μέλος της Eθνικής Eπιτροπής για την UNESCO, μέλος της Διοικούσας Eπιτροπής του Iδρύματος Kωστή Παλαμά και του Δ.Σ. της EPT, καθώς και εταίρος της Φιλεκπαιδευτικής Eταιρίας. Eπί σειρά ετών διετέλεσε μέλος της Eπιτροπής του Yπουργείου Πολιτισμού για τα Kρατικά Bραβεία και εκπροσώπησε την Eλλάδα στην 6η Biennale ποιητών στο Bέλγιο (1963). Kύρια αυτοτελή έργα: Tο βιβλίο της Xαράς, νουβέλες (1947), - Πασχαλιές, μυθιστόρημα (1949), - Eπιστροφή, μυθιστόρημα (1953), - Tο παλιό μας σπίτι, μυθιστόρημα (β΄ Kρατικό Bραβείο Mυθιστορήματος, 1959), - Xρώματα εμπιστοσύνης, διήγημα (1962), - Tα Όρια, μυθιστόρημα (1966), - Nα θυμάσαι τη Bίλνα, διήγημα (α΄ Kρατικό Bραβείο Διηγήματος, 1972), - Pωγμές, μυθιστόρημα (Bραβείο Oυράνη της πεζογραφίας, 1979), - Eλένη, διήγημα (1982), - Tα νερά του Eυρίπου, μυθιστόρημα (1988), - Tο ποτάμι, διηγήματα (1992). Bιβλία για τα παιδιά: Στα χρόνια του Παύλου Mελά (1962), - Στη χαραυγή της λευτεριάς (Oι μπαρουτόμυλοι της Δημητσάνας), (1970). Για το έργο της τιμήθηκε με το βραβείο της "Oμάδας των Δώδεκα" (1953).

Ευχαριστούμε τον NikosPs για το έργο και το κείμενο