Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΗΠΟΥ ΤΟΥ ΕΝΤΟΥΑΡΤ ΑΛΜΠΙ

«The Zoo Story» είναι το πρώτο θεατρικό έργο του Αμερικανού θεατρικού συγγραφέα Έντουαρντ Άλμπι που γράφτηκε το 1958 και ολοκληρώθηκε σε μόλις τρεις εβδομάδες. Ο αρχικός τίτλος ήταν «Peter and Jerry». Το έργο διερευνά την απομόνωση, τη μοναξιά, την κοινωνική ανισότητα και την απανθρωπιά σε έναν εμπορικό κόσμο .

Αρχικά το έργο είχε απορριφθεί από τους παραγωγούς στη Νέα Υόρκη. Ο Άλμπι ανέβασε το έργο στην Ευρώπη, παρουσιάζοντας το στο Δυτικό Βερολίνο στο Schiller Werkstatt Θέατρο στις 28 Σεπτεμβρίου 1959 . Στην Αμερική η πρώτη παράσταση, πραγματοποιήθηκε στο Provincetown Playhouse το 1960 και ενώ ο Σάμιουελ Μπέκετ θα παρουσίαζε το έργο του Krapp's Last Tape.

Υπόθεση: Το μονόπρακτο αυτό έργο αφορά δύο χαρακτήρες, τον Peter και τον Jerry. Ο Peter είναι ένας μεσαίας τάξης εκδότης, με μια σύζυγο, δύο κόρες, δύο γάτες και δύο παπαγάλους που ζει χωρίς κανείς από τους γύρω του να του δίνει ιδιαίτερη σημασία..Ο Jerry είναι ένας απομονωμένος και δυσάρεστος άνθρωπος που ζει σε ένα οικοτροφείο και είναι ιδιαίτερα προβληματικός χαρακτήρας. Οι άνδρες αυτοί ανταμώνονται σ' ένα παγκάκι στο πάρκο της Νέας Υόρκης Central Park. Ο Jerry είναι απελπισμένος και επιζητά μια ουσιαστική συνομιλία με ένα άλλο ανθρώπινο ον. Με τη συζήτηση που ακολουθεί εισβάλλει στην ειρηνική κατάσταση του Peter ανακρίνοντας τον και αναγκάζοντάς τον να ακούσει ιστορίες από τη ζωή του, συμπεριλαμβανομένης και της ιστορία ο «JERRY και ο σκύλος», καθώς και το λόγο που βρίσκεται πίσω από την επίσκεψή του στο ζωολογικό κήπο. Τα στοιχεία του έργου, το ειρωνικό χιούμορ και η αδιάκοπη δραματική αγωνία φτάνει στο αποκορύφωμα όταν ο Jerry φέρνει το θύμα του κάτω στο δικό του κτηνώδες επίπεδο.

Πριν τη συγκλονιστική τελική αποκάλυψη ο Peter ανακοινώνει: "πραγματικά , πρέπει να πηγαίνω σπίτι ;..." Ο Jerry, ως απάντηση, αρχίζει να τον γαργαλάει. Ο Peter γελά και συμφωνεί να ακούσει το τέλος της αφήγησης του Jerry σχετικά με το τι «συνέβη στο ζωολογικό κήπο». Ταυτόχρονα, ο Jerry ξεκινά πιέζοντας το Peter στο παγκάκι. Ο Peter εξαγριώνεται και αποφασίζει να πολεμήσει για την περιοχή του πάνω στο παγκάκι. Απροσδόκητα, ο Jerry τραβά ένα μαχαίρι το οποίο μετά από λίγο βρίσκεται στα χέρια του Peter . Όταν ο Peter κρατά το μαχαίρι αμυντικά, ο Jerry ρίχνει τον εαυτό του πάνω σε αυτό. Ενώ αιμορραγεί ο Jerry ολοκληρώνει την ιστορία του ζωολογικού κήπου φέρνοντας τη στο άμεσο παρόν. « Θα μπορούσα να έχω προγραμματίσει όλα αυτά;.. Όχι .. όχι , εγώ δεν θα μπορούσα . Αλλά νομίζω ότι το έκανα ". Φρίκη, ο Peter το σκάει ενώ ο Jerry πεθαίνοντας λέει , " Ω ... Θεέ μου ... », σε ένα συνδυασμό περιφρόνησης μιμητισμού και ικεσίας.

Πρόσθετη Πράξη Ο Άλμπι 50 χρόνια μετά έγραψε μια πρώτη πράξη που ονομάζεται Homelife, και ανέβασε ως δεύτερη πράξη το The Zoo Story, σε ένα νέο έργο που ονομάζεται Edward Albee's At Home at the Zoo (αρχικά με τίτλο Peter & Jerry).

Ακολούθησαν πολλές συζητήσεις για την προσθήκη αυτή και τελικά ο Άλμπι ανήγγειλε ότι δεν θα επιτρέπεται πλέον σε επαγγελματικές θεατρικές παραστάσεις να ανεβαίνει το έργο στην αρχική του μορφή και μόνο οι μη επαγγελματίες και θέατρα κολεγιών θα μπορούν να ανεβάζουν το «The Zoo Story».

Ο Άλμπι υπερασπίστηκε την αλλαγή και την προσθήκη ενός θηλυκού χαρακτήρα, σύζυγος του Peter και τελικά σημείωσε ότι το έργο ήταν δικό του και κάνει ότι θέλει.

Για το ραδιόφωνο:

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Θεόφιλος Ζαμάνης, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Κυριάκος Σφέτσας,

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Καίτη Κασιμάτη-Μυριβήλη

Παίζουν οι ηθοποιοί: Βασίλης Μπουγιουκλάκης, Χρήστος Πολίτης

Ο Edward Albee, ο κυριότερος αμερικανός θεατρικός συγγραφέας της γενιάς του, έχει συγχύσει, έχει προκαλέσει και έχει δώσει κίνητρα στο θεατρικό κοινό για σχεδόν μισό αιώνα. Από την πρεμιέρα του πρώτου θεατρικού έργου του, «Η ιστορία του ζωολογικού κήπου» [The Zoo Story, 1959] μέχρι την πιό πρόσφατη παραγωγή του στο Broadway, «Η γίδα» [The Goat, 2000], ο Ε. Albee έχει μελετήσει αφειδώς τα θέματα που αφορούν στα θεατρικά έργα τα όχι τόσο δημοφιλή: η ικανότητα για το σαδισμό και βία μέσα στην αμερικανική κοινωνία, το ευμετάβλητο της ανθρώπινης ταυτότητας, ο επικίνδυνος παραλογισμός της σεξουαλικής έλξης και, πάντα, η αδιάψευστη παρουσία θανάτου.

Γεννημένος το 1928 στην Ουάσιγκτον, ο Ε. Albee «έφτιαξε» αρχικά το όνομά του με τα έργα «Το κουτί με την άμμο» [The Sandbox, 1960] και «Το αμερικανικό όνειρο» [The American Dream, 1961] - που τον συνέδεσαν με το ευρωπαϊκό θέατρο του παραλόγου. Αλλά το έργο που του έφερε τη διεθνή αναγνώριση ήταν ένα ρεαλιστικό πορτρέτο του γάμου ως πεδίου μάχης, «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;» [Who's Afraid of Virginia Woolf? 1962], που είχε «σκανδαλώδη» επιτυχία και στο θέατρο αλλά και (το 1966) στον κινηματογράφο.

Ενώ δεν έφτασε ποτέ τη δημοφιλή απήχηση της «Βιρτζίνια Γουλφ», όλα τα καλύτερα έργα του Ε. Albee είναι ξεχωριστά για το διανοητικό εύρος και την ακονισμένη κομψότητα της γλώσσας τους. Περιλαμβάνουν τα έργα «Η μικρούλα Άλις» [Tiny Alice, 1965], Ευαίσθητη ισορροπία [Α Delicate Balance, 1966], και «Τρεις ψηλές γυναίκες» [Three Tall Women, 1994]. Ο Ε. Albee έχει τιμηθεί τρεις φορές με το Βραβείο Pulitzer. -- Ben Brantley

 

ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ, Ο ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ ΤΗΣ ΣΕΒΙΛΛΗΣ ΤΟΥ ΤΙΡΣΟ ΝΤΕ ΜΟΛΙΝΑ

Σκίτσο από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

"Ο Δον Χουάν είναι γέννημα θρέμμα μιας εποχής, που στέκεται με το ένα πόδι στο Μεσαίωνα και με το άλλο στην Αναγέννηση. Είναι ένας νέος της εποχής του, που περνά μέσα από τη ζωή, διαπράττοντας συνεχώς απάτες, αντιβαίνοντας τους ισχύοντες νόμους και τους ηθικούς κανόνες. Γεμάτος ζωική ενέργεια και ερωτική δύναμη, γνήσιο τέκνο της Αναγέννησης, απειλεί θανάσιμα το συνεκτικό ιστό της κλειστής κοινωνίας που είναι χτισμένη πάνω στις αξίες του Μεσαίωνα" Με αυτά τα λόγια ο σκηνοθέτης Γιάννης Χουβαρδάς παρουσίασε το "Δον Χουάν", που για πρώτη φορά το 1989 ανέβηκε στην Ελλάδα από την Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Και συνεχίζει:
"Στο τέλος του έργου μετά τις περιπλανήσεις του και τις αποπλανήσεις πολλών παρθένων, ο Δον Χουάν τελείως ανεξήγητα ξαναγυρίζει στη Σεβίλλη. Κρύβεται σε μια εκκλησία, όπου αποκαλύπτει τον τάφο του πατέρα μιας νέας, τον οποίο είχε σκοτώσει. Συνεπής με τον χαρακτήρα του προκαλεί το άγαλμα σε μονομαχία. Το άγαλμα δέχεται την πρόσκληση - πρόκληση. Ο Δον Χουάν βρίσκεται στο απόγειο της έπαρσής του και στην κορύφωση της κοσμοκής του ζωής. Πηγαίνει στο ραντεβού, έχοντας πλήρη συνείδηση του τι τον περιμένει..." (από εφημερίδες του 1989 όπως τις βρίσκουμε στο ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ)
Για το ραδιόφωνο ηχογραφήθηκε στα πλαίσια των εκπομπών του ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ,  σε μετάφραση της Ιουλίας Ιατρίδη και ραδιοσκηνοθεσία Βίκτωρος Παγουλάτου." Παίζουν με τη σειρά που θα ακουστούν οι καλλιτέχναι: Λήδα Πρωτοψάλτη, Βασίλης Μαυρομάτης, Γιώργος Παλιός, Νίκος Βανδώρος, Ηλίας Κατέβας, Βασίλης Πολίτης, Μάκης Ρευματάς, Βούλα Χαριλάου, Δάνης, Γιάννης Ροζάκης, Απόστολος Πολάτος, Γιάννης Αργύρης, Λουκιανός Ροζάν, Ντίνα Γιαννακού, Σπύρος Κωνσταντόπουλος, Τρύφων Καρατζάς, Γίτσα Βαλμά, Γιώργος Κωσταντής, Λόης Καβαγιανού, Νίκος Παγκράτης, Ματίνα Καρρά, Αντρέας Λιάσκος, Γιάννης Σιδηρόπουλος

ΤΙΡΣΟ ΝΤΕ ΜΟΛΙΝΑ

 Ο Τίρσο δε Μολίνα γεννήθηκε στη Μαδρίτη. Η ακριβής ημερομηνία της γέννησής του δεν είναι γνωστή, αλλά πιθανολογείται ανάμεσα στα έτη 1571 και 1584. Σπούδασε στο περίφημο Πανεπιστήμιο της Αλκαλά δε Χενάρες (Alcala de Henares) και το 1601 ασπάσθηκε το μοναχικό σχήμα. Προσχώρησε στο Τάγμα της Παναγίας του Ελέους, ενώ χειροτονήθηκε μοναχός το 1610. Υπήρξε ιστορικός του τάγματος και έγραψε τη «Γενική Ιστορία του Τάγματος της Ελεούσας» (Historia general da la orden de la Merced, 1637). Υπήρξε επίσης διακεκριμένος θεολόγος. Έμεινε μερικά χρόνια στη Νότια Αμερική, όπου έδινε μαθήματα θεολογίας. Το 1645 έγινε ηγούμενος του μοναστηριού της ισπανικής πόλης Σόρια (Soria), όπου και πέθανε το 1648

Ο Τίρσο δε Μολίνα ασχολήθηκε με το δράμα από μια έμφυτη αίσθηση για το θέατρο και τις κοινωνικές αναταράξεις της εποχής του, ενώ εμπνεύστηκε τα θεατρικά έργα του από τα είδη θεάτρου που καθιέρωσε ο Λόπε δε Βέγκα, κυρίως τις “comedias”. Σε ορισμένα έργα του άντλησε το υλικό του από την παράδοση του ισπανικού θεάτρου.
Από το σύνολο της θεατρικής παραγωγής του Τίρσο δε Μολίνα, έχει διασωθεί μόνον ένα τμήμα της. Έγραψε περίπου 400 θεατρικά έργα, από τα οποία ογδόντα σώζονται σήμερα, που εκδόθηκαν μέσα στη δεκαετία από το 1627 μέχρι το 1636.( πηγή wikipedia)

Εγώ ο Κλαύδιος

Εγώ ο Κλαύδιος, του Τζων Μόρτιμερ, από τα βιβλία του Ρόμπερτ Γκρέιβς "Εγώ ο Κλαύδιος" και "Κλαύδιος ο θεός".

Ο Κλαύδιος, συνεσταλμένος και ευγενικός, διόλου φιλόδοξος και στην πραγματικότητα έξυπνος και στοχαστικός, ζει τον 1ο μ.Χ αιώνα στα ανάκτορα των πιο φημισμένων αυτοκρατόρων της Ρώμης. Με την οξύνεια, το χιούμορ και την αδιαμφισβήτητη ικανότητα να καταλαβαίνει τους ανθρώπους, κατορθώνει να διαφύγει και να επιβιώσει των ραδιουργιών της αυλής και να ανακηρυχθεί ύπατος αρχηγός της απέραντης Ρωμαΐκής αυτοκρατορίας.

Σκηνοθεσία : Γιώργος Χριστοδουλάκης

Ηθοποιοί : Θύμιος Καρακατσάνης, Γρηγόρης Βαφιάς, Εστίρ Φράνκο, Τάσος Παπαδάκης, Μπάμπης Αλαντζάς, Γιώργος Παληός, Ελισάβετ Σφακιανάκη, Ρίτα Μπενσουσάν, Ρένα Μάργαρη, Χρήστος Πολίτης, Κώστας Μεσσάρης, Ρεγκίνα Καπετανάκη, Δημήτρης Κοντογιάννης, Δημήτρης Πουλικάκος, Αλμπέρτο Εσκενάζι, Λουκιανός Ροζάν, Θόδωρος Ζιζίκος, Στέφανος Μεσσήνης, Ντίνος Δουλγεράκης, Γιώργος Καλατζής, Κώστας Τζούμας, Λευτέρης Ελευθεριάδης

QVO VADIS ΤΟΥ ΕΡΡΙΚΟΥ ΣΙΕΝΚΕΒΙΤΣ

ΥΠΟΘΕΣΗ: Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην κραταιή και διεφθαρμένη Ρώμη. Κανείς δεν φανταζόταν ότι θα υπήρχε κάποια δύναμη, ανώτερη από την πανίσχυρη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο Χριστιανισμός όμως ήταν μία πραγματικότητα και η θρησκεία που κήρυττε την αγάπη ήταν πιο ισχυρή από τη διαφθορά και την εξαχρείωση της αυτοκρατορίας. Ο Μάρκους Βινίσιους, θριαμβευτής πολεμιστής, επιστρέφει με τις λεγεώνες του στην αιώνια πόλη για να απολαύσει τις χαρές που έχει να του προσφέρει. Ο αυτοκράτορας Νέρων έχει προετοιμάσει μία μεγάλη φιέστα γι’ αυτόν. Όταν ο Μάρκους συναντά την όμορφη Λυγία, γοητεύεται και η έλξη είναι αμοιβαία. Όταν όμως μαθαίνει ότι η Λυγία και ο αδελφός της ανήκουν στη ριζοσπαστική αίρεση που έχει αρχίσει να εξαπλώνεται στην πόλη, βρίσκεται σε μεγάλο δίλημμα…

Η κλασική νουβέλα του Ερίκου Σιένκεβιτζ μεταφέρεται στο ραδιόφωνο ΣΕ ΔΥΟ ΜΕΡΗ


Μετάφραση-Ρ/Φ προσαρμογή: Ιουλία Ιατρίδη
Ραδιοσκηνοθεσία: Γρηγόρης Γρηγορίου
Μουσική επιμέλεια: Σοφία Μιχαλίτση-Τάγκα
Επιμέλεια ήχων: Γίτσα Βαλμά
Ρύθμιση ήχου: Θανάσης Πολίτης

Παίζουν οι ηθοποιοί: Μάκης Ρευματάς-Βινίκιος, Ματίνα Καρρά-Λυγία, Δημήτρης Μαλαβέτας-Νέρων, Γιώργος Μετσόλης- Πετρώνιος, Ρίτα Μουσούρη-Ποππαία, και μια γυναίκα, Γιώργος Χαραλαμπίδης- Ούρσος, Γιώργος Χριστόπουλος- Πέτρος, Γρηγόρης Τσουμάκης-Παύλος, Γιώργος Ζαχαριάδης- Κρότων, και Ναζερός, Γιώργος Νέζος-Πλαύτος, και εκατόνταρχος, Μιράντα Ζαφειροπούλου-Μύριαμ, και Ευνίκη, Νόρα Κατσέλη- Ακτή, και μια κοπέλα, Μιχάλης Μπαλής- Τιγκελίνος, Νάσος Κεδράκας- Γλαύκος, και στρατηγός Γιούνιος, Σπύρος Ολύμπιος-Χείλων.
Γιώργος Βουτσίνος- αφηγητής

Επιμέλεια εκπομπής: Μάρα Καλούδη