ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΑΛΟΝΙ ΤΟΥ ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΤΖΟΝΣΟΝ

Υπόθεση: Σε ένα μικρό χωριουδάκι μακριά από το Λονδίνο σε ένα σχετικά απομονωμένο σπίτι σε σημείο με ωραία θέα μένει η δεσποινίς Emmy Wayne. Τα χρόνια έχουν περάσει αλλά τώρα η Emmy έχει βρει έναν συνομήλικο της άνδρα τον Edward Bawden που μένει στο ίδιο χωριό και αποφάσισαν να παντρευτούν. 

Κάποια μέρα ο dr. Franklin θα ενημερώσει την φίλη της Emmy την Poppy Canings για τις υποψίες του σχετικά με τον Edward Bawden. Θα ισχυριστεί πως δεν είναι το πρόσωπο που όλοι νομίζουν αλλά ο Edmond Briss ένας δολοφόνος που αθωώθηκε λόγω έλλειψης στοιχείων....

Μετάφραση- Διασκευή: Ελένη Γιολάση

Μουσική Επιμέλεια: Στέλιος Φωτιάδης

Επιμέλεια Ήχων: Γίτσα Βαλμά

Τεχνική Επιμέλεια: Δημήτρης Πουλόπυλος

Ραδιοσκηνοθεσία: Μανώλης Μαυρομμάτης

Παίζουν οι ηθοποιοί: Όλγα Τουρνάκη, Ντίνα Γιαννακού, Ρένα Βενιέρη, Ορφέας Ζάχος, Ηλίας Λογοθέτης.

Επιμέλεια εκπομπής: Μάρα Καλούδη

ΟΙ ΟΜΗΡΟΙ του Λουκή Ακρίτα

Ο Αη Λαός, πίνακας του λαϊκού ζωγράφου Θέμη Τσιρώνη

 Αγαπητοί φίλοι του radio-theatre, καλησπέρα σας! 

Απόψε έχουμε τη χαρά να σας παρουσιάσουμε για πρώτη φορά έργο του γνωστού λογοτέχνη Λουκή Ακρίτα.

Έχει τον τίτλο ΟΙ ΟΜΗΡΟΙ και είναι το μοναδικό θεατρικό του έργο που έχει ηχογραφηθεί για το ραδιόφωνο. Από την άποψη αυτή η σημερινή ανάρτηση διακρίνεται για την διπλή "μοναδικότητά της" 

Στην αρχή του ηχητικού αρχείου ακούγεται ο σκηνοθέτης Μήτσος Λυγίζος να διαβάζει ένα απόσπασμα από το βιβλίο του ΤΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ  ΠΛΑΪ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΘΕΑΤΡΟ απ' όπου και το παρακάτω σημείωμα:

"Η μορφή και τα εκφραστικά μέσα ΤΩΝ ΟΜΗΡΩΝ είναι βγαλμένα από τις λαϊκές ρίζες του θεάτρου δηλ από την ανάγκη εκείνη που συναθροίζει κάποια στιγμή τους ανθρώπους γύρω από έναν βωμό ή σε κάποια χωριάτικη πλατεία για να πουν ό, τι σημαντικότερο έχουν αποκομίσει από τη ζωή. Για να κάνουν οι ίδιοι την πείρα τους παραμύθι. Για να δουν τα παθήματά τους καμωμένα λαϊκή γιορτή. Ένα είδος εκκλησιαστικής λειτουργίας χωρίς θρησκευτικό χαρακτήρα, ένα είδος πανηγυριού χωρίς πιοτό και ξεφάντωμα. Κάτι που ανιστοράει πράματα για τους ίδιους, θυμίζει τους γονιούς τους, θυμίζει τους παππούδες τους και τους πατεράδες των  παππούδων τους και όλο το γένος των συγγενών τους που λέγονται Έλληνες. Είναι λοιπόν ένα πανηγύρι χωριάτικο ΟΙ ΟΜΗΡΟΙ, ένα παραμύθι που το σκάρωσε κάποιος -μπορεί και συγχωριανός τους- που τα λέει όλα εκεί μέσα με νόημα και σταράτα για να τα νιώσουν όλοι. Να όπως σπάνε στην πέτρα το κρομύδι και γίνεται γλυκό στη γεύση, όπως κόβουν στον κάμπο τη ζαχαρωμένη ντομάτα και την δαγκώνουν χωρίς αλάτι και είναι γλυκιά σα μέλι της κερήθρας. Έτσι απλά τα νιώθουν κι όλοι όσοι τα ακούνε. Δεν ξεχωρίζουν αν τα έγραψε κάποιος. Αυτό δεν το σκέφτονται. Είναι τόσο απλά που δεν χρειάζεται να είναι κάνεις σπουδαγμένος για να τα γράψει. Θα μπορούσαν και οι ίδιοι να τα έχουν γραμμένα ή να τα έχουν ιστορήσει σε κάποιον που να είχε την ώρα να τα ρίχνει στο χαρτί. Είναι δικά τους λόγια, δίκες τους σκέψεις, δικά τους τα θύματα δικός τους τρόπος να τα στοράνε. Μα κι ολάκερη η ιστορία δίκια τους είναι δεν είναι καν ιστορία είναι η ζωή τους ……………………..γιατί κι αυτοί τα ιδία τράβηξαν από τον ξένο καταχτητή που πάτησε το χωριό τους τα ιδία και οι πατέρες και οι παππούδες και οι προπάπποι τους…." 

 Ο Λουκής Ακρίτας γεννήθηκε το 1909 στην Μόρφου της Κύπρου και αφού αποφοίτησε, το 1925, από το Παγκύπριο Γυμνάσιο, σπούδασε στο Διδασκαλείο Λευκωσίας. Εργάστηκε για δύο χρόνια ως δάσκαλος στην Κύπρο δημοσιεύοντας παράλληλα διάφορα κείμενα του στην εφημερίδα Χρόνος. Το 1930 ήρθε στην Αθήνα, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και υπήρξε πολιτικός συντάκτης...Βαθιά δημοκράτης, διακρίθηκε για την αντιστασιακή δράση και την πολιτική του πορεία τις δεκαετίες ’50, ’60....Ο Λουκής Ακρίτας έγραψε πολλά διηγήματα, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα και καθιερώθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους νεοέλληνες πεζογράφους. .... Η βαθιά δημοκρατικότητα, το ελεύθερο πνεύμα και η φιλοπατρία του διαπνέουν το έργο του και είναι διάχυτα σε εκδόσεις της εφημερίδας «Πρωϊνή» της Λευκωσίας, στα περιοδικά «Πάφος» και «Κυπριακά Γράμματα»...(περισσότερα)

Παίζει ένας μεγάλος αριθμός ηθοποιών κι ανάμεσά τους ο Μάνος Κατράκης, ο Φοίβος Ταξιάρχης, ο Καρούζος, ο Στέφανος Ληναίος, ο Λουκιανός Ροζάν, η Όλγα Τουρνάκη, η Λουΐζα Ποδηματά,η Ρίτα Μουσούρη κ.ά. 
Τη μουσική έχει γράψει ο Γιάννης Μαρκόπουλος, την ραδιοφωνική προσαρμογή ο Νίκος Φώσκολος και την ραδιoσκηνοθεσία ο Μήτσος Λυγίζος.

      ( ηχογράφηση του 1965 για ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ)

Ο ΠΟΥΛΤΣΙΝΕΛΑ ΓΥΡΕΥΕΙ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΝΑΠΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΣΚΟΥΑΛΕ ΑΛΤΑΒΙΛΛΑ

Pulcinella in cerca della sua fortuna per Napoli

Pasquale Altavilla - Eduardo De Filippo

Υπόθεση: Ο Pulcinella προσπαθεί απεγνωσμένα να κερδίσει την καρδιά της αγαπημένης του Retella.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Βύρων Πάλλης, Τάκης Γιακοβάκης, Πέτρος Λεοκράτης, Ελλη Φωτίου, Αντώνης Αντωνίου, Λίλη Παπαγιάννη, Αννα Κυριακού, Ολγα Τουρνάκη, Δημήτρης Νικολαιδης , Κώστας Καζάκος, Τάκης Βουλαλάς, Μαρία Φωκά, Ολυμπία Παπαδούκα, Καίτη Τριανταφύλλου, Ντίνα Κώνστα, Νατάσσα Αποστόλου, Γιώργος Μάζης, Χρήστος Πάρλας, Γιώργος Νέζος, Αλέκος Κουρής, Νίκος Καζής, Λάμπρος Κοτσίρης, Λουκιανός Ροζάν, Κώστας Καρλής.

Ο Eduardo De Filippo (1900-1984) ο οποίος ως ηθοποιός έχει συχνά υποδυθεί το ρόλο του Pulcinella, ειδικά στην αρχή της καριέρας του, τον Σεπτέμβριο του 1958 στο Μιλάνο για να εγκαινιάσει την νέα σεζόν στο Μικρό Θέατρο ανέβασε μια επιτυχημένη διασκευή του έργου του Pasquale Altavilla "ο Pulcinella σε αναζήτηση της τύχης του στη Νάπολη".

Πουλτσινέλα (Pulcinella). Θεατρικός τύπος, ένα από τα πρόσωπα της Κομέντια ντελ’ άρτε. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 16ου αι., στη Νάπολη. Ο Πουλτσινέλα, ο οποίος ενσάρκωνε έναν παμπόνηρο και ζωηρό τύπο, αποτελούσε συχνά την κύρια πηγή του σατιρικού στοιχείου στο θεατρικό έργο. Εμφανιζόταν καμπούρης, με μεγάλη γαμψή μύτη και ψηλό μυτερό καπέλο. Η καταγωγή του ανάγεται σε χαρακτηριστικούς τύπους της ρωμαϊκής κωμωδίας. Εισήχθη από την Ιταλία και καθιερώθηκε, σε παραλλαγές του, στη Γαλλία ως Πολισινέλ (Polichinelle) και στην Αγγλία ως Παντσινέλο (Punchinello) ή Παντς (Punch).

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΓΗΡΑΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ του Φρίντριχ Ντίρενματ (Der Besuch der alten Dame, 1955)

Αγαπητοί φίλοι, σήμερα μοραζόμαστε μαζί σας το έργο του Φρ. Ντίρενματ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΓΗΡΑΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ, το οποίο από πολλούς θεωρείται το κορυφαίο του. Τον Ντύρενματ το έχουμε γνωρίσει σε δύο προηγούμενες αναρτήσεις μας: ΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΕΔΩ και ΠΕΡΙ ΟΝΟΥ ΣΚΙΑΣ ΕΔΩ
Αντί οποιασδήποτε άλλης παρουσίασης του έργου προκρίναμε το σημείωμα από το site logotexnia.gr
"Η μεταμόρφωση των κατοίκων μιάς κωμόπολης σε επιφανειακούς μοραλιστές και εξαγοράσιμους ανθρώπους και η εξέλιξη του πρωταγωνιστή Ιλ σε ηθική τραγική φιγούρα αποτελούν τους δύο άξονες γύρω από τους οποίους διαδραματίζεται η τραγική κωμωδία του Dϋrrenmatt, που έχει σαν κύριο σκοπό την κοινωνική κριτική καταδεικνύοντας τη διαφθορά του δυτικού πολιτισμού.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ 1961

Οι κάτοικοι της μικρής πόλης περιμένουν την επίσκεψη της πάμπλουτης γηραιάς κυρίας στην πατρίδα της με την ελπίδα να τους βοηθήσει οικονομικά, καθώς η πόλη κινδυνεύει να καταστραφεί. Λόγω της σχέσης τους επιστρατεύεται ο νεανικός έρωτας της γηραιάς κυρίας Αλφρέδος Ιλ με σκοπό να την πείσει να επενδύσει στην πόλη. Η δραματική κορύφωση έρχεται όταν η γηραιά κυρία ανακοινώνει στους κατοίκους ότι θα τους δώσει ένα αμύθητο ποσό με τον όρο όμως να σκοτώσουν τον Ιλ. Ο ίδιος την είχε αφήσει έγκυο χωρίς όμως να αναγνωρίσει την πατρότητα. Έτσι η γηραιά κυρία αναγκάστηκε να φύγει από την πατρίδα της και να γίνει πόρνη. Αργότερα βέβαια παντρεύτηκε πολλούς και πλούσιους άντρες με αποτέλεσμα να τους κληρονομήσει. Τώρα θέλει δικαιοσύνη και εκδίκηση. Οι συμπολίτες αρχικά από ανθρωπιά, όπως ισχυρίζονται, απορρίπτουν την πρόταση, σιγά σιγά όμως πέφτουν όλο και περισσότερο στον πειρασμό και τελικά αποφασίζουν να τον σκοτώσουν λόγω της παλαιότερης πράξης του. Παράλληλα ο ίδιος ο Ιλ που εξαπάτησε στο παρελθόν τη γηραιά κυρία αναγνωρίζει το λάθος του και καθαίρεται με το θάνατό του.

Το θεατρικό έργο του Dϋrrenmatt αποτελεί την πραγματοποίηση της 

 θεωρίας του για την κωμωδία. Το γκροτέσκο είναι το βασικό στοιχείο της τραγικής κωμωδίας, που στην ουσία θέλει να δείξει το παράδοξο της ύπαρξης. Ο ίδιος λέει ότι γράφει κωμωδίες γιατί “οι τραγωδίες προϋποθέτουν ενοχή, φταίξιμο, υπευθυνότητα. Στη σημερινή εποχή όμως είμαστε όλοι ένοχοι και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που στην ουσία δεν υπάρχουν πλέον φταίχτες. Η ενοχή υπάρχει μόνο σε προσωπικό επίπεδο”. Έτσι σε προσωπικό επίπεδο  ο Ιλ καθαίρεται όχι όμως και η κοινωνία. Ο θάνατος του παραμένει για την κοινωνία άνευ σημασίας, αφού εκείνη δεν καθαίρεται σε αντίθεση με την τραγωδία, όπου ο ένας σαν μέρος του συνόλου εξαγνίζει και ολόκληρη την κοινωνία. Η κωμωδία είναι για τον Dϋrrenmatt ο καθρέφτης ενός κόσμου που βρίσκεται σε αταξία. Στο κωμικό ενυπάρχει το επικίνδυνο, το ηθικό. Αυτός είναι και ο λόγος που οι κωμωδίες του δεν έχουν χιούμορ, γιατί το χιούμορ φέρνει το θεατή σε μιά βολική κατάσταση, ο σκοπός όμως του Dϋrrenmatt. είναι να τον κάνει να νιώσει άβολα. Μέσω του γκροτέσκου αποκαλύπτεται η δυσαρμονία ανάμεσα στον άνθρωπο και τον κόσμο του, η ανάποδη τάξη της κοινωνίας, το παράδοξο. Η γηραιά κυρία, μιά γκροτέσκα φιγούρα από μόνη της, εισβάλει απρόβλεπτα σε μια φαινομενικά εν τάξει κοινωνία και την κάνει να δείξει το πραγματικό απάνθρωπο πρόσωπό της, η χαμένη τάξη δεν μπορεί να επανέλθει. Έχει λοιπόν επέλθει η χειρότερη τροπή στην υπόθεση. Και η χειρότερη δυνατή τροπή που μπορεί να πάρει μιά υπόθεση είναι η τροπή στο κωμικό , γιατί στην τραγικότητα κρύβεται το ανθρώπινο πρόσωπο, ενώ στην κωμωδία το απάνθρωπο. Ακριβώς επειδή η κοινωνία δεν καλυτερεύει με το θάνατο του Ιλ ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με μια παράδοξη πραγματικότητα. Το παράδοξο που αποβλέπει στο να μην υπάρξει ταύτιση μεταξύ ηρώων και θεατών, αλλά αποστασιοποίηση ενυπάρχει στην ίδια την υπόθεση. Η υπόθεση είναι παράδοξη, όχι η τεχνική ή η σκηνοθεσία, όπως στον Brecht.  Ετσι σύμφωνα με τον Dϋrrenmatt ο κόσμος είναι αμετάβλητος, δεν μπορεί να αλλάξει. Η τάξη μπορεί να επανέλθει μόνο σε προσωπικό επίπεδο, η κοινωνία όμως παραμένει υπεύθυνη, αφού “οτιδήποτε αφορά όλους μπορούν μόνο όλοι μαζί να το λύσουν. Οποιαδήποτε προσπάθεια ενός να λύσει ό,τι αφορά όλους είναι καταδικασμένη να αποτύχει”.

   Νοέμβριος 2003

   Ίρις Βατσέλλα 

Η πρώτη ραδιοφωνική μετάδοση έγινε το 1986 για την εκπομπή ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ. Ο Γιώργος Μιχαϊλίδης σκηνοθέτησε και έπαιξαν με αλφαβητική σειρά οι ηθοποιοί: Κ. Γαλανάκης, Γ. Ευδαίμων, Κ Ιγερινού, Τζ. Καλύβα, Κ.Καραμπέτη, Α. Λεμπεσόπουλος, Σ. Μπιμπίλας, Ν. Μπιρμπίλης, Κ.ΠανουργιάςΖ. Ρόχας, Μ.Τζανακάκης, Μ. Τζιραλίδου, Γ. Τσιτσόπουλος, Μ. Χατζησάββας. Στο ρόλο της Κλαίρης Τσαχανασιάν η Όλγα Τουρνάκη.

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΓΗΡΑΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ παίχτηκε για πρώτη φορά στη χώρα μας από το ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ το 1961 σε σκηνοθεσία του Αλέξη Μινωτή με την Κατίνα Παξινού στον ρόλο της Κλαίρης Τσαχανασιάν, τον ίδιο τον Μινωτή και πολλούς άλλους γνωστούς ηθοποιούς. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είχε επιμεληθεί ο Γιάννης Τσαρούχης. Για περισσότερες πληροφορίες  ΕΔΩ
Βιογραφικά στοιχεία για τον Ντίρενματ σε προηγούμενες αναρτήσεις. 

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΑΚΡΟΑΣΗ!

ΠΕΡΙ ΟΝΟΥ ΣΚΙΑΣ

Λέμε ότι κάποιοι μαλώνουν «περί όνου σκιάς» (για την σκιά του γαϊδάρου), όταν φιλονικούν για κάτι ασήμαντο

Το «Περί όνου σκιάς» είναι εμπνευσμένο από το ποιητικό έργο του Βήλαντ «Οι Αβδηρίτες» που γράφτηκε τον 18^ο αιώνα. Το θεατρικό του Ντύρρενματ προορίζονταν ειδικά για το ραδιόφωνο και συνδυάζει στοιχεία παρμένα από δυο συγγραφείς τους οποίους χωρίζουν πολλοί αιώνες-τον Αριστοφάνη και τον Μπρέχτ. Πρόκειται για μια σάτιρα που στοχεύει στην αποκάλυψη των μηχανισμών της καπιταλιστικής κοινωνίας. Ο Ντύρρενματ επιτίθεται ενάντια σε όλους τους θεσμούς της δικαιοσύνης,της θρησκείας, των πολιτικών κομμάτων,του συνδικαλισμού,της γραφειοκρατίας και στηλιτεύει το σύστημα που αναπαράγει συνεχώς φαυλότητα και απάτη, υποκρισία και συναλλαγή. 

Στο έργο του Ντύρρενματ γελοιοποιούνται οι βασικότεροι θεσμοί της αστικής δημοκρατίας.

Υπόθεση
Το έργο τοποθετείται στην εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου στα Άβδηρα της Θράκης, αλλά βρίθει αναχρονισμών και σχολίων που αφορούν στη σύγχρονη ζωή.

Όλα ξεκινάνε από τη μίσθωση του γαϊδάρου του αγωγιάτη Άνθρακα από τον οδοντογιατρό Στρουθίωνα που επιθυμεί να μεταβεί στα Γεράνια για μία ιατρική επίσκεψη. Στο ταξίδι, όμως, προκύπτει μία διαφωνία, όταν ο Στρουθίων κάθεται κάτω από τη σκιά του γαϊδάρου και ο Άνθρακας εξανίσταται λέγοντας ότι η σκιά δεν περιλαμβάνεται στην πληρωμή του.

Η διαμάχη τους μεταφέρεται στο δικαστήριο και ο γάιδαρος κρατείται έγκλειστος μέχρι την έκδοση της δικαστικής απόφασης. Όλοι οι θεσμοί γελοιοποιούνται και ισοπεδώνονται: ο Άνθρακας που μεθούσε και χτυπούσε συνεχώς τη γυναίκα του τώρα γίνεται υπόδειγμα καλής διαγωγής και αυτοανακηρύσσεται «λαός», ένας αρχιερέας δέχεται επισκέψεις από χορεύτριες ελαφρών ηθών, η μοιχεία είναι αυτονόητη, οι δικηγόροι και οι δικαστές χρηματίζονται και εξαγοράζονται, ο λαός χωρίζεται σε δύο παρατάξεις-κόμματα, των Γαϊδάρων και των Ίσκιων, και η τελική δίκη μετατρέπεται σε έναν ανελέητο ξυλοδαρμό.
Η πόλη σταδιακά μαστίζεται από εμφύλια διαμάχη, ενώ ιδρύονται εταιρείες όπλων και διάφορα σωματεία προλετάριων και κατόχων του πλούτου. Στο τέλος, ένας μεθυσμένιος καπετάνιος, ο Τίφυς, δωροδοκείται από εκπροσώπους των δύο παρατάξεων και βάζει φωτιά σε ολόκληρη την πόλη. Το έργο τελειώνει με ένα μονόλογο του γαϊδάρου ενώ ψυχορραγεί από τα χτυπήματα του μαινόμενου πλήθους, όπου ο ίδιος, ως αποδιοπομπαίος τράγος, αναρωτιέται «Σ' αυτή την ιστορία ο γάιδαρος ήμουνα εγώ;»

Για το ραδιόφωνο:Το έργο ηχογραφήθηκε το 1970 σε σκηνοθεσία ΛάμπρουΚωστόπουλου.

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Γ.Βαφιάς, Ν.Κεδράκας, Β.Κανάκης, Ε.Χαλκούση, Σ.Ολύμπιος, Δ.Καλλιβωκάς, Λ.Ποδηματά, Ε.Πρωτοπαππάς, Γ.Αργύρης, Ο.Τουρνάκη, Λ.Ροζάν, Π.Παπαδάκη, Α.Γιαννούλης, Θ.Δημήτριεφ, Γ.Μαυρογένης, Κ.Κοσμόπουλος, Μ.Μαραγκάκης, Δ.Δαμαλάς, Θ.Δαδινόπουλος, Κ.Κοκκάκης, Τ.Βουλαλάς.

Ο Ελβετός μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας, Φρήντριχ Ντύρρενματ (Friedrich Dürrenmatt, Βέρνη 1921 – Νεσατέλ 1990) σπούδασε φιλοσοφία, γερμανική φιλολογία και ιστορία τέχνης στη Βέρνη και στη Ζυρίχη. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο με το έργο «Είναι γραμμένο» (Es stehtgeschrieben, 1947), σημείωσε όμως μεγάλη επιτυχία δύο χρόνια αργότερα με τον «Ρωμύλο τον μέγα» (Romulus der Grosse, 1949), όπου ερμηνεύεται με μοντέρνο θεατρικό ύφος η κατάρρευση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Σύντομα ο Ντύρρενματ κέρδισε και τη διεθνή αναγνώριση με το έργο «Ο γάμος του κυρίου Μισισιπή» (Die Ehe DesHerrn Mississippi, 1952), αλλά το σημαντικότερο δημιούργημά του θεωρείται «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» (Der Besuch der alten Dame, 1955)· πρόκειται για την ιστορία μιας ηλικιωμένης γυναίκας, η οποία, προκειμένου να εκδικηθεί τον άνθρωπο που την είχε αποπλανήσει στη νεότητά της, παρωθεί ένα ολόκληρο χωριό στο λιντσάρισμά του, με την υπόσχεση ενός μεγάλου χρηματικού ποσού. Παρόμοια θεματολογία, δηλαδή μια σκωπτική ματιά στην επίδραση που ασκεί το χρήμα και η εξουσία, έχουν τα έργα του «Φραγκίσκος Ε’» (Frank V) και «Οι φυσικοί» (DieΡhysiker). Ενδιαφέρον από ελληνικής πλευράς είναι και το πεζογράφημά του με τίτλο «Έλληνας ζητεί Ελληνίδα» (Grieche sucht Griechin, 1955). Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται αστυνομικά μυθιστορήματα, καθώς και αξιόλογα έργα για το ραδιόφωνο.
Τα κύρια χαρακτηριστικά του Ντύρρενματ ως δραματουργού είναι η πλούσια φαντασία, το σκωπτικό ύφος και μια παραδοξολογική και συγχρόνως γελοιογραφική παρουσίαση της σύγχρονής του κοινωνίας. Στα δημιουργήματά του η ιδεολογική σύγκρουση φθάνει σε ακραίες παράδοξες συνέπειες, ενώ συχνά στηρίζεται σε πρόσωπα εξωπραγματικά. Οι θεωρίες του για το θέατρο βρίσκονται συγκεντρωμένες στο δοκίμιό του, με τον τίτλο «Προβλήματα θεάτρου» (Theaterprobleme, 1955). Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, τιμήθηκε με αρκετές βραβεύσεις, μεταξύ των οποίων το βραβείο Σίλερ (1959) και το βραβείο Μπύχνερ (1986).

VAN GONG ΤΟΥ ΙΡΒΙΝΓΚ ΣΤΟΟΥΝ

Βασισμένο στην βιογραφική νουβέλα του IRVING STONE (1934)

Στο σινεμά μεταφέρθηκε το 1956 με τίτλο "Lust for Life"

Πάθος για ζωή - Η ζωή του Βαν Γκογκ

ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ

Διασκευή του Αρη Χατζηδάκη, από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ιρβινγκ Στόουν για τον σπουδαίο ζωγράφο, από το θάνατο του οποίου στις 29 Ιουλίου συμπληρώνονται 120 χρόνια.

Διασκευή – Αρης Χατζιδάκης
Μουσική επιμέλεια – Ειρήνη Σαλβαρλή
Σκηνοθεσία – Γιάννης Παπακυριάκου
Διάρκεια – 96΄
Πρώτη μετάδοση : 21.7.1971

Παίζουν οι ηθοποιοί:Νίκος Τζόγιας, Νόρα Κατσέλη, Ελένη Κριτή, Νίκος Βασταρδής, Γιώργος Βουτσίνος, Κώστας Παληός, Βασίλης Παπανίκας, ‘Ολγα Τουρνάκη, Μιχάλης Μπαλής, Βάντα Καρακατσάνη, Αντώνης Αντωνίου, Θόδωρος Ζιζίκος, Νίκος Μαριούκλας, Γιάννης Ροζάκης, Λουκιανός Ροζάν,

Κώστας Κατσαρόπουλος

Η ΝΤΙΑΡΝΤΡΙ ΤΩΝ ΘΛΙΨΕΩΝ ΤΟΥ Τ.ΜΙΛΙΓΚΤΟΝ ΣΙΝΓΚ

Deirdre is dead, and Naisi is dead; and if the oaks and stars could die for sorrow, it's a dark sky and a hard and naked earth we'd have this night in Emain. (Η Ντίαρντρι είναι νεκρή, ο Νέιζι είναι νεκρός και αν οι βελανιδιές και τα αστέρια μπορούσαν να πεθάνουν από θλίψη, θα είχαμε ένα σκοτεινό ουρανό και μια σκληρή και γυμνή γη αυτή τη νύχτα στο Έμεν.)

Έτσι τελειώνει η Ντίαρντρι των θλίψεων, το "διαμάντι" που σας προσφέρει σήμερα το RadioTheatre από τη συλλογή του φίλου μας Θεόδωρου Π., τον οποίο και ευχαριστούμε θερμά.

                                                 Τι να πρωτοπεί κανείς γι αυτό το έργο!

Είναι του Τζον Μίλινγκτον Σινγκ [Edmund John Millington Synge (16 April 1871 – 24 March 1909)], του άτυχου Ιρλανδού που πέθανε νέος από τη νόσο Χότζκινς, έγραψε μόνο έξι έργα και θεωρείται ο θεατρικός πατέρας του Μπέκετ. Την ημιτελή Ντίαρντρι των θλίψεων τελείωσε ο φίλος του συγγραφέα, νομπελίστας ποιητής Γουίλιαμ Μπάτλερ Γιέιτς.

Ο Μίλινγκτον Σινγκ, βαθύς γνώστης της Ιρλανδικής ψυχής, των μύθων και των εθίμων της πατρίδας του, βάσισε το έργο του σε έναν παλιό ιρλανδικό μύθο. Πρόκειται για έναν ύμνο στον έρωτα, μια τραγωδία γεμάτη πάθος και εικόνες από τη φύση της Ιρλανδίας, που ακουμπάει γερά τα ελληνικά αυτιά με τα ακούσματα από ελληνικούς θρύλους και παραλογές, τα έπη των δημοτικών μας τραγουδιών. Η βάγια, πιστή-σοφή, ο ρήγας ο αλαζόνας - ερωτευμένος, η προκομένη κόρη, ξανθή με κερασένια χείλια, ίδιο ξωτικό του δάσους, το παληκάρι ο θρασύς ήρωας-κυνηγός-πολεμιστής, όλοι είναι εκεί, τι κι αν δεν λέγονται Κωσταντής ή Διγενής ή Αρετούσα.

Αστέρια και στη διανομή: Όλγα Τουρνάκη, Νίκος Τζόγιας, Αντιγόνη Βαλάκου, Κούλα Αγαγιώτου, Δημήτρης Ποταμίτης, Βασίλης Μαυρομάτης, Κώστας Καστανάς, Σπύρος Ολύμπιος. Η μετάφραση του Σταύρου συναγωνίζεται σε ποιητικό λόγο το πρωτότυπο, (που μπορείτε να το διαβάσετε εδώ).

Την Ντίαρντρι των θλίψεων (την οποία η Όλγα Τουρνάκη (-Λάβαρκαμ) στο μεγαλύτερο μέρος αποκαλεί Ντίαρντι) μπορείτε να κατεβάσετε και να απολαύσετε

Καλή ακρόαση!