Ο ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΔΟΥΝΑΒΗΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΡΩΜΑ

Αστυνομική ιστορία  (1956)

Παίζουν οι ηθοποιοί: Λυκούργος Καλλέργης, Φραγκούλης Φραγκούλης, Δημήτρης Ντουνάκης, Γιώργος Πλούτης, Γιώργος Παπάς, Αθανασία Συγγελάκη.

Για το έργο ευχαριστούμε πολύ τον Σπύρο από την Κόρινθο,

Διονύσιος Ρώμας (1906-1981).

Ο Διονύσιος Ρώμας γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του υπουργού και προέδρου της Βουλής Αλέξανδρου Ρώμα, με καταγωγή από την ιταλικής προέλευσης ζακυνθινή οικογένεια Ρώμα, και της Σοφίας κόρης του Χρηστάκη Ζωγράφου.

Παρακολούθησε μαθήματα φιλολογίας και ιστορίας τέχνης στην Αθήνα, την Ελβετία και τη Γερμανία και παράλληλα επιδόθηκε στην εκμάθηση ξένων γλωσσών (μιλούσε αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και γερμανικά). Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα στράφηκε στη μελέτη της ζακυνθινής ζωγραφικής. Παντρεύτηκε σε ηλικία σαράντα τεσσάρων χρόνων τη Μαρία Σπηλιωτάκη. Πολιτεύτηκε με το κόμμα της Ε.Ρ.Ε., με το οποίο εκλέχτηκε δυο φορές βουλευτής Ζακύνθου (1958 και 1961).

Ιδιαίτερη δραστηριότητα ανέπτυξε στο χώρο του θεάτρου και της ραδιοφωνίας. Υπήρξε γενικός γραμματέας του Άρματος Θέσπιδος του Κωστή Μπαστιά (1938), βοηθός διευθυντή του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου (1944-1952), διευθυντής του θεατρικού τμήματος και διευθυντής προγράμματος του Ε.Ι.Ρ. (1950 και 1954-1958). Υπήρξε επίσης ιδρυτής του τρίτου προγράμματος της κρατικής ραδιοφωνίας, αντιπρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.

Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε γύρω στο 1925 με δημοσιεύσεις ποιημάτων στην "Ιόνιο Ανθολογία". Γνωστός έγινε μετά τη βράβευσή του με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου για το έμμετρο δράμα "Ζακυνθινή σερενάτα" που παραστάθηκε από το θίασο του Εθνικού Θεάτρου το 1938. Την ίδια χρονιά ο Ρώμας εισήγαγε στην Ελλάδα το είδος του ραδιοφωνικού θεατρικού έργου με το έργο "Απ' τα κόκκαλα βγαλμένη" ή "Πώς γράφτηκε ο Εθνικός μας Ύμνος". Συνολικά ολοκλήρωσε πέντε θεατρικά και πάνω από 150 ραδιοφωνικά έργα, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη θεατρική μετάφραση για παραστάσεις του Εθνικού και άλλων θεάτρων. Συνεργάστηκε ως χρονογράφος με την εφημερίδα "Ελευθερία" και την εβδομαδιαία έκδοση του Ε.Ι.Ρ. "Ραδιοπρόγραμμα", ενώ ασχολήθηκε και με τη μελέτη της ιστορίας της επτανησιακής τέχνης. Το 1968 εξέδωσε τον πρώτο τόμο του πεζογραφήματος "Ο Σοπρακόμιτος", εγκαινιάζοντας την τμηματική δημοσίευση της μυθιστορηματικής σύνθεσης "Περίπλους (1570-1870)", με την οποία επιδίωξε να παρουσιάσει με λογοτεχνική μορφή την ιστορική πορεία του ελληνισμού κατά τη διάρκεια τριών αιώνων. Την ολοκλήρωση του έργου πρόλαβε ο θάνατος του Ρώμα του 1981. Τρία χρόνια αργότερα εκδόθηκε και ένας τόμος ποιημάτων του με επιμέλεια του Φαίδωνα Μπουμπουλίδη.

Ο Διονύσιος Ρώμας τιμήθηκε με το Β΄ βραβείο του Ε.Ο.Τ. (1956 για το βυζαντινό δράμα "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται"), το βραβείο Πουρφίνα της Ομάδας των Δώδεκα (1957 για τα "Ζακυνθινά"), το βραβείο του Ταξιάρχη του Φοίνικα (1961), το Α΄ κρατικό βραβείο πεζογραφίας και το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών (1970 για τον "Σοπρακόμιτο"), το Κρατικό Βραβείο (1972) και το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών (1981) για τη συνολική προσφορά του. Πέθανε στην Αθήνα.

Ο Διονύσης Ρώμας ασχολήθηκε με πολλά είδη του έντεχνου λόγου. Η ποίησή του ακολουθεί την παράδοση της επτανησιακής σχολής από την οποία ισχυρή επίδραση, το ίδιο και τα θεατρικά του έργα που κινούνται στη γραμμή της ψυχολογικής ηθογραφίας που χάραξαν ο Δημήτριος Γουζέλης, ο Αντώνιος Μάτεσις και αργότερα ο Γρηγόριος Ξενόπουλος. Στο χώρο της πεζογραφίας ο "Περίπλους" αποτέλεσε για το Ρώμα ατελείωτο έργο ζωής. Στα πλαίσια της απόπειρας αναπαράστασης της ελληνικής ιστορικής πραγματικότητας τριών αιώνων κινήθηκε με εξαιρετική ιστορική συνέπεια, πετυχαίνοντας παράλληλα την εξισορρόπηση ανάμεσα στα είδη της ιστοριογραφίας και του μυθιστορήματος. Ξεκινώντας από ιστορικά γεγονότα και υπαρκτά πρόσωπα δημιούργησε ζωντανούς λογοτεχνικούς ήρωες, ενώ παράλληλα διατήρησε τόσο τον πρωταγωνιστικό ρόλο της ιστορίας στη ζωή των προσώπων, όσο και το αξιόλογο επίπεδο της δομής και της αλληλουχίας της αφήγησης.

ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΥΠΟΘΕΣΙΣ του Μπερνάρντ

Κεντρικός ήρωας του έργου είναι ο δικηγόρος Χάρυ Φέντον, ο οποίος έχει ως αποστολή στη ζωή του να ρίχνει φως σε κάθε σκοτεινή υπόθεση. Τον ήρωα της σειράς, ερμηνεύει ο Γιώργος Παππάς. Η συγγραφή του έργου αποδίδεται σε κάποιον με το όνομα Μπέρναρντ. Η ηχογράφηση έγινε το 1956 για την εκπομπή «Το Θέατρο Συνεχείας», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κωνσταντινίδη.

Υπόθεση: Η επίσκεψη μιας μυστηριώδους γυναίκας στο γραφείο του Χάρυ Φέντον, θα κεντρίσει την περιέργεια του δικηγόρου. Η έρευνα που θα ακολουθήσει και κυρίως ένας φόνος, θα τον φέρει μπροστά σε μια περίεργη υπόθεση ....

Παίζουν: Γιώργος Παππάς, Δέσπω Διαμαντίδου, Γιάννης Αποστολίδης, Γιώργος Πλούτης, Σπύρος Ολύμπιος, Τάκης Γαλανός, Μιχάλης Μπούχλης, Θάλεια Καλλιγά, Έλλη Ξανθάκη, Καίτη Χρονοπούλου, Σταύρος Ρωμανός

*(σε κάποιο επεισόδιο, τον Γ. Παππά αντικαθιστά ο Μ. Μπούχλης)

* Ο Γιώργος Παππάς, ένας από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς των δεκαετιών 1930-1950, ήταν γιος της ποιήτριας Θεώνης Δρακοπούλου (Μυρτιώτισσας). Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1903. Η πνευμονική του ευπάθεια τον οδήγησε να ακολουθήσει ένα ξεκούραστο επάγγελμα, αυτό του Γεωπόνου. Σπούδασε γεωπονία σε Ελβετία και Γαλλία. Επιστρέφοντας θα διορισθεί στις Γεωργικές Σχολές Λάρισας (1925) και Βυτίνας (1926), όπου θα παραμείνει για μικρό διάστημα. Φεύγοντας από την επαρχία θα εργαστεί ως διπλωματικός ακόλουθος, στη γαλλική πρεσβεία, αλλά σύντομα το ταλέντο του και το οικογενειακό περιβάλλον (η μητέρα του ήταν ηθοποιός της "Νέας Σκηνής"), τον οδηγεί προς τη σκηνή. Πρωτοεμφανίστηκε το 1931 με το θίασο του Μήτσου Μυράτ στον "Κύκνο" του Σόμερσετ Μομ. Διακρίθηκε αμέσως και σύντομα επιβλήθηκε ως στέλεχος και πρωταγωνιστής του θιάσου Κοτοπούλη, σημειώνοντας αλλεπάλληλες επιτυχίες. Θα δημιουργήσει το θρύλο του κομψού, κυνικού γόητα, και θα γίνει ο αγαπητός του κοινού. Η επιτυχία του, που πιθανόν γέννησε τον φθόνο, τον έφερε κατηγορούμενο, ως δεκεμβριανό "σφαγέα". Από το 1945, άλλοτε με δικούς του θιάσους και άλλοτε συνεργαζόμενος με άλλους θα ακολουθήσει χωρίς διακοπή ανοδική πορεία. Το 1952 θα συνεργαστεί με τους στενούς του φίλους, Ε. Λαμπέτη - Δ. Χορν ιδρύοντας τον Θίασο ΛΑΜΠΕΤΗ - ΠΑΠΠΑ - ΧΟΡΝ. Από το 1950 μέχρι το θάνατό του υπήρξε βασικό στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου. Στο διάστημα αυτό διετέλεσε και καθηγητής στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Μετέφρασε επίσης πολλά έργα από τα γαλλικά, όπου και τιμήθηκε για την προσφορά του με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Θα παίξει επίσης και σε ελάχιστες κινηματογραφικές ταινίες (Ο άνθρωπος του τραίνου) κ.ά.

Ηθοποιός με ευρεία μόρφωση και ισχυρό ταλέντο, προσηλωμένος στο θέατρο, του οποίου γνώριζε τα προβλήματα και τις απαιτήσεις, υπήρξε ένα από τα καλύτερα στελέχη της νεοελληνικής σκηνής, στην περιοχή των ρόλων που ερμήνευσε.

Ευχαριστούμε τον Γιάννη Χ από την Θεσ/κη τόσο για το έργο όσο και για το κείμενο.