ΤΑ ΟΛΥΜΠΙΑ ΤΟΥ ΑΒΒΑ ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΟΥ

«Τα Ολύμπια» του Pietro Metastasio, σε μετάφραση Ρήγα (Φεραίου) Βελεστινλή.

Υπόθεση: Ο Κλεισθένης βασιλιάς της Σικυώνος ανακοινώνει πως θα παντρέψει την περίφημη για την ομορφιά της κόρη του Αριστέα με γιο βασιλικής οικογένειας που θα κερδίσει στους Ολυμπιακούς αγώνας. Μεταξύ αυτών που ήρθαν για να πάρουν μέρος στους αγώνες ήταν και ο Λυκίδας γιος του βασιλιά της Κρήτη που είχε φύγει από τον τόπο του για να ξεχάσει τον έρωτα του για την Αργίνη κόρη τοπικού ηγεμόνα.

Ο Λυκίδας είναι πολύ φίλος με τον Αθηναίο ευγενή Μεγακλή του οποίου είχε σώσει τη ζωή στην Κρήτη όταν δέχτηκε επίθεση ληστών. Ο Μεγακλής ήρθε εκεί έχοντας ήδη αμοιβαίο και σφοδρό έρωτα με την Αριστέα.

Η Αργίνη απογοητευμένη για την εγκατάλειψη φεύγει από την Κρήτη και έρχεται να ζήσει στην ΄Ηλιδα ως βοσκοπούλα αλλάζοντας το όνομα της σε Λυκόρη. Εκεί τυχαία  θα γνωριστεί με την Αριστέα και αφού γίνουν καλές φίλες θα της μιλήσει για τον χαμένο έρωτα της.

Ο Λυκίδας έχοντας χάσει τα ίχνη της Αργίνης και αφού θαμπώνεται από την ομορφιά της Αριστέας μη γνωρίζοντας την κρυφή σχέση της με τον Μεγακλή επειδή δεν είναι καλός στα αγωνίσματα ζητάει από αυτόν να αγωνισθεί με το όνομα του ώστε έτσι να την αποκτήσει. Ο Μεγακλής νικάει στους αγώνες και χάριν της φιλίας κρατάει το μυστικό του. Βλέποντας όμως πως χάνει την αγαπημένη του πέφτει στον Αλφειό ποταμό για να πνιγεί. Εκεί τυχαία τον σώζουν κάποιοι ψαράδες. Η Αργίνη μαθαίνει για το περιστατικό αυτό ενώ αποκαλύπτεται και η απάτη του Λυκίδα ο οποίος φυλακίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Ο Μεγακλής ζητάει να θανατωθεί αυτός αντί του φίλου του. Το ίδιο ζητάει και η Αργίνη αλλά δεν εισακούγονται. Στο τέλος και ενώ πλησιάζει η στιγμή της εκτέλεσης αποκαλύπτεται πως ο Λυκίδας είναι χαμένος γιός του βασιλιά Κλεισθένη και αδελφός της Αριστέας ....

Πράγματι ο Βασιλιάς Κλεισθένης είχε δυο παιδιά δίδυμα τον Φίλιππο και την Αριστέα. Όμως το Μαντείο των Δελφών είχε δώσει χρησμό πως ο βασιλιάς θα κινδυνέψει να σκοτωθεί από τον γιό του και έτσι τον είχε διώξει μακριά από το βασίλειο του.

 

 «Τα Ολύμπια» είναι έργο του Ιταλού αββά Pietro (Trapassi) Metastasio, ενός από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της «Αρκαδικής ποίησης», που έγινε παγκοσμίως γνωστός από τα λιμπρέτου για γνωστές όπερες. Ως τέτοιο, με αρχικό τίτλο “Olympiade” (Ολυμπιάδα), παραδόθηκε από τον Metastasio το 1733 στη Βιέννη, όπου και παραστάθηκε σε μουσική Antonio Caldara, την ίδια χρονιά. Στην πρωτεύουσα του ελεύθερου κράτους Αθήνα, το έργο ανέβηκε στη σκηνή το 1836 από το θίασο του Αθανάσιου Σκοντζόπουλου.

Το αρχαιοελληνικό του θέμα, ενέπνευσε στο Ρήγα τη μετάφραση και έκδοσή του στα ελληνικά το 1797 στη Βιέννη, ως το μόνο θεατρικό της συλλογικής έκδοσης με γενικό τίτλο «Ηθικός τρίπους».

Η πρώτη μετάδοση της ραδιοφωνικής ηχογράφησης πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 1971 από την εκπομπή «Το Θέατρο της Τετάρτης» στο Εθνικό Πρόγραμμα.

Μουσική επιμέλεια: Δίων Αρίβας
Επιμέλεια ήχων: Γίτσα Βαλμά
Ρύθμιση ήχου: Στέλιος Μαυραπόστολος
Ραδιοσκηνοθεσία: Μανώλης Μαυρομμάτης

Παίζουν οι ηθοποιοί: Νίκος Παπακωνσταντίνου - Κλεισθένης, Μαρία Μοσχολιού - Αριστέα, Ρένα Βενιέρη - Αργήνη,  Δημήτρης Παπαγιάννης - Μεγακλής, Νίκος Βασταρδής - Λυκίδης, Γιώργος Νέζος - Αμύντας, Πέτρος Φώσκολος - Άλκανδρος.

Πόλα Γαζουλέα, Γιάννης Ροζάκης, Θεόδωρος Ντόβας- χορός

Επιμέλεια εκπομπής: Μάρα Καλούδη.

  

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΜΕΘΥΣΙ ΤΟΥ ΜΠΙΛ ΝΟΟΥΤΟΥΝ

Spring and Port Wine - 
 Bill Naughton

Η ιστορία διαδραματίζεται στο Μπόλτον και αφορά την οικογένεια Κρόμπτον και ιδίως τον πατέρα, Ρέιφ, και τις προσπάθειές του να διεκδικήσει την εξουσία στο σπίτι, καθώς τα παιδιά του μεγαλώνουν.

Το έργο πρωτοπαίχτηκε ως ραδιοφωνική σειρά στο BBC Radio στις 17 Αυγούστου 1957 στο πρόγραμμα του Saturday Night Theatre. Τον Απρίλιο του 1958 μεταδόθηκε από την τηλεόραση του  BBC και τον Οκτώβριο του 1959 παίχτηκε στο Μπόλτον σε θεατρική διασκευή. Το 1970 μεταφέρθηκε στο σινεμά.

Για το ραδιόφωνο

Παίζουν οι ηθοποιοί: Λουΐζα Ποδηματά, Μαρία Μοσχολιού, Κούλα Αγαγιώτου, Δημήτρης Ποταμίτης, Δημήτρης Παπαγιάννης, Ματίνα Καρρά, Δάνης,  

Η ΔΡΑΚΑΙΝΑ του Δημήτρη Μπόγρη

"Η Δράκαινα είναι μια σκληρόψυχη καλοστεκούμενη χήρα. Όμως βαθιά μέσα της κρύβεται ένα μυστικό. Ο ανικανοποίητος έρωτας για έναν άντρα που αγάπησε πριν αναγκαστεί να τον εγκαταλείψει και να υποταχθεί. Ο πατέρας της είχε διαπράξει ένα έγκλημα. ΄ Ένας άντρας που είδε την πράξη του, για να μην τον καταδώσει τον εκβίασε και ως αντάλλαγμα ζήτησε να παντρευτεί την κόρη του, την Δράκαινα. Η ζωή που δεν έζησε, ο ασφυκτικός κλοιός που την έπνιγε, γιγάντωσαν μέσα της τον φθόνο και το μίσος για την ευτυχία κάθε άλλου ανθρώπου. Δεν δείχνει παρά άσπονδο μίσος ακόμα και για τα παιδιά της. Κατέστρεψε τον αρραβώνα του ενός γιου της, προσπαθεί να διαλύσει το γάμο του άλλου και να ενσταλάξει την έχθρα ανάμεσά τους.

Η Δράκαινα είναι μια σκληρόψυχη γυναίκα, μια φύση βάναυση, πανούργα ανελέητη, που αλλάζει χαρακτήρα και μεταβάλλεται, τελικά συμβιβάζεται καθώς δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει ως το τέλος το πνεύμα της καταστροφής, λυγίζει, νικιέται, εξομολογείται το μυστικό της τραγωδίας της ζωής της και απολυτρώνεται". (  http://mikroanalogo2.blogspot.gr/2008/11/blog-post.html)

Ο Δημήτρης Μπόγρης ( 1890 - 1964) πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1921 με το έργο «Ο ιατρός Μαυρίδης» που σκηνοθέτησε ο Θωμάς Οικονόμου στο «Βασιλικό Θέατρο». Στη συνέχεια έγραψε μονόπρακτα έργα και το 1924 βραβεύτηκε με το Κοτοπούλειο βραβείο και με το Αβερώφειο βραβείο για το έργο του «Αρραβωνιάσματα», το οποίο ανέβηκε από το «Θίασο των Νέων» του Κωστή Βελμύρα το 1925. Το 1936 το έργο αυτό καταξιώνεται οριστικά με τη σκηνοθεσία του Ροντήρη, τα σκηνικά του Κλώνη και τα κοστούμια του Φωκά στο Εθνικό Θέατρο. Πρωταγωνίστησαν ο Βεάκης, η Μανωλίδου, ο Μινωτής, ο Μαμίας, ο Παρασκευάς κ.ά.
Ακολούθησαν πολλά άλλα θεατρικά έργα, ανάμεσα στα οποία αξιοσημείωτα είναι η «Δράκαινα» (1928), για το οποίο βραβεύτηκε με το Κοτοπούλειο βραβείο, «Το Μπουρίνι» (1934), η «Καινούργια Ζωή» (1936), οι «Φουσκοθαλασσιές» (1937), το «Κορίτσι του λιμανιού» (1947). Έγραψε επίσης μερικά κινηματογραφικά σενάρια: «Η προσφυγοπούλα», «Μπροστά στο Θεό», «Το κορίτσι του λιμανιού», εκατοντάδες ραδιοφωνικά σκέτς (υπήρξε, εξάλλου πρωτοπόρος του είδους στην Ελλάδα) και ηθογραφικά διηγήματα.
Ο Μπόγρης είναι κατεξοχήν ηθογράφος. Κατέχει άριστα την καταγραφή των διαφόρων τύπων, ιδιαίτερα του νησιού και της παλιάς Αθήνας, και μπορεί να αποτυπώσει επιτυχημένα τη γλώσσα και τον ρυθμό τους.
Η θεματολογία του ωστόσο, περιορίζεται σε προβλήματα ενός μικρόκοσμου που θίγονται με επιφανειακό τρόπο. Ο Μπόγρης μιλάει για τα αγνά ήθη της επαρχίας και αποστρέφεται φανερά την διαστρέβλωση που επιχειρεί η είσοδος του πολιτισμού. Τα «Αρραβωνιάσματα» είναι το μόνο έργο του που αντέχει, χάρη στη γερή τεχνική του, όπως και οι «Φουσκοθαλασσιές», ως κωμωδία ηθών, για τον χαριτωμένο τρόπο που ο συγγραφέας σκιτσάρει τύπους του χωριού και της πόλης στην καθημερινή τους αντιπαράθεση.(http://theatro.wordpress.com)

Η ηχογράφηση  έγινε το 1973 για το ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ .
"Παίζουν με τη σειρά που θα ακουστούν οι καλλιτέχναι:  Πέτρος Ζαρκάδης ( Γιάννης), Νάσος Κεδράκας ( Στράπας), Χριστίνα Κουτσουδάκη (Κατίγκω), Μαρία Μοσχολιού (Δράκαινα), Νίκος Βασταρδής (Κώστας), Κατερίνα Βασιλάκου (Ανθούλα), Γιώργος Βελέντζας (Καρίμης)...
Η ραδιοσκηνοθεσία είναι του Σπύρου Μηλιώνη"

ΧΡΥΣΗ ΜΟΥ ΡΟΥΘ ΤΟΥ ΝΟΡΜΑΝ ΚΡΑΣΝΑ

Μια ευχάριστη, ελαφριά κωμωδία σας προσφέρουμε σήμερα αγαπητοί ακροατές.
Τη "Χρυσή μου Ρουθ" του Νόρμαν Κράσνα.

Η ηχογράφηση έγινε το 1972 και η μετάφραση και ραδιοφωνική προσαρμογή είναι της Ντόρας Βολονάκη .

Παίζουν οι: Ντίνα Γιαννακού, Μαρία Φωκά, Έρση Μαλικένζου, Γιώργος Νέζος, Μαρία Μοσχολιού, Αλέξης Γεωργίου, Κώστας Φυσσούν,
Λία Πανταζή, Γιάννης Ροζάκης. Ραδιοσκηνοθεσία Ανδρέα Φιλιππίδη. Το έργο θα έπρεπε να λέγεται "Αγαπητή μου Ρουθ" ή "Αγαπημένη μου Ρουθ", έτσι όπως ξεκινούσε τα γράμματά του στη Ρουθ ο υποσμηναγός Γουίλιαμ Στιούαρτ. 60 γράμματα έλαβε από τη Ρουθ ο Γουίλιαμ. Δεν ήταν όμως η Ρουθ αλλά η έφηβη αδερφή της Μύριαμ που έγραφε τα γράμματα και χρησιμοποιούσε το όνομα και τη φωτογραφία της μεγαλύτερης αδερφής της. Όταν ο υποσμηναγός επιστρέφει πληροφορείται ότι η Ρουθ είναι αρραβωνιασμένη με έναν τραπεζικό. Μέσα από κωμικές καταστάσεις και ανατροπές η Ρουθ συνειδητοποιεί ότι ο αρραβώνας της ήταν σφάλμα και αποφασίζει εντέλει να παντρευτεί τον Γουίλιαμ.

Ο Κράσνα βάσισε το έργο στους χαρακτήρες της οικογένειας του καλού του φίλου Γκράουτσο Μαρξ του οποίου η πρώτη γυναίκα ονομαζόταν Ρουθ. Το έργο γυρίστηκε σε ταινία το 1947 (απ' όπου και η φωτογραφία της αφίσας) και παίχτηκε στο θέατρο από το θίασο Κατερίνας το 1948. Στο έργο έπαιζε και η Έλλη Λαμπέτη.