ΜΙΑ ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΖΑΚ ΝΤΕΒΑΛ

 

Κωμωδία του Jacques Deval 

Υπόθεση: Η Αρλέτ είναι μια γυναίκα που της αρέσει να περιστοιχίζεται από άνδρες που την φλερτάρουν και προσπαθούν να την κατακτήσουν ο καθένας με τον τρόπο του και την προσωπική του γοητεία. Στην πραγματικότητα είναι μια αναποφάσιστη γυναίκα που προτιμά να προκαλεί το ενδιαφέρον πολλών ανδρών ώστε να μην χρειαστεί διαλέξει κάποιον από αυτούς.

Για το ραδιόφωνο

Παίζουν οι ηθοποιοί: Χριστίφορος Μπουμπούκης, Γιάννης Ευαγγελίδης, Λουίζα Ποδηματά, Νατάσα Αποστόλου, Θεανώ Ιωαννίδου, Σπύρος Ολύμπιος, Δήμος Σταρένιος, Χρήστος Νέγκας, Κώστας Καρράς, Λουκιανός Ροζάν, Πάνος Βέλλιας, Στέλιος Λιονάκης, Δημήτρης Ιωακειμίδης, Φραγκούλης Φραγκούλης, Μαίρη Αρώνη.

 

Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΣΜΑΡΑΓΔΑΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΥΝΕΛΑΚΗ

Πρόκειται για μια σατιρική, ηθογραφική κωμωδία. Γράφτηκε στα τέλη της γερμανικής κατοχής και ανέβηκε από την Εταιρεία Ελληνικού θεάτρου, στις 9 Αυγούστου 1947, στο θέατρο Μακέδο.

Το 1995, ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Αδαμάντιου Λεμού.

Καθιστοί: Γιώργος Μούτσιος (Λάμπρος), Μιράντα Κουνελάκη (Θεανώ), Κώστας Ρηγόπουλος (Χατζηφώτης), Βίκυ Σταύρακα (Καλυψώ). Όρθιοι: Ρέα Φορτούνα (Γραμματούλα), Τάσος Πολυχρονόπουλος (Χαραλάμπης), Τάκης Λουκάτος (Διονύσης), Χρήστος Ευθυμίου (Θάνος), Τατιάνα Παπαμόσχου (Αννέτα).

Βασικός ήρωας είναι ο φιλοχρήματος και παραδόπιστος Γιάννης Χατζηφώτης, ο οποίος αντιπροσωπεύει μια πολύ συνηθισμένη και κατακριτέα εικόνα της ελληνικής ζωής. Μέσω αυτού του προσώπου, ο συγγραφέας θίγει το πρόβλημα της μοίρας των υπερήλικων που γίνονται συχνά ανεπιθύμητοι όταν δεν έχουν λεφτά.

Για το ραδιόφωνο – ηχογράφηση 1968

Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Μιχαλόπουλος, Βασίλης Ανδρονίδης, Ρένα Γαλάνη,

Καίτη Χρονοπούλου, Χάρης Παναγιώτου, Γιώργος Βελέντας, Δήμος Σταρένιος, Ελένη Κριτή, Μαρία Ζαφειράκη, Νάσος Κεδράκας, Φραγκούλης Φραγκούλης, Στάθης Γαβάκης, Κώστας Παπαγεωργίου, Λουκιανός Ροζάν, Γιώργος Τσιχουρίδης.

Μιχαήλ Κουνελάκης ήταν σκηνοθέτης, συγγραφέας και κριτικός θεάτρου.

Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1901. Σπούδασε φιλολογία στο Βερολίνο και ακολούθως σκηνοθεσία στη περίφημη τότε σχολή του Μαξ Ρέινχαρτ. Στην Ελλάδα ήλθε το 1925 κι εργάσθηκε ως σκηνοθέτης στο θίασο Βεάκη - Νέζερ . Διετέλεσε επίσης επί οκταετία καθηγητής της δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών καθώς και, επί μία δεκαετία, της δραματικής σχολής του Εθνικού Ωδείου. Από το 1944 και καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 διεύθυνε δική του σχολή αναγνωρισμένη από το κράτος.

Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται τα θεατρικά του έργα «Η αρπαγή της Σμαράγδως», «Ενοικιάζεται» και «Ερωτική καθοδήγηση». Έγραψε επίσης το μυθιστόρημα «Το παιδί της θάλασσας» καθώς και το δράμα «Τα μάγια» που βραβεύτηκε στον Καλοκαιρίνειο Διαγωνισμό του 1941, καθώς και «Περί σκηνοθεσίας». Ως θεατρικός κριτικός συνεργάσθηκε με διάφορες αθηναϊκές εφημερίδες. Εργάσθηκε επίσης για λίγο και ως σκηνοθέτης στο κινηματογράφο.

ΡΟΥΙ ΜΠΛΑΣ ΤΟΥ ΒΙΚΤΟΡ ΟΥΓΚΩ

Η υπόθεση του δράματος του Hugo εκτυλίσσεται στην Ισπανία του 17ου αιώνα και συγκεκριμένα κατά την περίοδο βασιλείας του τελευταίου Ισπανού μονάρχη της δυναστείας των Αψβούργων, Καρόλου Β'.

Σύμφωνα με την υπόθεση του έργου, ο ευγενής Don Salluste θέλοντας να εκδικηθεί τη βασίλισσα για την αποπομπή του από τη βασιλική Αυλή, μεταμφιέζει τον υπηρέτη του Ruy Blas σε ευγενή και τον παρουσιάζει στην Αυλή.

Ο Blas με την ευφυΐα του κερδίζει τις εντυπώσεις και διορίζεται πρωθυπουργός προβαίνοντας σε σειρά κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, ενώ ταυτόχρονα κερδίζει και την καρδιά της ίδιας της βασίλισσας. Όμως ο Don Salluste τελικά φανερώνει την πλεκτάνη του και εξευτελίζει τον Blas, ο οποίος τον σκοτώνει και αποφασίζει να αυτοκτονήσει με δηλητήριο. Τη στιγμή του θανάτου του η βασίλισσα του προσφέρει τη συγχώρεσή της και δημόσια αποκαλύπτει τα ερωτικά της συναισθήματα για εκείνον.

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Κώστας Αρζόγλου Πέτρος Φυσσούν Θεοδόσης Ισαακίδης, Νόρα Κατσέλη Λάμπρος Κοτσίρης, Κυριάκος Κατριβάνος, Έφη Ροδίτη, Μπάμπης Γιωτόπουλος, Θόδωρος Συριώτης, Κώστας Κοντογιάννης, Νίκος Μπιρμπίλης, Λευτέρης Ελευθεριάδης, Αγνή Βλάχου, Δημήτρης Μαλαβέτας Δήμητρα Γεννηματά, Νίκος Μπίνας, Φραγκούλης Φραγκούλης

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Ντίνος Δημόπουλος
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Θρασύβουλος Σταύρου
ΔΙΑΣΚΕΥΗ Ντίνος Δημόπουλος

Ο ΓΑΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΕΤΣΙΝΣΚΙ του Αλεξάντρ Σούχοβο Κομπίλιν

Μια ρωσική σάτιρα θα σας παρουσιάσουμε σήμερα αγαπητοί μας ακροατές. Είναι το πρώτο μέρος από την τριλογία Σκηνές από το παρελθόν του Alexandre Vassilievitch Soukhovo-Kobyline. 

Παίζουν οι ηθοποιοί: Κίττυ Αρσένη, Χρήστος Δαχτυλίδης, Ματίνα Καρρά, Φάνης Χηνάς, Γιώργος Γεωγλερής, Χρήστος Μάτζαρης, Φραγκούλης Φραγκούλης, Ελπιδοφόρος Κώτσης.

Ο Alexandre Vassilievitch Soukhovo-Kobyline., (Александр Васильевич Сухово-Кобылин), 1817 - 1903 ήταν ένας πλούσιος αριστοκράτης που ταξίδευε συχνά. Ο Sukhovo-Kobylin συνελήφθη, διώχθηκε και καταδικάστηκε στη Ρωσία για τη δολοφονία της γαλλίδας ερωμένης του Louise-Simone Dimanche, ένα έγκλημα για το οποίο σήμερα γενικά πιστεύεται ότι ήταν αθώος. Κατάφερε τελικά να επιτύχει την αθώωσή δωροδοκώντας δικαστικούς υπαλλήλους και χρησιμοποιώντας όλες τις επαφές του στη ρωσική ελίτ. Με βάση την προσωπική εμπειρία του, ο Sukhovo-Kobylin έγραψε μια τριλογία από σατιρικά έργα σχετικά με τη δωροδοκία και άλλες πρακτικές διαφθοράς στο ρωσικό δικαστικό σύστημα της εποχής - "Ο Γάμος του Krechinsky " (ρωσικά: Свадьба Кречинского) (1850 - 1854, που το ξεκίνησε στη φυλακή), "Η Δίκη" (εναλλακτικά με τίτλο Η υπόθεση) (ρωσικά: Дело) (1869), και «Ο Θάνατος του Tarelkin" (ρωσικά: Смерть Тарелкина) (1869). Το πρώτο έργο είχε άμεση επιτυχία και έγινε ένα από τα πιο πολυπαιγμένα έργα της Ρωσίας. Θεωρείται, επίσης, το καλύτερο του Sukhovo-Kobylin. (Από τη Βικιπαίδεια)

Ο ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΑΣΘΕΝΗΣ,του Μολιερου

 “Ο κατά φαντασιαν ασθενής” είναι το τελευταίο έργο του Μολιερου. Πρωτοπαίχτηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1673, μεσα στις Αποκριες. Στην τέταρτη κιόλας παράσταση του ο Μολιέρος, που έπαιζε το ρολό του Αργκαν, επαθε πάνω στην σκηνή μια αιμοπτυση. Τον μετέφεραν βιαστικά στο σπίτι του, κι εκεί ξεψύχησε ύστερα από λίγες ώρες.

Συχνά έχει ειπωθεί πως οι κωμωδίες του Μολιέρου-τουλάχιστον οι καλύτερες ανάμεσα τους-έχουν ένα βάθος δραματικό.”Ο κατά φαντασιαν ασθενής” αποκτά την σημασία αυτή για ένα πρόσθετο λόγο: κουρασμένος από μια μακροχρόνια πάλη με την αρρώστια του ο ποιητής, χωρίς να έχει χάσει την καλοκάγαθη μακροθυμία του, βάζει στα στόματα των ηρώων του ένα τελευταίο σχόλιο για το προσωπικό του δράμα. Διακόπτει για μια στιγμή την ξεγνοιασιά της κωμωδίας και μας δείχνει το πρόσωπο του, φωτισμένο από ένα χαμόγελο μελαγχολικό.

Η μελέτη του κεντρικού χαρακτήρα έχει δώσει λαβή σε διχογνωμίες. Τι ακριβώς είναι ο κ.Αργκαν ; Είναι άραγε ένας υποχόνδριος, ένας άνθρωπος που κατατρύχεται από την ψύχωση της αρρώστιας και που γίνεται γελοίος, όχι μονό από τις υπερβολές του αλλά και γιατί, αντίθετα από ότι ο ίδιος ισχυρίζεται,έχει μια σπάνια υγεία; Με αλλά λόγια, είναι αυτό που ο τίτλος λέει, ένας “κατά φαντασιαν” άρρωστος; ή μήπως –κι αυτό υποστηρίζεται από τους νεώτερους μελετητές- ο Αργκαν δεν είναι παρά ένας εγωιστής που θέλει να τον περιποιούνται και να απασχολούνται με αυτόν, όπως ο ίδιος απασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τον εαυτό του;

Απολαυστική η ερμηνεία του Κώστα Ρηγόπουλου ως πρωταγωνιστή, ενώ τους υπόλοιπους ρόλους ερμηνεύουν οι: Κλεο Σκουλουδη, Ζωη Ρηγοπουλου, Φραγκουλης Φραγκουλης, Δημητρης Γεννηματας, Τζενη Σαμπανη, Γιωργος Κυριτσης, Κωστας Σιμενος, Ειρηνη Μαρκογιαννη και Κωστας Καστανας, σε σκηνοθεσια Κωστη Τσιανου.

Ο ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΔΟΥΝΑΒΗΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΡΩΜΑ

Αστυνομική ιστορία  (1956)

Παίζουν οι ηθοποιοί: Λυκούργος Καλλέργης, Φραγκούλης Φραγκούλης, Δημήτρης Ντουνάκης, Γιώργος Πλούτης, Γιώργος Παπάς, Αθανασία Συγγελάκη.

Για το έργο ευχαριστούμε πολύ τον Σπύρο από την Κόρινθο,

Διονύσιος Ρώμας (1906-1981).

Ο Διονύσιος Ρώμας γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του υπουργού και προέδρου της Βουλής Αλέξανδρου Ρώμα, με καταγωγή από την ιταλικής προέλευσης ζακυνθινή οικογένεια Ρώμα, και της Σοφίας κόρης του Χρηστάκη Ζωγράφου.

Παρακολούθησε μαθήματα φιλολογίας και ιστορίας τέχνης στην Αθήνα, την Ελβετία και τη Γερμανία και παράλληλα επιδόθηκε στην εκμάθηση ξένων γλωσσών (μιλούσε αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και γερμανικά). Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα στράφηκε στη μελέτη της ζακυνθινής ζωγραφικής. Παντρεύτηκε σε ηλικία σαράντα τεσσάρων χρόνων τη Μαρία Σπηλιωτάκη. Πολιτεύτηκε με το κόμμα της Ε.Ρ.Ε., με το οποίο εκλέχτηκε δυο φορές βουλευτής Ζακύνθου (1958 και 1961).

Ιδιαίτερη δραστηριότητα ανέπτυξε στο χώρο του θεάτρου και της ραδιοφωνίας. Υπήρξε γενικός γραμματέας του Άρματος Θέσπιδος του Κωστή Μπαστιά (1938), βοηθός διευθυντή του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου (1944-1952), διευθυντής του θεατρικού τμήματος και διευθυντής προγράμματος του Ε.Ι.Ρ. (1950 και 1954-1958). Υπήρξε επίσης ιδρυτής του τρίτου προγράμματος της κρατικής ραδιοφωνίας, αντιπρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.

Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε γύρω στο 1925 με δημοσιεύσεις ποιημάτων στην "Ιόνιο Ανθολογία". Γνωστός έγινε μετά τη βράβευσή του με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου για το έμμετρο δράμα "Ζακυνθινή σερενάτα" που παραστάθηκε από το θίασο του Εθνικού Θεάτρου το 1938. Την ίδια χρονιά ο Ρώμας εισήγαγε στην Ελλάδα το είδος του ραδιοφωνικού θεατρικού έργου με το έργο "Απ' τα κόκκαλα βγαλμένη" ή "Πώς γράφτηκε ο Εθνικός μας Ύμνος". Συνολικά ολοκλήρωσε πέντε θεατρικά και πάνω από 150 ραδιοφωνικά έργα, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη θεατρική μετάφραση για παραστάσεις του Εθνικού και άλλων θεάτρων. Συνεργάστηκε ως χρονογράφος με την εφημερίδα "Ελευθερία" και την εβδομαδιαία έκδοση του Ε.Ι.Ρ. "Ραδιοπρόγραμμα", ενώ ασχολήθηκε και με τη μελέτη της ιστορίας της επτανησιακής τέχνης. Το 1968 εξέδωσε τον πρώτο τόμο του πεζογραφήματος "Ο Σοπρακόμιτος", εγκαινιάζοντας την τμηματική δημοσίευση της μυθιστορηματικής σύνθεσης "Περίπλους (1570-1870)", με την οποία επιδίωξε να παρουσιάσει με λογοτεχνική μορφή την ιστορική πορεία του ελληνισμού κατά τη διάρκεια τριών αιώνων. Την ολοκλήρωση του έργου πρόλαβε ο θάνατος του Ρώμα του 1981. Τρία χρόνια αργότερα εκδόθηκε και ένας τόμος ποιημάτων του με επιμέλεια του Φαίδωνα Μπουμπουλίδη.

Ο Διονύσιος Ρώμας τιμήθηκε με το Β΄ βραβείο του Ε.Ο.Τ. (1956 για το βυζαντινό δράμα "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται"), το βραβείο Πουρφίνα της Ομάδας των Δώδεκα (1957 για τα "Ζακυνθινά"), το βραβείο του Ταξιάρχη του Φοίνικα (1961), το Α΄ κρατικό βραβείο πεζογραφίας και το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών (1970 για τον "Σοπρακόμιτο"), το Κρατικό Βραβείο (1972) και το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών (1981) για τη συνολική προσφορά του. Πέθανε στην Αθήνα.

Ο Διονύσης Ρώμας ασχολήθηκε με πολλά είδη του έντεχνου λόγου. Η ποίησή του ακολουθεί την παράδοση της επτανησιακής σχολής από την οποία ισχυρή επίδραση, το ίδιο και τα θεατρικά του έργα που κινούνται στη γραμμή της ψυχολογικής ηθογραφίας που χάραξαν ο Δημήτριος Γουζέλης, ο Αντώνιος Μάτεσις και αργότερα ο Γρηγόριος Ξενόπουλος. Στο χώρο της πεζογραφίας ο "Περίπλους" αποτέλεσε για το Ρώμα ατελείωτο έργο ζωής. Στα πλαίσια της απόπειρας αναπαράστασης της ελληνικής ιστορικής πραγματικότητας τριών αιώνων κινήθηκε με εξαιρετική ιστορική συνέπεια, πετυχαίνοντας παράλληλα την εξισορρόπηση ανάμεσα στα είδη της ιστοριογραφίας και του μυθιστορήματος. Ξεκινώντας από ιστορικά γεγονότα και υπαρκτά πρόσωπα δημιούργησε ζωντανούς λογοτεχνικούς ήρωες, ενώ παράλληλα διατήρησε τόσο τον πρωταγωνιστικό ρόλο της ιστορίας στη ζωή των προσώπων, όσο και το αξιόλογο επίπεδο της δομής και της αλληλουχίας της αφήγησης.