Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΤΑΡΕΛΚΙΝ ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΒΑΣΙΛΙΕΒΙΤΣ ΣΟΥΧΟΒΟ -ΚΟΜΠΙΛΙΝ

Υπόθεση: Για να ξεφύγει από τους πιστωτές του, o Tarelkin αναλαμβάνει την ταυτότητα του γείτονά του Kopylov, ο οποίος έχει μόλις πεθάνει. Με τη νέα ονομασία του, σχεδιάζει να εκβιάσει τον Varravin από τον οποίο έχει κλέψει ενοχοποιητική αλληλογραφία. Ο  Rasplyuev, πρώην πρωτοπαλίκαρο του Krechinsky και νεοδιορισμένος επιθεωρητής της αστυνομίας, έρχεται να πιστεύουν ότι τόσο ο Tarelkin όσο και ο γείτονάς του, έχασαν τη ζωή τους, αλλά έχουν επιστρέψει στη ζωή ως ένα ενιαίο βαμπίρ. Ο  Glorying δίνει εντολή στην αστυνομική αρχή  να συλλάβουν και να ανακρίνουν τους ανθρώπους κατά βούληση, επιδιώκοντας να αποσπάσουν την ένορκη κατάθεση,  ώστε να υποστηρίξουν τη θεωρία του βαμπιρισμού.

Εν τω μεταξύ, η Varravin είναι απολύτως ενήμερη για την απάτη του Tarelkin και στην κατάλληλη στιγμή τον  αναγκάζει να επιστρέψει τα κλεμμένα γράμματα σε αντάλλαγμα για την άδεια για να κρατήσει νέα ταυτότητα του για πάντα ως μια ασπίδα από τους πιστωτές. Ο Tarelkin παραδέχεται ότι είναι ένα βαμπίρ, και ότι οι συνεργοί του περιλαμβάνουν το σύνολο του πληθυσμού της Αγίας Πετρούπολης και της Μόσχας.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η υπόθεση και Ο Θάνατος του Tarelkin δεν χαροποίησε τους λογοκριτές. Η υπόθεση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε μια bowderlized έκδοση το 1882 κάτω από έναν τίτλο που φιλοδοξούσε να θέσει τα γεγονότα του σε απόσταση ασφαλείας, περασμένων εποχών και Ο θάνατος του Tarelkin δεν παρουσιάστηκε στην αρχική του μορφή μέχρι τους αγώνες το 1917. 

Μετάφραση: Χρήστος Παπαδημούλης
Ραδιοσκηνοθεσία: Χρήστος Τσάγκας
Μουσική σύνθεση: Χριστόδουλος Χάλαρης
Επιμέλεια ήχων: Δόμνα Ακατογλίδου
Ρύθμιση ήχου: Σπύρος Καβακόπουλος
Οργάνωση Παραγωγής: Βίκυ Μουδρέα-Ποντίκα

Ακούγονται οι ηθοποιοί: Χρήστος Τσάγκας, Ζωή Βουδούρη, Λάμπρος Τσάγκας, Σοφοκλής Πέππας, Βούλα Αρναούτη, Νίκος Πόγκας, Γιάννης Μπίμης, Νίκος Καραγιώργης, Ανδρέας Μονογιός, Γιάννης Τσίκης, Στάθης Σαμαρτζής, Νίκος Νικολαϊδης, Ανδρέας Παπαδόπουλος.

Επιμέλεια εκπομπής: Μάρα Καλούδη

Ο Αλεξάντρ Βασίλιεβιτς Σουχοβό-Κομπίλιν γεννήθηκε το 1817 και πέθανε το 1903. Σύγχρονος του Οστρόφσκι και συνεχιστής της παράδοσης που ξεκινά από τον Γκριμπογιέντοφ και κορυφώνεται στα έργα του Γκόγκολ, ο συγγραφέας έγραψε τον Θάνατο του Ταρέλκιν το 1869 ως το τελευταίο έργο της Τριλογίας που περιλαμβάνει και τα έργα: «Γάμος του Κρετσίνσκι» το 1854 και η «Υπόθεση» το 1861. Η Τριλογία, είναι το μοναδικό λογοτεχνικό δείγμα του Σουχοβό-Κομπιλιν.

Το έργο παρουσιάστηκε στην Ελλάδα από τον θεατρικό οργανισμό «Παλκοσένικο» τον Οκτώβριο του 1986. Την επόμενη χρονιά οι συντελεστές της παράστασης ηχογράφησαν το έργο στο στούντιο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Η ηχογράφηση μεταδόθηκε πρώτη φορά τον Ιούλιο του 1987 στο Α΄ Πρόγραμμα από την εκπομπή «Θεατρική βραδιά».

Ο ΓΑΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΕΤΣΙΝΣΚΙ του Αλεξάντρ Σούχοβο Κομπίλιν

Μια ρωσική σάτιρα θα σας παρουσιάσουμε σήμερα αγαπητοί μας ακροατές. Είναι το πρώτο μέρος από την τριλογία Σκηνές από το παρελθόν του Alexandre Vassilievitch Soukhovo-Kobyline. 

Παίζουν οι ηθοποιοί: Κίττυ Αρσένη, Χρήστος Δαχτυλίδης, Ματίνα Καρρά, Φάνης Χηνάς, Γιώργος Γεωγλερής, Χρήστος Μάτζαρης, Φραγκούλης Φραγκούλης, Ελπιδοφόρος Κώτσης.

Ο Alexandre Vassilievitch Soukhovo-Kobyline., (Александр Васильевич Сухово-Кобылин), 1817 - 1903 ήταν ένας πλούσιος αριστοκράτης που ταξίδευε συχνά. Ο Sukhovo-Kobylin συνελήφθη, διώχθηκε και καταδικάστηκε στη Ρωσία για τη δολοφονία της γαλλίδας ερωμένης του Louise-Simone Dimanche, ένα έγκλημα για το οποίο σήμερα γενικά πιστεύεται ότι ήταν αθώος. Κατάφερε τελικά να επιτύχει την αθώωσή δωροδοκώντας δικαστικούς υπαλλήλους και χρησιμοποιώντας όλες τις επαφές του στη ρωσική ελίτ. Με βάση την προσωπική εμπειρία του, ο Sukhovo-Kobylin έγραψε μια τριλογία από σατιρικά έργα σχετικά με τη δωροδοκία και άλλες πρακτικές διαφθοράς στο ρωσικό δικαστικό σύστημα της εποχής - "Ο Γάμος του Krechinsky " (ρωσικά: Свадьба Кречинского) (1850 - 1854, που το ξεκίνησε στη φυλακή), "Η Δίκη" (εναλλακτικά με τίτλο Η υπόθεση) (ρωσικά: Дело) (1869), και «Ο Θάνατος του Tarelkin" (ρωσικά: Смерть Тарелкина) (1869). Το πρώτο έργο είχε άμεση επιτυχία και έγινε ένα από τα πιο πολυπαιγμένα έργα της Ρωσίας. Θεωρείται, επίσης, το καλύτερο του Sukhovo-Kobylin. (Από τη Βικιπαίδεια)