Ο ΓΑΜΠΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΠΟΥΑΡΙΕ του Εμίλ Οζιέ

 Θεατρικό Μουσείο Κύπρου,αφίσα 1913

Αγαπητοί φίλοι του radio-theatre, καλησπέρα σας.

Απόψε "απελευθερώνουμε" και μοιραζόμαστε το ένα και μοναδικό έργο  του Εμίλ Οζιέ που υπάρχει στη συλλογή μας. Πρόκειται για μια απολαυστική κωμωδία ηθών, που αναδεικνύει τη σύγκρουση αντιλήψεων μεταξύ της νεάς αστικής τάξης της εποχής και της ξεπεσμένης πλέον αριστοκρατίας της Γαλλίας.

Υπόθεση: Ο Πουαριέ που έγινε πλούσιος με σκληρή προσωπική δουλειά και με τις γνωστές μεθόδους της πρώτης βιομηχανικής εποχής, έχει τη φιλοδοξία να γίνει Ομότιμος της Γαλλίας και Βαρώνος. Και γι' αυτό παντρεύει την κόρη του με έναν παλιό αριστοκράτη, τον Ντε Πρελ. Και κάποια μέρα εκθέτει ο πεθερός στον γαμπρό του τους πόθους του. Και αυτός τα χάνει όταν ακούει τις εξωφρενικές, κατά τη γνώμη του, αξιώσεις του πατέρα της γυναίκας του.

Η ηχογράφηση είναι του 1979 και παίζουν οι ηθοποιοί Ντίνος Σταυρίδης, Κωστής Γαλανάκης, Νικηφόρος Νανέρης, Γιάννης Αργύρης, Παντελής Ζερβός, Πόπη Παπαδάκη, Δημήτρης Κουκής, Βαγγέλης Κούλης και Μιχάλης Μητρούσης. 

Οζιέ, Εμίλ (Émile Augier, Βαλάνς 1820 – Κρουασί-σιρ-Σεν 1889). Γάλλος θεατρικός συγγραφέας. 

Τα περισσότερα από τα έργα του χαρακτηρίζονται ως κωμωδίες ηθών που αφορούν τα συντηρητικά ήθη και την καθημερινότητα της αστικής τάξης την περίοδο της Β’ Αυτοκρατορίας (1852-70), τα οποία και υπερασπίζεται. Μαζί με τον Αλέξανδρο Δουμά υιό και τον Βικτοριέν Σαρντού, θεωρείται ο κυριότερος εκπρόσωπος της ηθογραφικής κωμωδίας της εποχής του στη Γαλλία. 

Από τα έργα του, ξεχωρίζουν Η Γαβριέλα (1849), διδακτικό θεατρικό έργο σε έμμετρη μορφή, Οι φτωχιές λιονταρίνες (1858), μέσω του οποίου σατιρίζει την απληστία και τη μοιχεία, και κυρίως Ο γαμπρός του κ. Πουαριέ (1854), το οποίο γράφτηκε σε συνεργασία με τον Ζιλ Σαντό.  

Ο Οζιέ άσκησε μεγάλη επίδραση στο ευρωπαϊκό θέατρο.

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΤΟΥ ΛΟΥΙΤΖΙ ΠΙΡΑΝΤΕΛΛΟ

Μια παρέα ανθρώπων αγωνιά να μάθει με κάθε τρόπο τι συμβαίνει πραγματικά στο σπίτι των νεοφερμένων γειτόνων τους. Οι πληροφορίες είναι αντικρουόμενες, οι πρωταγωνιστές της ιστορίας καταθέτουν ο καθένας τη δική του άποψη για τα γεγονότα και οι περίεργοι προσπαθούν απεγνωσμένα να δουν ποια θέση πρέπει να κρατήσουν. Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε... Ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του Λουίτζι Πιραντέλο που θέτει με πολύ έξυπνο τρόπο το ζήτημα της σχετικότητας της αλήθειας. Παράλληλα με τη γνωστή καυστική του γλώσσα περιγράφει τη διάθεση για κουτσομπολιό μιας μικρής κοινωνίας ανθρώπων που η περιέργειά τους παίρνει κανιβαλικές διαστάσεις.

Μετάφραση Μάριου Πλωρίτη
Παίζουν οι ηθοποιοί: Σταύρος Ξενίδης, Τζόλη Γαρμπή, Μαρία Κωνσταντάρου, Νανά Σκιαδά, Γιάννης Βογιατζής, Μαρία Γιαννακοπούλου, Κώστας Μπάκας, Βάσω Μεταξά, Παντελής Ζερβός, Λουιζα Ποδηματά, Σπύρος Καλογήρου, Σπύρος Μουσούρης, Ελλη Βοζικιάδου, Γιώργος Πλούτης.

ΤΑΡΤΟΥΦΟΣ του Μολιερου

Το σημερινό μας έργο, είναι ένα από τα γνωστότερα του Μολιερου,ανήκει στην ώριμη εποχή του, και ειναι ιδιαίτερα αγαπητό στο θεατρικό κοινό όχι μόνο της Γαλλίας, αλλά και της Ελλάδας. 

Υπόθεση: Ο πρωταγωνιστης του εργου υποκρινόμενος τον θρήσκο, με πονηριά και καπατσοσύνη, έχει υπό τον απόλυτο έλεγχό του τον Οργκόν, τον πατέρα και κεφαλή μιας ευυπόληπτης και πλούσιας οικογένειας. Ο Οργκόν είναι ανεπηρέαστος απ’ όλα τα μέλη της οικογένειάς του. Έχει κλείσει τ’ αυτιά του και ακολουθεί τυφλά τον Ταρτούφο.Ο Μολιερος,παιρνοντας ως πυρηνα του εργου του τον υποκριτη δεν εβλεπε σε αυτον απλα και μονο ενα τυπικο προσωπειο,αλλα το προιον μιας κοινωνικης δομης.Ο Ταρτουφος αντλει κυρος απο ενα δογμα και εν ονοματι του λεηλατει τις συνειδησεις που διψουν για πιστη,για ενα αποκουμπι.Προσφερει στο αδειο κεφαλι του Οργκον ενα μεγαλοπρεπες ιδεολογικο καπελο.Ο Ταρτουφος ειναι το κεντρικο προσωπο του εργου,αλλα ο ταρτουφισμος δεν ευδοκιμει χωρις τους Οργκον.Ο συγγραφεας υποστηριζει οτι συχνα οι ιδεολογιες κρυβουν μεσα μεσα τους τον παρασιτισμο,την απατη και την εκμεταλλευση.Ωστοσο καμμια απατη δεν μπορει να θριαμβευσει χωρις τους αυτοκλητους οπαδους,που δικαιωνουν την υπαρξη τους μονο μεσα στο κοπαδι.

Το έργο γράφτηκε και παίχτηκε στην πρώτη τρίπρακτη εκδοχή του στις Βερσαλλίες το 1664. Στη δεύτερη, το 1667, το έργο μετονομάζεται σε Απατεώνας. Επιστρέφει στον αρχικό του τίτλο και στην τελική πεντάπρακτη μορφή του το 1669. Η πρώτη παράσταση προκάλεσε τέτοιες αντιδράσεις απ' τους ψευτόθρησκους, ωστε ο ποιητής πιέστηκε να δηλώσει πως δεν ασεβεί, αντιθέτως καταγγέλλει τους εκμεταλλευτές της θρησκείας. Η πρώτη μετάφραση που εντοπιζεται στα ελληνικά είναι του 1815 από τον Κωνσταντίνο Κοκκινάκη σε βιβλίο που έχει τυπωθεί στην Βιέννη. Στην ελληνική σκηνή, η πρώτη τεκμηριωμενη παράσταση είναι του 1944 από το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Σωκράτη Καραντινου με τους: Γιώργο Γληνό, Μιράντα Μυράτ, Μαρία Αλκαίου κτλ. Το 1967 ο Σωκράτης Καραντινος ανεβάζει πάλι το έργο στο Εθνικό με πρωταγωνιστές αυτή τη φορά τους: Παντελή Ζερβό, Αλέκα Κατσέλη, Ελένη Χαλκούση, Όλγα Τουρνάκη κτλ. Αυτή η παράσταση, με ελάχιστες αλλαγές στον θίασο ηχογραφήθηκε για το ραδιοφωνικό θέατρο (είναι η σημερινή μας ηχογράφηση). Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ανεβάζει το έργο το 1968 σε σκηνοθεσία Κυριαζή Χαρατσάρη. Το 1985 ανεβαίνει και πάλι το έργο από το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Αλέξη Σολομού με τους: Ανδρέα Φιλιππίδη, Άννα Παϊταζή κτλ. Βεβαίως, έχει ανέβει πάρα πολλές φορές ακόμα από διάφορους θιάσους.

Καλη ακροαση

ΠΑΙΖΟΥΝ: Αλέκα Κατσέλη, Παντελής Ζερβός, Ελένη Χαλκούση, Πόπη Παπαδάκη, Θάνος Λειβαδίτης, Ράνια Οικονομίδου, Ευάγγελος Πρωτοπαπάς, Μιχάλης Καλογιάννης, Νίκος Δενδρινός, Γιώργος Βουτσίνος, Άρης Βλαχόπουλος 

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 36 λεπτά  - ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1968 (11 Μαρτίου)

ΤΡΙΑΝΤΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΕΡΩΤΟΣ ΤΟΥ ΑΛΝΤΟ ΜΠΕΝΕΝΤΕΤΙ

Aldo De Benedetti - 30 segundos de amor (1947)
Χρονολογία Ηχογράφησης, 29 Αυγούστου 1968
Πρώτη εκπομπή: 4 Σεπτεμβρίου 1968
Επαναληπτικές εκπομπές: 24 Απριλίου 1974

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Σπύρος Μηλιώνης,ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Νίκη Θεμελή, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Ελευθερία Ντάνου

Παίζουν οι ηθοποιοί: Γκέλυ Μαυροπούλου, Κική Ρέππα, Λουίζα Ποδηματά, Νίκος Παπαναστασίου, Αθηνόδωρος Προύσαλης, Μίνα Χριστοφορίδου,Εμμυ Πολυχρονίδου,Λουκιανός Ροζάν, Τασώ Καββαδία, Παντελής Ζερβός,Χρήστος Δοξαράς,Ελλη Ξανθάκη,Γιώργος Μετσόλης

Την ηχογράφηση προσφέρει στους φίλους του blog από την Θεσσαλονίκη ο Γιάννης Χ. και τον ευχαριστούμε θερμά.

 

ΜΙΝΑ ΦΟΝ ΜΠΑΡΝΧΕΛΜ ΤΟΥ ΓΚΟΤΧΟΛΝΤ ΕΦΡΑΪΜ ΛΕΣΣΙΝΓΚ

Ο Λέσσινγκ σήμερα είναι σχεδόν «άγνωστος» στο ελληνικό θεατρικό κοινό. Ωστόσο, δεν ήταν πάντα έτσι. Στο παρελθόν, ανάμεσα στον Σαίξπηρ, τον Γκαίτε και τον Σίλλερ δεν ξεχνούσαν να προσθέσουν και τον σημερινό μας συγγραφέα. Ο Λέσσινγκ θεωρείται από τους πρωτεργάτες της μελέτης στη Γερμανία της ελληνικής φιλολογίας και φιλοσοφίας. Πρόδρομος του Γκαίτε και του Σίλλερ, σφράγισε με την πολύπλευρη συγγραφική του προσωπικότητά, καθώς ήταν δημοσιογράφος, δραματουργός και κριτικός, μια ολόκληρη εποχή και θεωρείται ο ιδρυτής της γερμανικής λογοτεχνίας.
Ήταν ο πρώτος Γερμανός συγγραφέας ο οποίος κατάφερε να ζήσει κυριολεκτικά από την πέννα του και τα διαφορετικού λογοτεχνικού είδους γραπτά του. Σήμερα, λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με μία κωμωδία του Λέσσινγκ.
Η «Μίνα Φον Μπάρνχελμ» είναι μια διασκεδαστική κωμωδία, κλασσικού τύπου, ένα θεατρικό ερωτικό παιχνίδι.

 Υπόθεση:: Ο Ταγματάρχης Φον Τελχάιμ μένει σε ένα πανδοχείο, μαζί με τον υπηρέτη του. Ο πανδοχέας όμως, αφού βλέπει πως ο ταγματάρχης αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του, αναγκάζεται να τον διώξει από το δωμάτιό του και να του δώσει ένα μικρότερο, αφού έχει έρθει μία νέα ένοικος, η Μίνα Φον Μπάρνχελμ μαζί με την υπηρέτριά της. Ένα δαχτυλίδι, κάποια χρέη και μία παλιά γνωριμία θα περιπλέξει την υπόθεση και θα οδηγήσει σε ελιγμούς και σε ερωτικά παιχνίδια…

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΉ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ 1967 (9 Ιουνίου) ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Μήτση Κουγιουμτζόγλου, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΈΛΕΙΑ: Αργυρώ Μεταξά, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Λάμπρος Κωστόπουλος
 Παίζουν:: Κώστας Καζάκος, Βέρα Ζαβιτσιάνου, Άννα Κυριακού, Νάσος Κεδράκας, Παντελής Ζερβός, Λουίζα Ποδηματά, Λουκιανός Ροζάν, Δημήτρης Τσούτσης, Ορφέας Ζάχος, Κώστας Κοσμόπουλος, Άγγελος Γιαννούλης

ΛΙΓΑ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ Το σημερινό μας έργο, που γράφτηκε το 1767, έχει ανέβει λίγες φορές στην ελληνική σκηνή. Η πρώτη παράσταση στο ελληνικό θέατρο, ήταν το 1858 στην Ερμούπολη της Σύρου και η παράσταση του Εθνικού θεάτρου, σχεδόν 100 χρόνια αργότερα, το 1944, σε σκηνοθεσία του Πέλου Κατσέλη και με πρωταγωνιστές τους: Θάνο Κωτσόπουλος, Μαρία Αλκαίου, Αλέκα Παίζη, Χρήστο Ευθυμίου, Ελένη Ζαφειρίου.

Ο Γκότχολντ Εφραίμ Λέσσινγκ, γιος διαμαρτυρόμενου πάστορα, γεννήθηκε το 1729 στο Κόμεντς της Σαξονίας, πρώτος από τα δώδεκα αδέλφια του και η οικογένειά του τον προόριζε για ιερέα. Το 1746 άρχισε να σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας Θεολογία και Ιατρική, αλλά για μεγάλη απογοήτευση της οικογένειάς του αφιέρωσε τη ζωή του στη λογοτεχνία. Το 1748 πήγε στο Βερολίνο και γρήγορα άρχισε να κερδίζει τη ζωή του γράφοντας και μεταφράζοντας.
Ήταν ο πρώτος Γερμανός συγγραφέας που έζησε από την πέννα του - εργάστηκε ως κριτικός στην Berlinische privilegierte Zeitung (Προνομιούχος εφημερίδα του Βερολίνου) και ίδρυσε το πρώτο θεατρικό περιοδικό : Beitrage zur Historie und Aufnahme des Theaters (Άρθρα για την ιστορία και την αποδοχή του θεάτρου).
Γνωστός ως δραματουργός έγινε το 1755 με τη "Σάρα Σάμσον", την πρώτη αξιόλογη γερμανική αστική τραγωδία. Το 1757 άρχισε να εκδίδει το λογοτεχνικό περιοδικό Briefe die neuste Literatur betreffend (Επιστολές που αφορούν τη σύγχρονη λογοτεχνία), το πρώτο ανεξάρτητο περιοδικό της γερμανικής γραμματείας. Επειδή οι ελπίδες του να γίνει Βασιλικός Βιβλιοθηκάριος στο Βερολίνο ήταν ελάχιστες, μετακόμισε στο Αμβούργο και συνέβαλε εκεί στην ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου. Το εγχείρημα απέτυχε, αλλά ο Λέσσινγκ δημοσίευσε τις κριτικές από τις παραστάσεις με τον τίτλο "Hamburgishe Dramaturgie" (1767-1769). Από το 1770 ως το θάνατό του ο Λέσσινγκ ήταν βιβλιοθηκάριος του Δούκα του Μπράουνσβαϊχ.
Το 1776 παντρεύτηκε την Εύα Κένιχ, τη χήρα ενός φίλου του. Ταξίδεψε με τον πρίγκιπα Λεοπόλδο για ένα χρόνο στην Ιταλία. Τον Ιανουάριο του 1778 η γυναίκα του πέθανε στη γέννα του γιου τους, που έζησε μόνο δύο ημέρες. Ο Λέσσινγκ έμεινε μόνος να φροντίζει τα τέσσερα παιδιά της, προσπαθώντας να είναι ένας καλός πατέρας. "Ο Σοφός Νάθαν" που γράφτηκε εκείνη την εποχή, ανέβηκε το Πάσχα του 1778. Το 1780 δημοσίευσε μια σειρά από φυλλάδια θρησκευτικού περιεχομένου και ήρθε σε σύγκρουση με τις εκκλησιαστικές αρχές. Στην "Ανατροφή του ανθρωπίνου γένους" συνέδεσε την εξέλιξη της θρησκευτικής σκέψης με τρία διαφορετικά στάδια του ανθρώπινου γένους. Τα κείμενά του περνούσαν από λογοκρισία και έπρεπε πάντα να τα υποβάλλει στον Δούκα για έγκριση. Παρ' όλα αυτά, του πρότειναν να γίνει μέλος της Ακαδημίας του Μάνχαϊμ και ήταν επίσης σύμβουλος του Θεάτρου του Μάνχαϊμ. Όταν άρχισε να αδυνατίζει η όρασή του, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις λογοτεχνικές δραστηριότητές του και την εργασία του ως βιβλιοθηκάριος.
Ο Λέσσινγκ πέθανε στο Μπράουνσβαιχ στις 15 Φεβρουαρίου 1781, ύστερα από εγκεφαλικό. Τα κυριότερα έργα του: Ο νεαρός σοφός, Σάρα Σάμσον, Μίνα Φον Μπάρνχελμ, Εμίλια Γκαλόττι, Ο σοφός Νάθαν Από το αρχείο του NikosPs

Μίνα φον Μπάνχεν (1967)

Ο ΦΙΛΑΡΓΥΡΟΣ του Μολιέρου

Ο φιλάργυρος (1941) Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή Βάσω Μανωλίδου (Λίζα), Μαρία Αλκαίου (Μαριάννα), Χρήστος Ευθυμίου (Σαΐτας), Γεώργιος Ταλάνος (Κυρ Γιάκουμος), Ιωάννης Αυλωνίτης (Αστυνόμος), Χριστόφορος Νέζερ (Αρπαγκόν), Άρης Μαλλιαγρός (Βαλέριος), Αλέκος Δεληγιάννης (Κλεάνθης). ........................................................ ................................................................................... Ο φιλάργυρος (1960) Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή Ελένη Χαλκούση (Φροσύνη), Πόπη Παπαδάκη (Μαριάννα), Θάνος Λειβαδίτης (Βαλέριος), Βιβέτα Τσιούνη (Λίζα), Αλέκος Δεληγιάννης (Κλεάνθης), Χριστόφορος Νέζερ (Αρπαγκόν). Ο Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν, γιος του Ζαν Ποκλέν και της Μαρί Κρεσσέ, γεννιέται το 1622. Σπουδάζει νομικά στην Ορλεάνη, ενώ το 1643 έχοντας ήδη συνδεθεί με την ηθοποιό Μαντλέν Μπεζάρ, συγκροτεί μαζί της τον θίασο «L’Illustre Theatre». Με το ψευδώνυμο Μολιέρος, διευθύνει τον θίασο, ο οποίος εγκαθίσταται στο Παρίσι. Ο θίασος περιοδεύει για δεκατρία χρόνια, ως το 1645. Το 1655 έχουμε την παράσταση της πρώτης σωζόμενης κωμωδίας του Μολιέρου Ο ασυλλόγιστος στη Λυών, με τον Μολιέρο στο ρόλο του Μασκαρίλλου. Το 1656 παρουσιάζεται το Ερωτικό πείσμα. Το 1658 ο θίασος μετονομάζεται σε «Θίασο του Κυρίου». Η επιτυχία της φάρσας Ο ερωτευμένος γιατρός είναι τέτοια ώστε του παραχωρείται το θέατρο του Πετί Μπουρμπόν. Επόμενη επιτυχία του θιάσου είναι Οι ψευτοσπουδαίες, το 1659. Το 1660 παρουσιάζεται ο Σγαναρέλος ή Ο κατά φαντασίαν κερατάς. Ακολουθεί με μεγάλη επιτυχία το έργο Σχολείο γυναικών, ενώ στη λογοτεχνική διαμάχη που ξεσπά γύρω από το έργο, ο Μολιέρος απαντά με την Κριτική του Σχολείου γυναικών και με τον Αυτοσχεδιασμό των Βερσαλλιών. Το 1664 δίνεται η πρεμιέρα της κωμωδίας Γάμος με το στανιό ενώ στις 12 Μαΐου παρουσιάζονται οι τρεις πρώτες πράξεις του Ταρτούφου. Ο βασιλιάς απαγορεύει αμέσως το ανέβασμα του Ταρτούφου στο Παρίσι. Το 1665 δίνεται η πρεμιέρα του Δον Ζουάν που, παρά την επιτυχία του, κατεβαίνει μετά από 20 παραστάσεις. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ δίνει στον θίασο του Μολιέρου τον τίτλο του «Θιάσου του Βασιλιά» και 6000 λίβρες χορηγία. Ακολουθούν τα έργα Γιατρός με το στανιό και Μισάνθρωπος. Το 1667 ακολουθεί η δεύτερη εκδοχή του Ταρτούφου, παρουσιάζεται στις 5 Αυγούστου και απαγορεύεται την επομένη. Το 1668 ανεβαίνουν ο Ζωρζ Νταντέν και Ο φιλάργυρος. Το 1669 ο Μολιέρος επιστρέφει στον Ταρτούφο για μια τρίτη διασκευή, το έργο παίρνει έγκριση και γνωρίζει θριαμβευτική επιτυχία. Το 1670 ανεβαίνει Ο αρχοντοχωριάτης. Σειρά έχουν Οι κατεργαριές του Σκαπίνου το 1671 καθώς και Οι σοφολογιότατες το 1672. Στις 10 Φεβρουαρίου δίνεται η πρεμιέρα του έργου Ο κατά φαντασίαν ασθενής, με τον Μολιέρο στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αργκάν. Κατά τη διάρκεια της τέταρτης παράστασης ο Μολιέρος νιώθει μεγάλη αδιαθεσία, μεταφέρεται στο σπίτι του και εκεί αφήνει την τελευταία του πνοή. Ο Μολιέρος είναι ο μόνος εκπρόσωπος του γαλλικού κλασικισμού που επιβίωσε πανηγυρικά ως κτήμα του παγκόσμιου θεάτρου. Επηρεασμένος από τον Πλαύτο, τον Τερέντιο αλλά και την Κομμέντια ντελ Άρτε, αναπτύσσει προσωπικό ύφος, επιμένοντας στους χαρακτήρες των έργων του και όχι στην κατάσταση. Ο "Φιλάργυρος" είναι το έργο που διακρίνεται για τη φραστική του εφευρετικότητα, όπου μέσα από μια σειρά ευφρόσυνες παρεξηγήσεις κατακρίνεται το ελάττωμα της φιλαργυρίας με τρόπο κωμικό, σκωπτικό και όχι τόσο διδακτικό. Η ηχογράφηση του έργου στο ελληνικό ραδιόφωνο έγινε το 1965 για την εκπομπή "Το θέατρο της Κυριακής".Τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αρπαγκόν υποδύεται ο εκλεκτός κωμικός Χριστοφόρος Νέζερ.Είχε προηγηθεί η εμφάνιση του στο Εθνικό Θέατρο στον ίδιο ρόλο,η οποία χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς της εποχής ως μια από τις κορυφαίες ερμηνείες του. Για το ραδιόφωνο: Ηχογράφηση, 16 Σεπτεμβρίου 1965 Πρώτη εκπομπή: 31 Οκτωβρίου 1965, Επαναληπτικές εκπομπές: 20 Ιανουαρίου 1971,29 Ιουλίου 1984, 19 Απριλίου 1998, 23 Φεβρουαρίου 1999 ΣΚΗΝΟΘΕΣΊΑ Λάμπρος Κωστόπουλος,ΜΟΥΣΙΚΉ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Έλλη Σολωμονίδη Μπαλάνου,ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Λέων Κουκούλας ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Ελένη Χαλκούση,Βάσος Ανδρονίδης,Τάκης Δρούκας,Ευάγγελος Πρωτοπαπάς, Παντελής Ζερβός, Κική Ρέππα Νίκος Καζής,Μιχάλης Καλογιάννης,Λουκιανός Ροζάν, Στέλιος Λιονάκης,Άρης Μαλλιαγρός,Νίκος Τζόγιας,Νέζερ Χριστόφορος,Παπανίκας Βασίλης,Ρουσσέα Τζένη,Καρζή Ντίνα.