Ο ΘΕΙΟΣ ΒΑΝΙΑΣ ΤΟΥΝ ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ

Το 1890 μετά τον αμφιλεγόμενο «Ιβάνωφ» (1887) ο Τσέχωφ γράφει ακόμα ένα μεγάλο θεατρικό έργο με τον τίτλο «Ο Συλβαίν». Εκεί, καταγγέλλει το κακό που προκαλούν οι συνήθειες που έχουν οι άνθρωποι να αλληλοκρίνονται στηριζόμενοι σε προκαταλήψεις, να κολλούν ετικέτες, να εκφράζουν οριστικές κρίσεις, να χτίζουν τη ζωή τους πάνω σε κλισέ και να σέβονται τα είδωλα. Το έργο δεν είχε τότε καμία επιτυχία: δήλωσαν ότι ο Τσέχωφ δεν γνώριζε τους κανόνες του θεάτρου και ότι αυτό έμοιαζε περισσότερο με νουβέλα παρά με θεατρικό. Το 1898 ο συγγραφέας ξαναδουλεύει το έργο και του αλλάζει τον τίτλο σε «Ο θείος Βάνιας». Ενα χρόνο αργότερα, ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας σε σκηνοθεσία Στανισλάφσκι

ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ «Ιστορία της Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας» (Εκδόσεις Σοκολη- Αθήνα 1992)

Την θεατρική περίοδο 2003-2004 ο Γιάννης Μπέζος σκηνοθέτησε την παράσταση του θείου Βάνια και υποδύθηκε τον ομώνυμο ρόλο, στη σκηνή του θεάτρου «Προσκήνιο».

Η παράσταση μεταφέρθηκε στο ραδιόφωνο σε μια ηχογράφηση που πραγματοποιήθηκε στο studio D της ΕΡΤ και μεταδόθηκε από το Γ΄ Πρόγραμμα στις 27 Μαρτίου 2004, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου.

Μετάφραση: Χρύσα Προκοπάκη
Σκηνοθεσία : Γιάννης Μπέζος
Βοηθός σκηνοθέτη : Άγγελος Μπούρας
Μουσική σύνθεση: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Τεχνική επιμέλεια: Τάσος Μπακασιέτας

Παίζουν οι ηθοποιοί: Σούλα Αθανασιάδου-Μαρίνα Τιμοθέεβνα, Δημήτρης Σιακάρας- Μιχαήλ Λβόβιτς Άστροφ, Γιάννης Μπέζος- Ιβάν Πετρόβιτς Βοϊνίτσκι (Βάνιας), Περικλής Μουστάκης- Αλεξάντρ Βλαντιμίροβιτς Σερεμπριακώφ, Γιάννης Ψυχογιός –Ιλιά Ιλίτς Τελιέγκιν, Μαρίνα Ψάλτη –Σοφία Αλεξάντροβνα-(Σόνια), Ναταλία Τσαλίκη- Ελένα Αντρέγεβνα, Ουρανία Μπασλή- Μαρία Βασίλιεβνα Βοϊνίτσκαγια, Άγγελος Μπούρας- εργάτης Εφήμ.

Επιμέλεια εκπομπής: Mara Kaloudi

Σε παλαιότερη ανάρτηση μας με τον Νίκο Παπακωνσταντίνου στον ρόλο του Θείου Βάνια

http://radio-theatre.blogspot.com/2010/02/blog-post_8012.html

ΑΣΩΜΑΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

 

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ

    ΤΡΙΤΟΥ ΡΑΙΧ του Bέρτολτ Μπρεχτ

     από την ομάδα "Ασώματο Θέατρο"

           το έργο μεταδόθηκε από το
         IMAGINISTES WEB RADIO
           



συντελεστές της ομάδας: Βίκυ Αδαμίδου, Γεωργία Αθανασιάδου, Τζένη Αθανασιάδου, Παναγιώτης Αράπης και Γιώργος Σαβουλίδης 
 
Υπόθεση: Ενώ στη Γερμανία μεσουρανεί το ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ, ο αυτοεξόριστος Μπρεχτ γράφει το βιβλίο Τρόμος και Αθλιότητα του Γ’ Ράιχ  που περιλαμβάνει εικοσιτέσσερα μονόπρακτα  στα οποία παρουσιάζονται σκηνές από την καθημερινότητα της Ναζιστικής Γερμανίας. Μερικές απ’ αυτές τις σκηνές ανεβάστηκαν για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1937, με σκηνοθεσία του ίδιου. Όταν ο Μπρεχτ έγραφε αυτά τα μονόπρακτα, δεν είχε ακόμα αποκαλυφθεί όλη η φρίκη της φασιστικής εξουσίας. Ήταν όμως αισθητή στη βαριά ατμόσφαιρα της δημόσιας και της ιδιωτικής ζωής, στην προετοιμασία της τρομοκρατίας με την κατασκευασμένη εκ των άνω διαστροφή της γλώσσας, με την καταπίεση, τη δυσπιστία και την υποκρισία, που κάποτε στάθηκαν πιο καταλυτικές κι από την ίδια την ωμή τρομοκρατία. Ο Μπρεχτ μας δείχνει σ’ αυτές τις σκηνές, με διαύγεια που φτάνει ως τη φρίκη, πως «πολύ πριν φανούν από πάνω μας τα βομβαρδιστικά», οι γερμανικές πόλεις δεν ήταν κατοικήσιμες.

ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ ΤΟΥ ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ

Ένα έξοχο έργο σας ετοιμάσαμε σήμερα αγαπητοί ακροατές του RadioTheatre.
Ανοίγοντας ένα μικρό αφιέρωμα στον Αλμπέρ Καμί σας παρουσιάζουμε το έργο του ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ, σε ηχογράφηση του 1963.

Ο Νομπελίστας Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας τοποθετεί τη δράση των «Δίκαιων» στη Μόσχα του 1905. Ο Καμί διερευνά τα κίνητρα και τις εσωτερικές συγκρούσεις μιας ομάδας επαναστατών, οι οποίοι σχεδιάζουν και πραγματοποιούν τη δολοφονία του μεγάλου Δούκα Σεργκέι Αλεξάντροβιτς, διοικητή της Μόσχας και θείου του Τσάρου Νικόλαου Β΄. Μέσα σε αυτόν τον παράλογα σκληρό κόσμο που γεννά τη βία και τη βαρβαρότητα, τίθεται το θεμελιώδες ερώτημα: Δικαιούται ο εξεγερμένος να σκοτώνει; Τεκμηριώνονται ηθικά οι πράξεις του; Ή οφείλει να περάσει σε μια επανάσταση της ίδιας της ηθικής και να εξεγερθεί, εν τέλει, ενάντια στο πεπρωμένο του με γνώμονα την αγάπη στον άνθρωπο και τη ζωή;
Πολλά ερωτήματα θέτει ο φιλόσοφος συγγραφέας, δεν δίνει απαντήσεις. Το έργο θα δημιουργήσει πολλά ερωτηματικά στις αριστερές συνειδήσεις, -η σύγκρουση ανάμεσα στο
σταλινισμό που σκιαγραφείται από τον Στεπάν και στο όνειρο για ένα καλύτερο κόσμο, είναι αμείλικτη- αλλά και σε όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους, αφού το δίλλημμα γεννάται από μια φράση: «Σκοτώνουμε για να φτιάξουμε ένα κόσμο δίχως φονιάδες»

Υποδειγματική ερμηνεία από λαμπρούς ηθοποιούς που ακολούθησαν πιστά τις οδηγίες του Δημήτρη Μυράτ, πλην της Βούλας Ζουμπουλάκη που δεν ακολούθησε το ύφος των υπολοίπων και ολίσθησε ανάμεσα στον Τσέχωφ και τον Αισχύλο. Ο Βύρων Πάλλης είναι εξαιρετικός στην θρασεία ερμηνεία του αδίστακτου, ο Θόδωρος Έξαρχος καταφέρνει να μας θυμίσει τον Ιούδα, -πώς γίνεται άραγε να φανείς πιστικά δειλός μόνο από το μικρόφωνο;-, ο Γιάννης Αργύρης εμπνέει απεριόριστη εμπιστοσύνη ως στιβαρός ηγέτης της ομάδας, ο Μυράτ κράτησε για τον εαυτό του τον αβανταδόρικο ρόλο του πιο όμορφου, του λούμπεν επαναστάτη και έδωσε την κατάλληλη ακαδημαϊκή ερμηνεία που ξέρει καλά, ο Βάσος Ανδρονίδης είναι ιδανικά σαρκαστικός ως αστυνόμος, η Σούλα Αθανασιάδου εκπλήσσει με τον εσωτερικό της θρήνο. Ακόμα και οι υπερβολικές οιμωγές της Ζουμπουλάκη είναι απαραίτητες για να οικοδομηθεί το μέτρο της αρτιότητας των υπολοίπων.


Θέατρο αναφοράς θα το ονομάσω, αγαπητοί ακροατές. Ακόμα κι αν δεν συμφωνείτε με το θέμα του, δεν γίνεται να μη θαυμάσετε την αρτιότητα της υποκριτικής, τη σωστή άρθρωση και την αίσθηση του μέτρου που έχουν αυτοί οι σπουδαίοι ηθοποιοί.

Διαβάστε περισσότερα για τον Αλμπέρ Καμί (ξέρετε αλήθεια ότι ήταν σπουδαίος τερματοφύλακας στα νιάτα του;), διαβάστε ΕΔΩ μια πληρέστερη πολιτική ανάλυση του έργου, δείτε αν θέλετε ολόκληρο το κείμενο (στα αγγλικά) ΕΔΩ .

...καλή ακρόαση !