Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα του Ευγένιου Ο’ Νηλ

Το έργο «To μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα» (ή «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» – ανάλογα τη μετάφραση.«Long day’s journey into night ») ήταν το δώρο του Ο΄Νηλ στη γυναίκα του Καρλότα για τη 12η επέτειο του γάμου τους. Η Καρλότα απέκτησε τα δικαιώματα του έργου με την προϋπόθεση να το αφήσει να δει το φως της δημοσιότητας 25 χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα. Φυσικά, αγνόησε τη ρήτρα και παρέδωσε τα δικαιώματα στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ.

Τον Φεβρουάριο του 1956, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα, το έργο παρουσιάζεται σε παγκόσμια πρώτη στη Στοκχόλμη. Η επιλογή των Σουηδών δεν ήταν τυχαία. Το σουηδικό κοινό είχε αγκαλιάσει τον Ευγένιο Ο’Νηλ δίνοντας του το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1935 και βλέποντας – όχι άδικα- στο πρόσωπό του έναν άξιο διάδοχο του Στρίντμπεργκ. Ο ίδιος ο συγγραφέας άρρωστος, δεν μπορεί να παραστεί στην τελετή απονομής και στέλνει επιστολή όπου αναγνωρίζει την ισχυρή επίδραση του Στρίντμπεργκ στο έργο του.

Ακολουθεί η αμερικανική πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη σε σκηνοθεσία του Jose Quintero- σύμφωνα με την επιθυμία της χήρας Ο’ Νηλ. «Ας συμφωνήσουμε πως πρόκειται για αριστούργημα» γράφει ο μεγάλος κριτικός θεάτρου της New York Times, Brooks Atkinson. Ο Ευγένιος Ο΄Νηλ αποκτά το τέταρτο Pulitzer μετά θάνατον.
Ο Ευγένιος Ο’ Νηλ γράφει το έργο του απ’ το 1939 ως το 1941. Είναι ήδη 53 χρονών και έχει χάσει και τους δύο γονείς του εδώ και χρόνια. Πρόκειται για ένα έργο βαθιά αυτοβιογραφικό, «με δάκρυα και αίμα που όχι μόνο αφορά τον σύγχρονο άνθρωπο, αλλά θα αφορά και τον άνθρωπο του μέλλοντος» λέει ο ίδιος. Ο συγγραφέας τολμάει να ανασύρει τις προσωπικές του αναμνήσεις απ’ τους γονείς και τον μεγαλύτερο αδερφό του, χωρίς να ωραιοποιεί τίποτα. Τα πρόσωπα που παρουσιάζονται στο έργο δεν αποκλίνουν καθόλου απ’ τα πραγματικά. Το μόνο που διαφέρει είναι τα ονόματα τους.
«Η εργασία μου είναι αξεχώριστη απ’ τη ζωή μου. Δεν έχω γράψει ούτε μια γραμμή που δεν ήταν ο καρπός προσωπικής μου πείρας».

Με αριστοτεχνικό τρόπο, με την ακρίβεια ανατόμου, ο συγγραφέας ανασύρει τις λεπτομέρειες της δυστυχίας που θέρισε σαν μάστιγα την οικογένεια του. Ο καθένας απ’ τα τέσσερα πρόσωπα του έργου είναι βυθισμένος στην προσωπική του τραγωδία με τρόπο τέτοιο που αυτό αντανακλάται στους υπόλοιπους, συνθέτοντας ένα παζλ απόγνωσης και ψυχικής ανισορροπίας ενώ φέρνει στην επιφάνεια την αιτιακή σχέση της δυστυχίας και του πώς αυτή κληροδοτείται απ’ τους γεννήτορες στα παιδιά, δικαιώνοντας έτσι το αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα.
Ο πατέρας, θεατρικός ηθοποιός, είδε την καριέρα του να τελματώνεται και τις φιλοδοξίες του να εξαντλούνται στον ρόλο του Κόμη Μοντεχρίστου, παίζοντας τον σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα και αναγάγοντας τον σε προσωπική του επιτυχία (σ.σ λέγεται ότι πρέπει να έπαιξε τον ρόλο πάνω από 6.000 φορές.) «Θα τα έδινα όλα για μια καλύτερη καριέρα», εξομολογείται σε μια κορυφαία στιγμή του έργου κι αφού άφθονο αλκοόλ έχει κυλήσει στις φλέβες του. Λίγο νωρίτερα, έχει προσπαθήσει να εξιλεωθεί για την τσιγκουνιά του στον φυματικό γιο του Έντμοντ, ανατρέχοντας στην εξαθλίωση των παιδικών του χρόνων, στην εγκατάλειψη απ’ τον πατέρα του, στις προσπάθειες της μάνας του να μεγαλώσει τα παιδιά, στο ότι αναγκάστηκε να δουλέψει από 10 χρονών. Στα χρόνια εκείνα έχει τις ρίζες της η δική του προσωπική ματαίωση.
Η μητέρα, καταφεύγει χρόνια στη μορφίνη στην οποία έχει εθιστεί σκορπίζοντας τον φόβο στην οικογένεια της. Αναγκάστηκε να παίρνει το «παλιοφάρμακο», όπως αναφέρεται, μετά τους φριχτούς πόνους απ’ τη γέννηση του τρίτου της γιου (δηλαδή του ίδιου του συγγραφέα). «Εκείνος ο παλιογιατρός φταίει γι’ αυτό που είμαι σήμερα» λέει κάπου ενώ αναπολεί ευχάριστα τις μέρες που έζησε στο πατρικό της, το σχολείο των καλογραιών στο οποίο φοίτησε και την πρώτη της γνωριμία με τον άντρα της, τον οποίο όμως αργότερα μέμφεται για το στήσιμο μιας ζωής χωρίς μόνιμη κατοικία και για την αδιάκοπη περιπλάνηση στα φτηνά ξενοδοχεία για θεατρίνους.
Ο μεγαλύτερος γιος ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα, βγαίνει στο σανίδι, αλλά δεν καταφέρνει να κάνει κάτι αξιόλογο. Τα δικά του αδιέξοδα πνίγονται σε τόνους ουίσκι και σε κακόφημα στέκια αγοραίου έρωτα.
Ο μικρός της οικογένειας, αφού δοκιμάζει διάφορα θαλασσινά επαγγέλματα, γράφει ποιήματα, διαβάζει Νίτσε, δημοσιεύει σε μια εφημερίδα, πίνει και προσβάλλεται από φυματίωση. O πατέρας τον αποδοκιμάζει για τις λογοτεχνικές του προτιμήσεις, η μητέρα του θυμίζει εντέχνως ότι η γέννηση του ήταν η αρχή της δικής της αυτοκαταστροφής μέσω της μορφίνης.

Το έργο είναι γραμμένο κατά τα αριστοτελικά πρότυπα του χώρου, του χρόνου και της δράσης των οποίων ήταν υπέρμαχος ο Ο’Νηλ. Συγχρόνως όμως, διαφαίνεται η επιρροή του απ’ το έργο του Στρίντμπεργκ. Δεν είναι τυχαίο που και ο Σουηδός συγγραφέας διοχέτευε με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία τα έργα του προσπαθώντας να ξορκίσει τους προσωπικούς του δαίμονες. Συγχρόνως, υπάρχει έντονος κι ένας ιψενικός ρεαλισμός, στο ότι όλα καταγράφονται και όλα εξηγούνται χωρίς να μένει ο θεατής με απορίες και χωρίς να μπορούν να αποτολμηθούν άλλες ερμηνείες πέραν αυτών που έχει αποφασίσει ο παθών, ο συγγραφέας εν προκειμένω.
Οι ήρωες του έργου είναι πλάσματα που υποφέρουν, εύθραυστοι κι αδύναμοι να στηρίξουν ο ένας τον άλλον όπως οφείλουν να κάνουν τα μέλη μιας οικογένειας, αφού πρωτίστως δεν μπορούν να βοηθήσουν τους εαυτούς τους.
Το έργο δεν προσφέρει ιδιαίτερη σκηνική δράση. Εξαντλείται σχεδόν σε τεράστιους μονολόγους όπου αφήνεται να εκτεθεί το δράμα του καθενός χωριστά αλλά και όλων μαζί. Ολοκληρώνεται όμως με ιδιαίτερα σπαρακτικό τρόπο, κάνοντας μνεία σε μια μικρή χαραμάδα ευτυχίας που κάποτε φώτισε τη ζωή κάποιου απ’ τους ήρωες.

Αυτό άλλωστε αντικατοπτρίζει και την κοσμοθεωρία του συγγραφέα.
«…Φυσικά θα γράψω έργο και για την Ευτυχία. Αν βέβαια συναντήσω ποτέ αυτήν την πολυτέλεια και διαπιστώσω πως παρέχει δυνατότητες για θεατρική πράξη, πως έχει κάποια αρμονική σχέση με τον βαθύτερο ρυθμό της ζωής. Η ευτυχία ωστόσο, είναι μια λέξη μόνο. Τι σημαίνει; Ανάταση; Έντονο συναίσθημα της αξίας που έχει το παρόν και το μέλλον του ανθρώπου; Αν είναι έτσι…τότε υπάρχει μεγαλύτερο ποσοστό ευτυχίας σε μια τραγωδία , παρ’ όσο σε όλα μαζί τα έργα με «ευτυχές τέλος»; Η αντίληψη πως η τραγωδία αποκλείει την έννοια της ευτυχίας είναι διαβατική μόδα της εποχής μας… Ένα πραγματικό έργο τέχνης περικλείει, σε τελική ανάλυση, το μήνυμα της ευτυχίας…»

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ – ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΥΗ: Νίκος Προεστόπουλος
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νίκος Γκάτσος
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Αργυρώ Μεταξά
ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Νίκος Κούρκουλος, Λυκούργος Καλλέργης, Πέτρος Φυσσούν, Έλσα Βεργή, Κίττυ Αρσένη
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 3 ώρες και 15 λεπτά (Το έργο μεταδόθηκε σε 2 μέρη. Εδώ είναι σε ένα αρχείο)
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1960 (7 Δεκεμβρίου)

Ευχαριστούμε πολύ τον NikosPs

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ του Γιώργου Μητσόπουλου

Ένα ακόμη αστυνομικό έργο αποτελεί την σημερινή μας ανάρτηση, αφού το είδος αποδεικνύεται ιδιαίτερα δημοφιλές μεταξύ των φίλων του blog.
"Το κόκκινο αυτοκίνητο" είναι ο τίτλος του έργου, μιας αστυνομικής ιστορίας που δραματοποιήθηκε για το ραδιόφωνο από τον 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM.

Πρόκειται για μια από τις επτά νουβέλες που περιλαμβάνονται στο ανέκδοτο, ακόμη, βιβλίο θρίλερ, εγκλήματος και μυστηρίου του Γιώργου Μητσοπουλου. Επτά νουβέλες με απροσδόκητη εξέλιξη και κινηματογραφική δράση.

Ο Γιώργος Μητσόπουλος ζει και εργάζεται σαν συγγραφέας στην Ελλάδα. Σπούδασε τηλεοπτική δημοσιογραφία στο New York University και στο Brooklyn College με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση. Έχει μια πολύχρονη καριέρα στην τηλεόραση ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και παραγωγός ειδήσεων και εκπομπών.

Η υπόθεση του έργου εκτυλίσσεται μέσα σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα νουάρ ύφους με επίκεντρο την αλλόκοτη εμμονή-φαντασίωση του ήρωα με ένα συγκεκριμένου τύπου και χρώματος αυτοκίνητο. Μια εμμονή που θα αποδειχτεί ολέθρια για τις γυναίκες που θα συναντήσει στο διάβα της ζωής του και θα οδηγήσει τελικά και τον ίδιο σε ένα- αναπότρεπτα- μοιραίο τέλος.

Στο συγκεκριμένο έργο δεσπόζει η υποβλητική φωνή του Δημήτρη Πουλικάκου στον χαρακτηριστικό ρολό του αφηγητή. Ο Δημήτρης Πουλικάκος αποτελεί μια sui generis φυσιογνωμία στο χώρο της ελληνικής μουσικής και υποκριτικής τέχνης. Θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του ελληνικού ροκ. Ο δίσκος του "Μεταφοραί Εκδρομαί ο Μήτσος", αποτελεί τον πρόδρομο της ελληνικής roc'n'roll δισκογραφίας. Η συναυλία του στα τέλη της δεκαετίας του'70 ,στου Ζωγράφου, αποτελεί σταθμό στην ελληνική rock μουσική ιστορία. Συμμετείχε στην έκδοση του περιοδικού "Πάλι" με τους Νάνο Βαλαωρίτη, Παναγιώτη Κουτσουμπό, Γιώργο Μακρή με κείμενα δικά του και μεταφράσεις. Για πολλά χρόνια έκανε ραδιοφωνικές εκπομπές αυτοαποκαλούμενος "Θείος Νώντας" σε διαφόρους σταθμούς(ποτέ δεν χρησιμοποίησε το πραγματικό του όνομα ως ραδιοφωνικός παραγωγός).Υπήρξε μέλος των MGC και αρχηγός του rock συγκροτήματος Εξαδάκτυλος, καθώς και των Αχ-Βαχ. Συνεργάστηκε ως συνθέτης, εκτελεστής, παραγωγός και μουσικός με πολλούς άλλους Έλληνες rockers και συγκροτήματα. Έγινε γνωστός με τις εμφανίσεις του σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές στις δεκαετίες '70, '80, '90. Κυριότερες εμφανίσεις "Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας"(1978), "Άρπα Κόλλα"(1982), "Made in Greece"(1987), "Το μετέωρο βήμα του πελαργού"(1991), "Θηλυκή εταιρεία"(1999) κ.α.

Ερμηνεύουν επίσης οι ηθοποιοί: Νίκος Σιδερής, Έφη Θανοπουλου, Μιχάλης Κωνσταντινίδης, Αντέλα Μέρμηγκα, Ντόρις Γεωργίου, Βύρων Ραμογλου και Νίκος Χατζής.
Η σκηνοθετική επιμέλεια είναι της Αντέλας Μέρμηγκα.

http://radio-theatre.blogspot.gr/2013/06/902.html

ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ 288 των Μίμη Τραϊφόρου - Δημήτρη Βασιλειάδη

Η ηχογράφηση έγινε το 1982 για την Πρωϊνή Θεατρική Σειρά* του Β΄ Προγράμματος, σε σκηνοθεσία Βύρωνα Πάλλη και μουσική επιμέλεια Ανακρέοντα Παπαγεωργίου.

(*Μεταδόθηκε σε 11 συνέχειες. Τα αρχεία έχουν μονταριστεί σ' ένα)

Ο Μίμης Τραϊφόρος (1912-1998), ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς και συγγραφέας πολλών επιθεωρήσεων, γεννήθηκε στον Πειραιά, όπου και τελείωσε το γυμνάσιο. Το 1932 βρέθηκε στη δραματική σχολή του Εθνικού, όπου πήρε το δίπλωμα του, χωρίς ποτέ να γίνει ηθοποιός. Το καλοκαίρι του 1934 εμφανίστηκε στη «Μάντρα» του Αττίκ και το 1938 έγραψε το πρώτο του τραγούδι για την επιθεώρηση. Εκεί γνώρισε τη Σοφία Βέμπο, την οποία λάτρεψε, και έγινε η σύντροφός του, στην ζωή και στην τέχνη για σαράντα χρόνια. Η συνεργασία τους άρχισε στον πόλεμο του 1940. Τότε έγραψε και το τραγούδι «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά», σύμβολο του τότε μαχόμενου ελληνικού έθνους. Στα 1941 πήγε με τη Βέμπο στη Μέση Ανατολή για την ψυχαγωγία του ελληνικού στρατού. Στα τρία χρόνια που έμεινε, έγραψε και σκηνοθέτησε πάνω από 100 επιθεωρήσεις. Το 1946, στην ελεύθερη Αθήνα, η επιτυχία της επιθεώρησης «Ελλάδα μου κουράγιο», που έγραψε μαζί με τον Βασιλειάδη, συντέλεσε στην καθιέρωση του. Το 1950 άνοιξε το θέατρο Βέμπο, με το "Βίρα τις άγκυρες" (Τραϊφόρου-Γιαννακόπουλου), μια θριαμβευτική επιτυχία, που έγινε θρύλος. Στα επόμενα 20 χρόνια, μέχρι το 1970, ανέβηκαν όλες οι επιθεωρήσεις του και τα άλλα έργα που έγραψε στο εξής, και τα οποία στο σύνολό τους ξεπερνούν τα 50.

Το 1957 ανεβάζει το «Στουρνάρα 288», μια σπονδυλωτή κωμικοτραγική ιστορία των ενοίκων μιας πολυκατοικίας, καθιερώνοντας έτσι μια καινούργια θεατρική "φόρμα", που στηρίζεται και πάλι στη σάτιρα, χωρίς υπερπολυτελές θέαμα και γυμνό, ανανεώνοντας το θεατρικό είδος της επιθεώρησης.

Το 1959 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ντίνο Δημόπουλο.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Σπύρος Κωνσταντόπουλος, Δημήτρης Μπάνος, Μελίνα Παπανέστορα, Βάντα Καρακατσάνη, Κοραλία Καράντη, Κώστας Αρζόγλου, Γιώργος Κωνσταντής, Δήμητρα Δημητριάδου, Γιάννης Κανδήλας, Μάρα Θρασυβουλίδου, Δημήτρης Ζακυνθινός, Ελευθερία Σπανού και Μαρία Ζαφειράκη.

Και αυτό το ηχητικό αρχείο με όλα τα παρελκόμενα προέρχεται από τον ραδιοθεατρικό θησαυρό του φίλου μας Γ.Χ. από Θεσ/κη.Τον ευχαριστούμε θερμά για πολλοστή φορά!

ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Αγία Πετρούπολη, σωτήριον έτος 1866. Ένα διπλό φονικό διαπράττεται. Θύματα: μια γριά τοκογλύφος και η ανυπεράσπιστη αδερφή της. Δράστης: ο Ρασκόλνικωφ, ένας πρώην φοιτητής, που διακατέχεται από την ιδεοληψία ότι είναι «υπεράνθρωπος» και ότι δικαιούται να εγκληματήσει για το καλό της ανθρωπότητας… Η δράση φέρνει αντίδραση και το έγκλημα επισείει τιμωρία. Ποια θα είναι τιμωρία του; Από πού θα προέλθει; Από το νόμο, με εκφραστή τον ανακριτή Πορφύρη που υποπτεύεται τον ένοχο εξαρχής και τον κυκλώνει με δεξιοτεχνία ήρεμου γηραιού αιλουροειδούς;… ή από τη συνείδησή του, που θα τον καταβάλει όψιμα, μετά τη συνάντησή του με την πόρνη Σόνια, μια αγία αμαρτωλή;

Η ομολογία του δράστη θα είναι αυτόβουλη το αίτημα του παντεπόπτη οφθαλμού για δικαιοσύνη εκπληρώνεται κι επέρχεται η κάθαρση.

Ένα από τα κορυφαία έργα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (1821-1881). Αστυνομικό θρίλερ με θρησκευτικές, φιλοσοφικές και κοινωνικές διαστάσεις, αποτελεί την πρώτη από τις μεγάλες μυθιστορηματικές συνθέσεις του Ρώσου συγγραφέα, με τον κεντρικό της ήρωα, τον νεαρό δολοφόνο Ρασκόλνικοφ, να κυριεύεται από τις Ερινύες, παλινδρομώντας ανάμεσα στο ορθό και το άδικο, το παράλογο και τη λογική. Μπορεί στα νιάτα του ο Ντοστογιέφσκι να πέρασε μια σύντομη περίοδο αθεϊσμού, αλλά όταν καταδικάστηκε σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία για ένα ασήμαντο πολιτικό αδίκημα, οι πεποιθήσεις του άλλαξαν. Τα δεινά που υπέστη και η στενή του επαφή με τον απλό λαό, τον έπεισαν για την αναγκαιότητα της πίστης. Να πώς σχολίαζε ο ίδιος το νόημα του έργου του: «Εδώ, αναπτύσσεται η συνολική ψυχολογική διαδικασία του εγκλήματος. Ο δολοφόνος βασανίζεται από άλυτα προβλήματα και απρόσμενα συναισθήματα. Θείοι και ανθρώπινοι νόμοι ζητούν να τους καταβληθεί το οφειλόμενο αντίτιμο. Και, στο τέλος, αναγκάζεται να παραδοθεί, ούτως ώστε, παρότι ίσως πεθάνει στη φυλακή, να μπορεί να χαρεί τη συντροφιά των άλλων ανθρώπινων πλασμάτων. Τον οδηγεί σ' αυτό η αίσθηση ότι απομονώθηκε από την υπόλοιπη ανθρωπότητα». Ο Ντοστογιέφσκι εμπνεύστηκε το «Εγκλημα και τιμωρία» από ένα αληθινό περιστατικό. Στα μέσα της δεκαετίας του 1860, ένας φοιτητής είχε δολοφονήσει έναν γέροντα με κίνητρα παρόμοια με του Ρασκόλνικοφ. Ο τελευταίος παρουσιάζεται στο βιβλίο ως ένας απελπισμένος νέος, διωγμένος από το πανεπιστήμιο, ταπεινής καταγωγής, ο οποίος σκοτώνει μια γριά τοκογλύφο που κανείς δεν πρόκειται να πενθήσει, θεωρώντας ότι θα λύσει τα οικονομικά του προβλήματα απαλλάσσοντας και την κοινωνία από ένα άχρηστο μέλος της. Ο Ρασκόλνικοφ πείθει τον εαυτό του ότι έχει δικαίωμα να σκοτώσει, εάν με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζει μια δυνατότητα να εκπληρώσει τον προορισμό του... Φαινομενικά, ο Ρώσος συγγραφέας μιλούσε για τα προβλήματα των νέων αλλά, όπως σημειώνει ο Κωστής Παπαγιώργης στη μελέτη του «Ντοστογιέφσκι», «στην ουσία πλαγιοκοπούσε τη δεσπόζουσα επαναστατική ιδεολογία της εποχής. Χρησιμοποιώντας τον φόνο σε όλες του τις διαστάσεις -από τη ρεαλιστική περιγραφή μέχρι την αστυνομική έρευνα και τη συντριβή- είχε τη μείζονα ευκαιρία να απαντήσει στα κηρύγματα των αντιπάλων δείχνοντας το εσωτερικό δράμα της ιντελιγκέντσια». Δεξιοτέχνης του υποσυνείδητου σε μια εποχή που ο όρος αυτός δεν είχε ακόμα επινοηθεί, ο Ντοστογιέφσκι θέτει τον Ρασκόλνικοφ σε οριακές συνθήκες, κι εστιάζοντας στον εσωτερικό του κόσμο φτάνει ώς τα μύχια της ψυχής του. Το ζωτικό κέντρο του μυθιστορήματός του, άλλωστε, δεν είναι η περιγραφή της αθλιότητας που έβλεπε ο συγγραφέας γύρω του, αλλά η συνείδηση του ήρωα και η ενοχή της.

Όλοι οι ήρωες του έργου -ο δαιμονικός Ρασκόλνικοβ, ο τραγικός Μαρμελάντοβ, η μαρτυρική Σόνια, η βασανισμένη Πουλχερία Αλεξάντροβνα, ο σατανικός Πορφύρης Πετρόβιτς, η υπέροχη Ντούνια Ρομάνοβνα, ο λάγνος Σβιντριγκάιλοβ-, όλοι τους διαχρονικοί ανθρώπινοι τύποι, ζωντανεύουν στις σελίδες του βιβλίου και στέκονται μπροστά μας, είτε έξαλλοι είτε θλιμμένοι είτε σαρκαστικοί• η παρουσία τους δε μας εγκαταλείπει ποτέ, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει από την πρώτη γνωριμία μας μαζί τους.

Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης, 12 Οκτωβρίου 1966 (ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ) ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΚΟΓΛΟΥ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΕΥΘΥΜΙΑΤΟΥ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΛΙΚΗ ΓΕΩΡΓΟΥΛΗ, ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΑΡΟΥ ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ, Ακούγονται οι ηθοποιοί: ΑΛΙΚΗ ΓΕΩΡΓΟΥΛΗ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΡΑΝΑΣ, ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ, ΜΙΜΗΣ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΗΣ, ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΥΛΟΥ, ΑΛΕΚΟΣ ΟΥΔΙΝΟΤΗΣ, ΓΕΩΡΓΙΑ-ΤΖΙΑ ΝΑΣΙΩΤΟΥ, ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΠΕΜΠΕΔΕΛΗ, ΑΘΗΝΑ ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΣΟΥΡΑΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΝΤΖΑΡΗΣ, ΖΩΡΑΣ ΤΣΑΠΕΛΗΣ, ΝΤΙΝΟΣ ΔΟΥΛΓΕΡΑΚΗΣ, ΡΕΝΑ ΧΡΙΣΤΑΚΗ, ΒΥΡΩΝ ΣΕΡΡΗΣ, ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΡΑΠΤΗΣ, ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΧΗΣ, ΝΤΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΓΛΕΡΗΣ, ΒΑΣΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ, ΤΙΤΙΚΑ ΝΙΚΗΦΟΡΑΚΗ, ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΓΚΑΣ, ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΙΑΛΕΓΜΕΝΟΣ 

Ο ΛΟΦΟΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΡΙΒΑΝΙ του ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ

Ο Γιάννης Ρίτσος ασχολήθηκε με το θέατρο από πολύ νωρίς, αρχικά ως χορευτής και ηθοποιός (υπήρξε μάλιστα μέλος και του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών), και αργότερα ως συγγραφέας.

Από το 1942 ως το 1959 θα γράψει οκτώ θεατρικά έργα από τα οποία περισώθηκαν μόνο τα τέσσερα. Όπως επισημαίνει ο Κ. Νίτσος, ερευνητής και εκδότης των θεατρικών του έργων (Άπαντα Θεατρικά-1990), ο Γιάννης Ρίτσος αγαπούσε την δραματουργία και φιλοδοξούσε "ν' ανανεώσει το παγκόσμιο θέατρο" γράφοντας. Οι συνθήκες όμως - Εμφύλιος πόλεμος, εξορίες, πολιτικές διώξεις - δεν επέτρεψαν τα θεατρικά του πονήματα να περάσουν την δοκιμασία της σκηνής.

Όταν το 1958 ο Γιάννης Βεάκης (γιος του Αιμ. Βέακη, χάρη στον οποίο διασώθηκαν αρκετά χειρόγραφα του ποιητή) ανέβασε θέατρο του στην Ρουμανία, ο Γ. Ρίτσος έσπευσε να γράψει τα δύο τελευταία του έργα.

Μετά το 1959, ο ποιητής θα σιωπήσει θεατρικά.

Ξεχωριστή θέση στην ποίηση του Γιάννη Ρίτσου, κατέχουν και οι θεατρόμορφοι δραματικοί Μονόλογοι και τα Χορικά, με πηγή έμπνευσης συνήθως τους αρχαίους τραγικούς, που συγκέντρωσαν, ίσως και περισσότερο από τα καθαυτό θεατρικά, το ενδιαφέρον ηθοποιών και σκηνοθετών.

Τα έργα του άρχισαν να παίζονται στο εξωτερικό, από την δεκαετία του 1950 στην Γαλλία, τη Ρουμανία και από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 στην Ελλάδα.

"Ο λόφος με το συντριβάνι", γράφτηκε το 1959 και πρωτοπαίχτηκε στη Ρουμανία το 1977. Το 1988 ανέβηκε από το Κ.Θ.Β.Ε , ενώ το 1972 έγινε κινηματογραφικό σενάριο από τον Άρη Αλεξάνδρου. Το έργο ηχογραφήθηκε το 1988, για το Α' Πρόγραμμα της ΕΡΑ σε σκηνοθεσία Φοίβου Ταξιάρχη.

Το έργο διαδραματίζεται στη μεταπολεμική ελληνική επαρχία, όπου ζει μόνη, η πρωταγωνίστρια του έργου, η Μάρθα. Παλιά αγωνίστρια, αναζητεί τη ζωή που χάθηκε, τα ιδανικά, που δεν είναι για να τα κρατάμε σαν σημαίες στις πλάτες μας αλλά για να μας κρατούν στο μεταίχμιο της καθημερινότητας. Θα αναζητήσει την κάθαρση σ΄έναν άγνωστο ταξιδιώτη, θα γευτεί τον απαγορευμένο καρπό, όμως θα συντριβεί... στο συντριβάνι του λόφου, που ρέει σαν την ζωή, επιβλητικά πάνω από την πόλη και τους ανθρώπους της.

"... η επανάσταση έπρεπε να γίνει πρώτα μέσα στον άνθρωπο και μετά να γίνει επανάσταση με τα λόγια ... θα βρεθείτε μπροστά σ' ένα μεγάλο αίτημα, αν για να σωθεί ο άνθρωπος, να σωθεί ο κόσμος, δεν πρέπει πρώτα να σωθεί το πρόσωπό του ..." (Κ. ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ - από τον πρόλογο του έργου)

"Ο λόφος με το συντριβάνι αποτελεί το κρεσέντο μιας καθημερινότητας που βαφτίζεται μέσα σε έννοιες αιώνιες και ανεξίτηλες, σε έννοιες που κυβερνούν τον άνθρωπο. Οι ήρωες είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οι καταδικασμένοι να περάσουν στην ανωνυμία του θανάτου. .... Με το έργο αυτό ο Γιάννης Ρίτσος πληρώνει μια ακόμα οφειλή στους απλούς και ασήμαντους ανθρώπους, οι οποίοι αποτελούν το διαρκώς επαναλαμβανόμενο -κι εν τούτοις ανεξάντλητο- μοτίβο της ποιητικής του. " (Σ. ΤΡΙΒΙΖΑΣ - Το Πνεύμα του Λόγου)

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ:

Προλογίζει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος

Φοίβος Ταξιάρχης .... ο άνθρωπος του λόφου
Ειρήνη Κουμαριανού .... Σταματίνα
Ράσμη Τσόπελα .... Λενιώ
Ματίνα Καρρά .... Νάκης
Γκέλυ Μαυροπούλου .... Μάρθα
Γιώργος Γεωγλερής .... Ηλίας
Θάνος Καληώρας .... Βλάσσης
Μαλένα Ανουσάκη .... κυρά Ξενιώ
Μύρτα Πολύζου .... λεμοναδάς, αφήγηση συνδετικών κειμένων
Μπάμπης Τιμοθέου .... ένας νέος

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ: Γιώργος Δεσποτίδης
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Φοίβος Ταξιάρχης
ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ 1988

Το ηχητικο αρχείο, το κείμενο καθώς και η φωτογραφία της ανάρτησης είναι προσφορά του φίλου μας Γ.Χ από Θεσ/κη, τον οποίο και ευχαριστούμε - για άλλη μια φορά - θερμά .

ΛΙΓΑ ΑΠ' ΟΛΑ με την Ελεύθερη Σκηνή

Το πρόγραμμα που μεταδόθηκε την Πρωτοχρονιά του 1982.

Περιλαμβάνει αποσπάσματα από επιθεωρήσεις της Ελεύθερης Σκηνής και είναι από τις πρώτες εκπομπές "ανοιχτής" πολιτικής σάτιρας,που μεταδόθηκε από την Δημόσια Ραδιοφωνία Τηλεόραση (Αλλαγή και πάνω τούρλα).


ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ:
ΧΛΟΗ ΑΒΑΓΙΑΝΟΥ
ΜΙΝΑ ΑΔΑΜΑΚΗ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΟΣ
ΑΝΝΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΜΙΡΚΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΑΤΑΣ
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΦΑΣΟΥΛΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΗΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΚΗΛΑHΔΟΝΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ: ΑΝΝΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ - ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΦΑΣΟΥΛΗΣ - ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ - ΜΑΡΙAΝΙΝΑ ΚΡΙΕΖΗ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΦΑΣΟΥΛΗΣ

Το ηχητικο αρχείο, το κείμενο καθώς και η φωτογραφία της ανάρτησης είναι προσφορά του φίλου μας Γ.Χ από Θεσ/κη, τον οποίο και ευχαριστούμε - για άλλη μια φορά - θερμά .

ΜΗΝ ΞΥΠΝΑΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ του Jean Anouilh

(Ne reveillez pas Madame - 1970)



Ο Ανούιγ, είχε την άποψη ότι το θέατρο είναι μια σειρά από ψέματα που αποκαλύπτουν την αλήθεια και για να αποδόσει καλύτερα το νόημα των έργων του χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους και τεχνάσματα. Συχνά καθρεφτίζει τις αψιμαχίες του με ηθοποιούς, συζύγους, ερωμένες, κριτικούς κ.ά.

Στα έργα του άνδρες και γυναίκες βρίσκονται αντιμέτωποι με το κενό της παιδικής ηλικίας. Την δραματουργική του παραγωγή, μετά το 1960, πολλοί την τοποθετούν στο θέατρο του Παραλόγου.

Το έργο του "Μην ξυπνάτε την κυρία" παρουσιάστηκε με επιτυχία το 1970, στο θέατρο Comedie des Champs-Elysees.

Ο Julien, σκηνοθέτης και διευθυντής, είναι ένας άνθρωπος του θεάτρου.

Η μητέρα του ηθοποιός, οι συζυγοί του πρωταγωνίστριες, η ζωή του μέσα

σε πάθη και προδοσίες. Αγωνίζεται στο χώρο των "θεατρικών προβλημάτων". Όνειρο του και φιλοδοξία να ανεβάσει Άμλετ. Το έργο κινείται μεταξύ φαντασίας και παραγματικότητας, ο χρόνος (μέσω του υποβολέα) συμπυκνώνεται, το αύριο με το χθες ταυτίζεται, γυρίζει ατέρμονα στο κενό... όταν έρθει η σκηνή του Άμλετ, θα αναπολήσει την μητέρα του... Μην ξυπνάτε την κυρία... γυναίκα ή μητέρα ...
κωμωδία ή τραγωδία ...

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ: Προλογίζει ο Ίων Νταϊφάς-
- Έλλη Βοζικιάδου (Maureen
-Τόλης Πολάτος (Fessard)
- Σπύρος Κωνσταντόπουλος (Tonton υποβολέας)
- Πόλα Γαζουλέα (γυναίκα)
- Γωγώ Ατζολετάκη (Aglae, δεύτερη γυναίκα του Julien)
- Λουκιανός Ροζάν (Ambroisi)
- Μάκης Πανώριος (ηθοποιός Bachman)
- Χρυσή Κοζύρη ( α' κορίτσι θιάσου)
- Μάρω Δημητρίου ( β' κορίτσι θιάσου)
- Άννα Κυριακού (Rosa, πρώτη γυναίκα του Julien)
- Βέτα Προέδρου (μητέρα του Julien)
- Κώστας Σαντοριναίος (πατέρας του Julien)
- Θεόδωρος Ζιζίκος, Στράτος Αλεξίου (μηχανικοί σκηνής)
- Τιτίκα Βλαχοπούλου, Χρήστος Βαλταδώρος (παιδιά)
- Ίλια Λυβικού (Βασίλισσα, μητέρα του Άμλετ)
Στον ρόλο του Julien ο Δημήτρης Μαλαβέτας.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ - ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Βίκη Βαρουτσή
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ίων Νταϊφάς

Το ηχητικο αρχείο, το κείμενο καθώς και η φωτογραφία της ανάρτησης είναι προσφορά του φίλου μας Γ.Χ από Θεσ/κη, τον οποίο και ευχαριστούμε - για άλλη μια φορά - θερμά .

ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΡΑΠΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΛΕΟΝΙΝΤ ΑΝΤΡΕΓΙΕΦ

Αγαπητοί φίλοι του Θεάτρου στο Ραδιόφωνο, καλησπέρα σας. Σήμερα κάνουμε γνωριμία με τον πολύ σπουδαίο Ρώσο λογοτέχνη και θεατρικό συγγραφέα Λεονίντ Αντρέγιεφ.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Κάποια μέρα, σ’ ένα τσίρκο που δίνει τις τελευταίες του παραστάσεις στην Μπολόνια, εμφανίζεται ένας μυστηριώδης άνθρωπος, ζητώντας δουλειά. Στη διεύθυνση του τσίρκου επαίρεται ότι ξέρει πολλά κόλπα αλλά η ικανότητα του να δέχεται χαστούκια – ραπίσματα, χωρίς να πονάει είναι αυτό που πείθει το διευθυντή του να τον προσλάβει, παρά το γεγονός ότι ο νεοφερμένος ζητάει να κρατήσει την ανωνυμία του.

Στον κόσμο του τσίρκου, τον πολύβουο, τον πολύχρωμο, το θαυμαστό και γεμάτο μυστικά θα αναζητήσει καταφύγιο από την επωνυμία που του βαραίνει τη ζωή αλλά και θα θελήσει να θεραπευτεί από ένα σοβαρό προσωπικό πλήγμα.

Εντάσσεται πλήρως στη ζωή και την καθημερινότητα του τσίρκου, γίνεται ένας από τους ανθρώπους του και ένα με αυτούς, Θα εντρυφήσει στα προβλήματά τους, θα διαρρήξει τα μυστικά τους, θα ακτινογραφήσει τους χαρακτήρες. θα ερωτευθεί. Καταφέρνει με αυτό τον τρόπο να βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ανωνυμία και να καθιερώνεται με το όνομα ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΡΑΠΙΣΜΑΤΑ. Ξάφνου όμως εμφανίζεται κάποιος που τραβάει το σεντόνι και αποκαλύπτεται η κρυμμένη ταυτότητα!

Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο άνθρωπος, το μεγάλο όνομα, η φίρμα, το πολύ γνωστό δημόσιο πρόσωπο; Ποιοι αδιευκρίνιστοι λόγοι τον σπρώχνουν να κρύψει την επωνυμία του μεσα στον κόσμο των κλόουν, των θηριοδαμαστών, των ακροβατών, του κόσμου ενός τσίρκου; Από ποιον προσπαθεί να ξεφύγει; Τι άφησε πίσω του και σε τι ελπίζει αυτός που όσο γινόταν το μεγάλο όνομα τόσο η ζωή διέρρεε μέσα από τη ζωή του;

Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης 1 Δεκεμβρίου 1977

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΚΩΣΤΑΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΙΣΤΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΩΣΤΑΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Παίζουν οι ηθοποιοί: ΡΙΤΑ ΜΟΥΣΟΥΡΗ,ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΜΑΔΩΡΟΣ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΓΛΥΚΟΦΡΥΔΗ, ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΕΡΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΤΡΑΝΗΣ,ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΠΑΛΗΣ, ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΥΛΩΝΑΣ, ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΝΑΝΕΡΗΣ


Ο ΑΝΤΡΕΓΙΕΦ (1871-1919) είναι ο μεγάλος λησμονημένος της ρωσικής λογοτεχνίας. Στις αρχές του 20ου αιώνα η κριτική εκθείαζε τις νουβέλες του και πολλοί τις θεωρούσαν ανώτερες από εκείνες του Τσέχοφ. Ο Γκόρκι, που υπήρξε άνταγωνιστής και φίλος του, έγραφε για τον Αντρέγιεφ: «Το ταλέντο του τον εξουσίαζε, τον κατείχε ήταν βαθιά ριζωμένο μέσα του. Η διαίσθησή του, από την άλλη, ήταν ιδιαίτερη οξυμμένη. Η διορατικότητά του για οτιδήποτε άγγιζε τις σκοτεινές πτυχές της ζωής, τις αντιφάσεις της ανθρώπινης ψυχής η τους αναβρασμούς του ενστίκτου, ήταν μοναδική». Το έργο του μεταφράστηκε νωρίς σε πολλές γλώσσες, άλλα βυθίστηκε στη λήθη μετά το 1917. Αν και ο Αντρέγιεφ είχε προσχωρήσει με ενθουσιασμό στις ιδέες του σοσιαλισμού, τα γραπτά του τα χαρακτήριζε ένα πνεύμα αλλόκοτα πεσιμιστικό, ελάχιστα συμβατό με την ιδέα ενός ρόδινου μέλλοντος. Οι νουβέλες του, όπως και τα θεατρικά του, απέκλιναν από το ρεαλισμό και το συμβολισμό που ήταν της μόδας και που τύχαινε να καλλιεργεί περιστασιακά, αλλά με τον δικό του «μαύρο» τρόπο και από κάποια απόσταση. Κι επειδή η σαρκαστική πικρία που διαπνέει την έμπνευσή του τον οδηγούσε συνεχώς να παρεκκλίνει από τον αρχικό σκοπό του, η φρίκη του κόσμου και το παράλογο της ύπαρξης έπαιρναν πάντοτε στο τέλος το πάνω χέρι. Θα μπορούσε κανείς να τον τοποθετήσει σ ένα μεσοδιάστημα, κάπου ανάμεσα στον Στρίντμπεργκ και τον Κάφκα.Πέθανε στη Φιλανδία.

Εργα του: Η σκέψη και ο κυβερνήτης, Σάσκα Ζιγκουλιόφ, Ο Κλόουν (ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΡΑΠΙΣΜΑΤΑ), Η ζωή του Βασίλι Φιβεϊσκι, Αναμνήσεις ενός φυλακισμένου, Το ημερολόγιο του Σατανά, Η τρέλα, Η άβυσσος, Οι μαύρες μάσκες, Λάζαρος - Ιούδας ο Ισκαριώτης, Οι επτά κρεμασμένοι, Νυχτερινή κουβέντα.

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΝΤΙΟΥΓΚΑΝ ΤΟΥ ΜΠΑΓΙΑΡΝΤ ΒΕΪΛΕΡ

Το σημερινό μας αρχείο ανήκει στα ραδιοφωνικά σήριαλ. Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντούμε ραδιοφωνικές σειρές. Όταν το ραδιόφωνο ήταν στις μεγάλες του δόξες, οι σειρές του ραδιοφώνου είχαν τεράστια απήχηση, αντίστοιχη των σημερινών τηλεοπτικών σήριαλ. «Η δίκη της Μαίρης Ντιούγκαν» ολοκληρώθηκε σε πολύ λίγα επεισόδια, μόλις σε δώδεκα, και πρόκειται (όπως προϊδεάζει και ο τίτλος) για ένα δικαστικό δράμα. «…Δεν είναι από τα συνηθισμένα ωστόσο. Ο συγγραφέας δεν έγραψε ένα τέτοιο έργο, αλλά προσπάθησε να αποδώσει θεατρικά μία δίκη, τη δίκη της Μαίρης Ντιούγκαν. Γι’ αυτό και οι ακροατές θα παρακολουθήσουν την πλήρη διεξαγωγή μιας ποινικής δίκης από την πρώτη ως τη τελευταία σκηνή, κι όχι μια θεατρική σκηνή ενός δικαστηρίου μέσα σε ένα έργο…»
Εύχομαι καλή ακρόαση

ΥΠΟΘΕΣΗ

«… Το δικαστήριο θα εξετάσει την υπόθεση της Μαίρης Ντιούγκαν… Η Μαίρη Ντιούγκαν σκότωσε. Κύριοι δικασταί, έχετε καθήκον να αποφασίσετε αν η γυναίκα αυτή είναι αθώα ή ένοχη. Κύριε πρόεδρε, έχετε το καθήκον να κρίνετε την κατηγορουμένη. Αυτό απαιτεί από εσάς η κοινή γνώμη…»

Ο Έντγκαρ Ράις είναι ένας πολύ γνωστός μεγαλοαστός, χρηματιστής στο επάγγελμα. Παντρεμένος κι έχοντας μία κόρη, φαινομενικά ευτυχισμένος, υπόδειγμα οικογενειάρχη, έχει κρυφή ζωή, μία ερωμένη, την καλλιτέχνιδα Μαίρη Ντιούγκαν. Όταν αυτός θα βρεθεί δολοφονημένος η Μαίρη θα βρεθεί στη εδώλιο του κατηγορουμένου…

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Νίκος Γκάτσος
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μήτσος Λυγίζος

ΠΑΙΖΟΥΝ: Στέφανος Ληναίος, Ανδρέας Φιλιππίδης, Αλέκα Παΐζη, Καρούσος, Φοίβος Ταξιάρχης, Ρίτα Μουσούρη, Γιώργος Πλούτης, Δημήτρης Κάλλας, Νίκος Δενδρινός, Θάλεια Καλλιγά, Τρίφων Καραντζάς, Άλκηστις Γάσπαρη, Ελεάννα Απέργη, Λέλα Ησαΐα, Μήτσος Μυράτ, Νάσος Κεδράκας
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: κάθε επεισόδιο διαρκεί 11 λεπτά περίπου
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1958 (Ιούλιος)

Ευχαριστούμε πολύ για το κείμενο τονNikosPs

ΦΙΛΟΥΜΕΝΑ ΜΑΡΤΟΥΡΑΝΟ του ΕΝΤΟΥΑΡΝΤΟ ΝΤΕ ΦΙΛΙΠΠΟ

Σήμερα έχουμε ένα σπουδαίο έργο. Ένα αριστουργηματικό έργο. Θα έλεγε κανείς πως με τη Φιλουμένα ο Εντουάρντο Ντε Φιλίππο έκλεισε όλη του τη παρουσία στο παγκόσμιο δραματολόγιο. Χωρίς να θέλω να πω ότι δεν έχει γράψει κι άλλα σημαντικά έργα, θεωρώ ότι και μόνο αυτό το έργο αρκεί για να χαρτογραφηθεί ο συγγραφέας μας σαν σημείο αναφοράς στο χάρτη των θεατρικών κειμένων. Νεορεαλιστής, ευαίσθητος και βαθιά ανθρώπινος, δημιούργησε κωμωδίες (πολλές φορές πικρές) που έφταναν στα όρια της ηθογραφίας. Με ξεκάθαρες προθέσεις και πηγαίο ταλέντο, βασίστηκε ακριβώς σε αυτά τα όπλα, χωρίς υπερβολές που προκαλούν τη προσοχή. Και για αυτό ακριβώς σήμερα αξιολογείται ως ένας από τους σημαντικούς εργάτες του θεάτρου, επειδή κέντρισε το ενδιαφέρον μέσα στη λιτότητα των κειμένων του. Όσο για τη σημερινή μας ηχογράφηση… Στον πρωταγωνιστικό ρόλο η μεγάλη Μαίρη Αρώνη δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, ενώ μία σειρά γνωστών και ταλαντούχων ηθοποιών είναι πλάι της. Εύχομαι σε όλους καλή ακρόαση

ΥΠΟΘΕΣΗ

Η Φιλουμένα, μία γυναίκα που ξεκίνησε ως πόρνη και κατέληξε ερωμένη του πλούσιου Ντομένικο. Ώριμη πια ζητάει από τον Ντομένικο να την παντρευτεί. Και τότε του κάνει και μια μεγάλη αποκάλυψη… Τα τρία παιδιά της… Δυνατή μέσα στην αδυναμία της… Σκληρή, αλλά και εύθραυστη.

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Κώστας Ταχτσής
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ολυμπία Κυριακάκη
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Βασίλης Νικολαΐδης
ΠΑΙΖΟΥΝ: Μαίρη Αρώνη, Νίκος Τζόγιας, Γιώργος Μοσχίδης, Τζόλυ Γαρμπή, Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, Μιράντα Ζαφειροπούλου, Γιάννης Μπέζος, Ναταλία Τσαλίκη, Νανά Κακαβά, Κώστας Καπελώνης, Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, Βαγγέλης Ρόκκος
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 43 λεπτά
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1989 (30 Μαρτίου)

ΛΙΓΑ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ

Το σημερινό μας έργο γράφτηκε το 1946 για χάρη της αδερφής του συγγραφέα, Τιτίνα Ντε Φιλίππο, η οποία ήταν θιασάρχης. 

Η πρεμιέρα έγινε στη Νάπολη. Το 1951 γυρίστηκε για πρώτη φορά κινηματογραφικά, σε διασκευή και σκηνοθεσία του ίδιου του Ντε Φιλίππο και με πρωταγωνίστρια την Τιτίνα (φωτό 1). 

Το 1964 μεταφέρθηκε για δεύτερη φορά στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Βιττόριο Ντε Σίκα, με τους: Σοφία Λόρεν και Μαρτσέλο Μαστρογιάννι και με τίτλο «Matrimonio all'italiana» (φωτό 2). Τώρα στην Ελλάδα το έργο έχει ανέβει ουκ ολίγες φορές. 

Η πρώτη ελληνική παράσταση είναι με πρωταγωνίστρια την Αλέκα Κατσέλη το 1949 με τον τίτλο «Τα παιδιά είναι παιδιά», εμπνευσμένος από μία ατάκα της ηρωίδας (φωτό 3). Το 1959 το έργο ανέβηκε με το θίασο της Κατερίνας (Κατερίνα Ανδρεάδη) με τον τίτλο «Η κλώσσα». Το 1978 τον ρόλο της Φιλουμένα θα ερμηνεύσει μοναδικά η Έλλη Λαμπέτη (φωτό 4). Τη παράσταση επαναλαμβάνει και το 1979 μόνο που το ρόλο του Παπαμιχαήλ αναλαμβάνει ο Τίτος Βανδής. Το 1986 το έργο ανεβάζει η Αλίκη Βουγιουκλάκη με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (φωτό 5). Την ίδια χρονιά το έργο ανεβαίνει από το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας με την πολύ καλή Σοφία Ολυμπίου. Το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου ανεβάζει το έργο το 1994 με τη Λυδία Κονιόρδου, ενώ το 1996 το έργο θα ανέβει δύο φορές, με πρωταγωνίστριες τη Σμαρούλα Γιούλη και Μάρθα Βούρτση. Το 2003 η Άννα Βαγενά εσαρκώνει τη Φιλουμένα, ενώ το 2007 η Αθηνά Τσιλύρα στο πλευρό του Τάσου Χαλκιά. Κι αυτές είναι μόνο μερικές από τις φορές που ανέβηκε.

Ευχαριστούμε πολύ τονNikosPs για το κείμενο.

“Εξαιτίας της αναταραχής…”

“Εξαιτίας της αναταραχής…”

http://radio-theatre.blogspot.com/2011/11/blog-post_10.html

" ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ από το Θίασο Μοντέρνοι Καιροί!!!!
Ευχόμαστε υγεία και πρόοδο για το 2012.

Σας ενημερώνουμε πως το εορταστικό πρόγραμμα των παραστάσεων μας διαμορφώνεται ως εξής:

Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου : 9 μμ

Κυριακή 25 Δεκεμβρίου : 8 μμ

Δευτέρα 26 Δεκεμβρίου : 8 μμ

Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου : 9 μμ

Κυριακή 01 Ιανουαρίου : 8 μμ

Δευτέρα 02 Ιανουαρίου : 8 μμ

Παρασκευή 06 Ιανουαρίου : 9 μμ

Σάββατο 07 Ιανουαρίου : 9 μμ

Κυριακή 08 Ιανουαρίου : 8 μμ

στο θέατρο "OLVIO"

ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ: Γκάζι, Ιεράς Οδού 67 και Φαλαισίας 7.

ΤΗΛΕΦΩΝΟ: 2103414118

THE LIVING ROOM του Graham Greene (1953)

Ο Γκράχαμ Γκρην (1904- 1991) μας παρέδωσε ένα πλούσιο έργο με θέματα θρησκευτικής υφής, πολιτικού προβληματισμού αλλά και ιστορίες γεμάτες χιούμορ και δράση, ιστορίες που εντάσσονται
 από τον ίδιο τον συγγραφέα στα «ψυχαγωγικά» του δημιουργήματα.

 Στράφηκε στον ρωμαιοκαθολικισμό και δήλωσε ότι θα έπρεπε να
είναι γνωστός ως καθολικός που είναι και μυθιστοριογράφος και
 όχι ως Καθολικός μυθιστοριογράφος. Το έργο του φέρει έντονη

τη σφραγίδα του Ρωμαιοκαθολικισμού, αν και ο τρόπος έκφρασής

του δεν είναι πάντα αρεστός στις θρησκευτικές αρχές. Αν και
πριν κάποια μυθιστορήματα του είχαν μεταφερθεί με επιτυχία
στη σκηνή, το πρώτο έργο που έγραψε αποκλειστικά για το θέατρο
ήταν το "The Living Room" το 1953, όπου μια νεαρή καθολική
ορφανή ερωτεύεται ένα μεσόκοπο άνδρα. Ο κόσμος των ηρώων του,είναι ένας κόσμος πτώσης και η ατμόσφαιρα των έργων του υπογραμμίζει την παρουσία του κακού σε καθετί. Το 1940 στρατολογήθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες. Διακρίθηκε τόσο για τα κατασκοπικά του θρίλερ όσο και για τα ψυχογραφικά του έργα. Πολλά μυθιστορήματα και νουβέλες του μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο. Το "Λίβινγκ ρουμ" ανέβηκε στην Ελλάδα την περίοδο 1956-1957 από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν σε
μετάφραση Νίκου Γκάτσου.
ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ:

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΠΑΝΟΥ: ΜΑΙΡΗ
ΝΙΚΗΤΑΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ: ΜΑΪΚΛ
ΚΑΡΥΟΦΥΛΛΙΑ ΚΑΡΑΜΠΕΤΗ: ΣΥΛΒΙΑ
ΜΑΡΙΑ ΑΛΚΑΙΟΥ: ΤΕΡΕΖΑ
ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ: ΕΛΕΝ
ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ: ΤΖΕΙΜΣ
ΣΟΦΙΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙΔΟΥ: ΜΑΡΙΟΝ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ
ηχογράφηση 8/3/1988

Το ηχητικο αρχείο, το κείμενο καθώς και η φωτογραφία της ανάρτησης είναι προσφορά του φίλου μας Γ.Χ από Θεσ/κη, τον οποίο και ευχαριστούμε - για άλλη μια φορά - θερμά .

Η ΚΥΡΙΑ ΕΧΕΙ ΝΕΥΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΙΑΝΝΟΥΚΑΚΗ

O Δημήτρης Γιαννουκάκης, θεατρικός συγγραφέας, ευθυμογράφος και σατιρικός ποιητής γεννήθηκε στην Aθήνα το 1899.

 Σπούδασε Nομικά και από το 1930 εργάστηκε ως δημοσιογράφος, γράφοντας για τις περισσότερες εφημερίδες και τα περιοδικά που κυκλοφορούσαν τον καιρό εκείνο (Εμπρός, Αθηναϊκά Νέα, Ημερήσιος Κήρυξ, Βραδυνή, Εθνικός Κήρυξ).
Έχει γράψει και έχουν μεταφερθεί στο θέατρο, συνολικά 235 έργα, κυρίως κωμωδίες και μονόπρακτα. Kυριάρχησε στη σκηνή του ελαφρού θεάτρου, με την ευρηματικότητα που χαρακτήριζε τη δομή των κειμένων του και την έλξη που ασκούσαν στο ευρύ κοινό.
Η σημαντικότερη κωμωδία του είναι "Η ΚΥΡΙΑ ΕΧΕΙ ΝΕΥΡΑ", η οποία παίχτηκε επανειλημμένα στη σκηνή με μεγάλη επιτυχία. Γνώστης της γλώσσας και ενημερωμένος στο ευρωπαϊκό θέατρο δημιούργησε στην εποχή του την κατάλληλη υποδομή για να διαμορφωθεί μια γλώσσα και μια τεχνική θεάτρου, ικανή να στηρίξει το έργο των μεταγενέστερων. Πέθανε στην Aθήνα το 1974.

Η υπόθεση του έργου έχει ως εξής: Η Φλώρα Καρδάλη είναι μια νευρική γυναίκα που έχει καταντήσει αφόρητη για όλους, ακόμη και για τους γείτονες.Φυσικά ο άνδρας της και το στενό της περιβάλλον δεν την αντέχουν πια. Το πλέον ευαίσθητο σημείο της και αφορμή για τρομακτικά ξεσπάσματα είναι η συχνή απώλεια του χρυσού της αναπτήρα... Αυτόν τον αναπτήρα χρησιμοποιεί ο ατυχής σύζυγος της προκειμένου να τη φέρει σε επαφή με έναν ψυχίατρο, αφού η γυναίκα του αρνείται κατηγορηματικά να δεχτεί ιατρική βοήθεια. Και, ξαφνικά, από την πρώτη κι όλας συνάντηση με το γιατρό όλα αλλάζουν και η κυρία δεν έχει καθόλου νεύρα. Αντίθετα είναι μια καλή, ήρεμη, ονειροπόλα γυναίκα.

Οχι δεν πήρε αγχολυτικά χάπια, αλλά "κατάπιε" μια δυνατή δόση από ένα ειδύλλιο, από ένα ρομάντσο,

από μια συναισθηματική περιπέτεια γεμάτη ρομαντισμό που τόσο ανάγκη την είχε. Η γυναίκα γίνεται καλά, ο σύζυγος απαλλάσσεται από τα τρομερά ξεσπάσματα και από τις νευρικές κρίσεις, ο γάμος σώζεται και αποδεικνύεται ότι ό έρωτας θεραπεύει τη νευρασθένεια.

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ:

ΒΙΛΜΑ ΚΥΡΟΥ .... Φλώρα
ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ .... Κοσμάς
ΕΛΕΝΗ ΑΝΟΥΣΑΚΗ .... Γιάννα
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΛΙΒΩΚΑΣ .... Γιατρός
ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΕΖΟΣ .... Γείτονας
ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗΣ .... Δικηγόρος
ΒΑΣΩ ΜΕΝΙΔΙΩΤΟΥ .... Καμαριέρα
ΡΕΝΑ ΓΑΛΑΝΗ .... Μαγείρισσα

Η ΕΚΠΛΗΞΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΤΟΥ ΜΑΡΙΒΟ (La Surprise de l'amour,1722) του Pierre de Marivaux

Εκδότης: University Studio Press

Την εποχή της ζωής του Μαριβό (1688 - 1763) το γαλλικό θέατρο επηρεάζεται από την παρουσία στη Γαλλία, των Ιταλών με το περίφημο είδος της Κομέντια ντελ Αρτε. Ο Μαριβό θα επηρεαστεί πολύ έντονα από το είδος αυτό του θεάτρου.
Ο Μαριβό γίνεται γνωστός αρκετά νέος, στα περίπου 28 χρόνια του. Κυρίως με τη μεγάλη του επιτυχία «Η έκπληξη του έρωτα», που κι αυτό ανέβηκε από τους Ιταλούς της Κομέντια ντελ Άρτε.
Ο έρωτας, η απιστία, η διπλοπροσωπία αποτελούν τα βασικά στοιχεία όλων των έργων του Μαριβό. Και η γυναίκα είναι η κεντρική ηρωίδα.
 Και ένας -ο βασικός- λόγος γι' αυτή την προτίμηση είναι οι μεγάλες ντάμες -βεντέτες- ηθοποιοί της εποχής του και γι' αυτές γράφει τους ρόλους του.

Pierre de Marivaux

Ο Πιερ Καρλέ ντε Σαμπλαίν ντε Μαριβώ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 4 Φεβρουαρίου 1688. Ακολουθώντας τα ίχνη του πατέρα του άρχισε να σπουδάζει νομική, αλλά στα 20 γράφει ήδη το πρώτο του έργο "Ο δίκαιος και συνετός πατέρας". Περιστασιακά δημοσίευσε άρθρα στο περιοδικό Nouveau Mercure, ώσπου το 1719 δημιούργησε το δικό του περιοδικό, Spectateur Francais (1720-1724). Η απώλεια της περιουσίας του (1720) και ο θάνατος της γυναίκας του Κολόμπ (1723) τον ώθησαν να ασχοληθεί πιο σοβαρά με τη συγγραφή θεατρικών έργων: Διπλή απιστία (1723), Το νησί των σκλάβων (1725), Το παιχνίδι του έρωτας και της τύχης (1730), Ο θρίαμβος του έρωτα (1732), Η κληρονομιά (1736), Η φιλονικία (1744). Το 1742 έγινε επίσημο μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Πέθανε στο Παρίσι στις 12 Φεβρουαρίου 1763 
(πηγή: perizitito.gr.)

 ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ:
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΙΡΟΣ - ΜΠΕΛΛΑ ΜΠΕΡΔΟΥΣΗ - ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΓΚΑΣ - ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ - ΕΡΣΗ ΜΑΛΙΚΕΝΤΖΟΥ - ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΠΟΥΡΛΟΥ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΟΥΜΑΚΗΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΕΛΠΙΔΑ ΜΠΡΑΟΥΔΑΚΗ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΓΑΝΕΛΗΣ
ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ 1981

Το ηχητικό αρχείο καθώς και το κείμενο της ανάρτησης ανήκουν στο φίλο μας Γ.Χ από Θεσ/κη, τον οποίο και ευχαριστούμε θερμά!

ΦΟΙΤΗΤΑΙ του Γρηγόριου Ξενόπουλου

Εθνικό Θέατρο 2000 Σοφία Ολυμπίου (Κυρα - Μάρω), Γρηγόρης Σταμούλης (Τάσος), Τζίνη Παπαδοπούλου (Φανή)



Η αιώνια νιότη που ζει μέσα στο μυαλό μας, εξωραΐζοντας τις μνήμες και τα χαμένα χρόνια που τώρα φαντάζουν σαν μελαγχολικές χαρές, είναι ο κύριος άξονας του έργου. 'Η παράσταση αρχίζει από τον επίλογο, εκεί που όλοι προσπαθούν να αρθρώσουν τον νεανικό λόγο.
Κι ενώ όλα μοιάζουν απλά, ανθρώπινα και ταπεινά, αρχίζει ο χρόνος να γυρίζει ανάποδα. Ένα κομμάτι ζωής χωρίς εξάρσεις, χωρίς να ξεχωρίζουν ή να διαπρέπουν οι ήρωες, χωρίς ίντριγκες ή κοσμογονικές συγκρούσεις. Η μεγάλη αλήθεια δεν θ' ακουστεί, η λύση δεν υπάρχει και η ζωή είναι ωραία. Γιατί η φθορά δημιουργεί μνήμες και οι μνήμες είναι πάντα καλές'.
Το έργο γράφτηκε λίγο πριν από την μικρασιατική καταστροφή και την αυτοκτονία του Καρυωτάκη στην Πρέβεζα. Εποχή που η νιότη σήμαινε έρωτας, ανεμελιά και άγνοια της φθοράς. ( Σταύρος Τσακίρης σκηνοθέτης)

Για το ραδιόφωνο: μετάδοση 9-7-1967
Παίζουν οι ηθοποιοί: Βάσω Μανωλίδου, Κώστας Καστανάς, Ρίτα Μουσούρη, Κική Ρέππα, Δημήτρης Μαλαβέτας, Αλέκος Κουρής, Σταύρος Ξενίδης, Κώστας Πανουργιάς, Χριστόφορος Νέζερ.