ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΡΕΞ ΣΤΑΟΥΤ

Door to Death

Nero Wolfe mystery novellas by Rex Stout

Η σύντομη αστυνομική ιστορία του Αμερικανού συγγραφέα Rex Stout πρωτοδημοσιεύθηκε το 1949 στο περιοδικό “American Magazine”. Ο ντετέκτιβ Νίρο Ουόλφ και ο βοηθός του Άρτσι Γκούντγουϊν, αγαπημένο δίδυμο 72 ιστοριών του Stout, αναλαμβάνουν να διαλευκάνουν άλλη μια υπόθεση δολοφονίας. Αυτή τη φορά ο ιδιόρρυθμος ντετέκτιβ διαφοροποιεί την τεχνική του και ακολουθεί ο ίδιος τα ίχνη του δολοφόνου….

Υπόθεση: O Nero Wolfe θέλοντας να βρει εξειδικευμένο κηπουρό για να φροντίζει τα φυτά του θερμοκηπίου του επισκέπτεται στην έπαυλη που εργάζεται τον  Andy Krasicki. Εκείνος ενθουσιάζεται με την ιδέα και ζητάει από τον Wolfe να τον ακολουθήσει στο θερμοκήπιο της έπαυλης για να του δείξει ένα πανέμορφο φυτό που το έχει αναλάβει από σπόρο μέχρι σήμερα. Μπαίνοντας στο θερμοκήπιο δεν θα αργήσουν να ανακαλύψουν το πτώμα μιας γυναίκας. Η πλούσια οικογένεια των Pitcairn που μένει στην έπαυλη θα αποδεχτεί τον Nero Wolfe ως ανακριτή ώστε να προκληθεί το δυνατόν μικρότερο σκάνδαλο...

Διασκευή: Ντίνος Ταξιάρχης
Ραδιοσκηνοθεσία: Σπύρος Μηλιώνης
Μουσική επιμέλεια: Βασίλης Δημητρίου
Επιμέλεια ήχων: Δόμνα Ακατογλίδου
Ρύθμιση ήχου: Δόμνα Ακατογλίδου

Παίζουν οι ηθοποιοί: Πέρυ Ποράβου - Sybil Pitcairn, Γιώργος Μοσχίδης - Mr. Joseph Pitcairn, Γιάννης Καλατζόπουλος - Donald Pitcairn, Βασίλης Μητσάκης - Andy Krasicki, Ορφέας Ζάχος - Archie Goodwin.

Nero Wolfe ο Ανδρέας Μπάρκουλης.

Επιμέλεια εκπομπής: Μάρα Καλούδη

O Rex Todhunter Stout (1886-1975) γεννήθηκε στην Πολιτεία της Iντιάνα, ως ένα από εννέα παιδιά μιας οικογένειας Κουακέρων. Σε ηλικία τεσσάρων ετών είχε ήδη μάθει να διαβάζει ολόκληρο το κείμενο της Βίβλου. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κάνσας, στο Lawrence, και μεταξύ 1906-1908 υπηρέτησε στο ναυτικό των Η.Π.Α., στο γιοτ του Προέδρου Ρούζβελτ. Τα επόμενα χρόνια άλλαξε περίπου τριάντα επαγγέλματα, προσπαθώντας, ταυτόχρονα, να δημοσιεύει ποιήματα και διηγήματά του σε διάφορα περιοδικά, μέχρις ότου το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του για ένα σχολικό σύστημα ταμιευτηρίου, το 1916, του πρόσφερε αρκετά χρήματα για να μπορέσει να ταξιδέψει στο εξωτερικό. Tο 1927 έφυγε για το Παρίσι για να γράψει λογοτεχνία.

Tα πρώτα του μυθιστορήματα δεν ήταν αστυνομικά (όπως το ψυχολογικό μυθιστόρημα "How Like a God", 1929, ή το πολιτικό θρίλερ "The President Vanishes", 1934). Tο 1934, όμως, επιστρέφοντας στην Αμερική, στρέφεται οριστικά στην αστυνομική λογοτεχνία επινοώντας τον Nero Wolfe, έναν ντετέκτιβ- λάτρη της καλής κουζίνας, του savoir vivre και των ακριβών λουλουδιών, που με τη βοήθεια του συνεργάτη του Archie Goodwin, λύνει τα αινίγματα χωρίς να βγαίνει από το διαμέρισμά του ("Fer-de-Lance", 1934).

Ο Νίρο Γουόλφ γίνεται αμέσως διάσημος στους λάτρεις της αστυνομικής λογοτεχνίας. Mέχρι το 1975, χρονολογία του θανάτου του, ο Στάουτ έγραψε εβδομήντα δύο μυθιστορήματα με ήρωες το δίδυμο Γουόλφ και Γκούντγουιν, δημοσιεύοντας τουλάχιστον μία νέα ιστορία κάθε χρόνο (μεταξύ των οποίων οι "The League of Frightened Men", 1935, που μεταφέρθηκε στην οθόνη δύο χρόνια αργότερα, "The Rubber Band", 1936, "The Red Box", 1937, "Too Many Cooks", 1938, "Some Buried Caesar", 1939, "Over My Dead Body", 1940, "Where There's a Will" ,1940, "Black Orchids", 1942, με τις νουβέλες "Black Orchids" και "Cordially Invited to Meet Death", "Not Quite Dead Enough", 1944 που περιλαμβάνει τις νουβέλες "Not Quite Dead Enough" και "Booby Trap", "The Silent Speaker", 1946, "Too Many Women", 1947, "And Be a Villain", 1948, "Trouble in Triplicate", 1949, που περιλαμβάνει τις νουβέλες "Help Wanted, Male," "Before I Die" και "Instead of Evidence", "The Second Confession", 1949, "Three Doors to Death", 1950, με τις νουβέλες "Man Alive," "Omit Flowers" και "Door to Death", "In the Best Families", 1950, "Curtains for Three", 1951, που περιλαμβάνει τις νουβέλες "The Gun with Wings," "Bullet for One" και "Disguise for Murder", "Murder by the Book", 1951, "Triple Jeopardy", 1952, κ.ά.).

Φιλελεύθερης ανατροφής, ο Ρεξ Στάουτ υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της Αμερικανικής Ένωσης για τις Πολιτικές Ελευθερίες (American Civil Liberties Union), τη δεκαετία του '20, και αργότερα υπερασπίστηκε το New Deal του Προέδρου Ρούζβελτ, για να αντιμετωπίσει προβλήματα με την Επιτροπή Αντι-αμερικανικών Ενεργειών του Γερουσιαστή McCarthy, τη δεκαετία 1940-50. Είναι χαρακτηριστικό ότι το FBI διατηρούσε ογκώδη φάκελο με το όνομά του, τον οποίο αρνήθηκε να αποκαλύψει -παρά μόνο λογοκριμένο- ακόμα και 12 χρόνια μετά τον θάνατό του, το 1988, για τις ανάγκες του βιβλίου "Dangerous Dossiers" του δημοσιογράφου Herbert Mitgang.

Στο 31ο Διεθνές Συνέδριο Μυστηρίου στο Bouchercon του Ντένβερ το 2000, το μεγαλύτερο στο είδος του, η σειρά βιβλίων του Νίρο Γουόλφ ήταν υποψήφια για το βραβείο Best Mystery Series of the Century (που απονεμήθηκε, τελικά, στη σειρά βιβλίων του Ηρακλή Πουαρώ), και ο Ρεξ Στάουτ, μαζί με τους Raymond Chandler, Agatha Christie, Dashiell Hammett και Dorothy Sayers, υποψήφιος για τη διάκριση Best Mystery Writer of the Century (που απονεμήθηκε στην Άγκαθα Κρίστι).

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΟΥ ΟΣΤΡΟΦΣΚΙ

                  Dianne Wiest και John Douglas Thompson σε μια σκηνή από το Δάσος 
                      (Φωτογραφία: Joan Marcus)

 

Η Raisa, πλούσια και μεσήλικη χήρα  είναι η ιδιοκτήτρια μιας περιουσίας που περιβάλλεται από ένα δάσος. Σε αντίθεση με την κυρία Arkadina στο Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ,  δεν είναι αντίθετη με την πώληση  κομματιών του δάσους της στον Vosmibratov, ένα χυδαίο τοπικό έμπορο ξυλείας, προκειμένου να εξυπηρετήσει τις υποθέσεις της αγάπης της. Υποκριτικά καλλιεργεί τη φήμη μιας γενναιόδωρης φιλάνθρωπης γυναίκας, έχοντας υπό την προστασία της την Aksyusha, ένα φτωχό κορίτσι είκοσι ετών.
Ο πραγματικός λόγος όμως αυτής της συμπεριφοράς είναι ότι χρησιμοποιεί την Aksyusha προκειμένου να προσελκύσει Bulanov, ένα νεαρό άνδρα, για τον οποίο η Raisa έχει αναπτύξει ένα πάθος. Εν τω μεταξύ η Aksyusha αγαπιέται με τον γιο Vosmibratov, τονΠιότρ, αλλά δεν μπορεί να τον παντρευτεί χωρίς την προίκα των 3.000 ρουβλιών που απαιτεί ο άπληστος πατέρας του. Η Raisa ζει με το φόβο ότι ο ανηψιός της Gennady, στον οποίο οφείλει χρήματα εδώ και 15 χρόνια θα την επισκεφτεί και θα  διεκδικήσει τα δικαιώματά του. Θέλοντας να χειραγωγήσει τους γύρω της, η Raisa έχει αναθέσει στην οικονόμο της Ulita να κατασκοπεύει τους πάντες.
Η κατάσταση περιπλέκεται όταν  έρχεται ο ανιψιός Gennady, ο οποίος είναι στην πραγματικότητα ο τραγικός ηθοποιός Neschastlivtsev, του οποίου το όνομα μεταφράζεται ως «Δυστυχία» ή «άτυχος». Μαζί του ταξιδεύει ο Arkady, ένας κωμικός, του οποίου το όνομα μεταφράζεται σε "Ευτυχία" ή "Lucky". Αυτόν ο Gennady τον παρουσιάζει ως υπηρέτη του και τον εαυτό του ως συνταξιούχο αξιωματικό του στρατού, καθώς αυτή είναι και η μόνη φορεσιά που έχει μαζί του.
Τελικά, το έργο οδηγείται σε ένα καλό τέλος για όλους τους ενδιαφερομένους.

Λαμβάνουν μέρος οι ηθοποιοί: Ολύμπιος, Ζαβιτσιάνου,Μαυρομάτης, Λαμπρινού, Ξενίδης, Μητσάκης, Καλογήρου,Καστανάς, Ευαγγέλου, Αργύρης, Γκιωνάκης, Μαλικένζου 

Ραδιοσκηνοθεσία: Λάμπρος Κωστόπουλος

Αλεξάντρ Νικολάγιεβιτς Οστρόφσκι (12.4.1823-14.6.1886). Ο Αλεξάντρ Νικολάγιεβιτς Οστρόφσκι είναι ο μεγάλος ρώσος δραματουργός των κεντρικών δεκαετιών του 19ου αιώνα, την περίοδο του ρεαλιστικού ρεύματος στη ρωσική λογοτεχνία, την εποχή που ο Τουργκένιεφ, ο Ντοστογιέφσκι και ο Τολστόι δημιούργησαν έργα σταθμούς στην παγκόσμια φιλολογία.

Ο Οστρόφσκι γεννήθηκε το 1823 στη Μόσχα, ο πατέρας του ήταν δικηγόρος που συνεργαζόταν με μοσχοβίτες εμπόρους. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο σπούδασε τρία χρόνια νομική στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας και στη συνέχεια εργάστηκε ως το 1851 στο δικαστήριο της Μόσχας. Από την οικογενειακή του ζωή και από τη δουλειά του είχε έρθει σε επαφή με ανθρώπους σαν τον Μπαλσόφ και τον Ρισπολσένσκι, τους χαρακτήρες από τον "Στενό οικογενειακό κύκλο".

Από τα δεκαεπτά του είχε ήδη πάθος με το θέατρο. Η καριέρα του ως δραματουργού άρχισε το 1847. Το 1850 είχε ήδη ολοκληρώσει το εν λόγω έργο, που τον καθιέρωσε ως δραματικό συγγραφέα. Δυστυχώς η σκληρή αλλά αληθινή εικόνα της ηθικής των εμπορικών κύκλων προκάλεσε έντονη κριτική εναντίον του. Το έργο απαγορεύτηκε και επανακυκλοφόρησε το 1859 με αλλαγμένη μορφή, στην οποία ο απατεώνας Λάζαρ Ελιζάριτς συλλαμβάνεται την τελευταία στιγμή και εξορίζεται στη Σιβηρία. Αυτό το έργο ήταν και η αιτία της απόλυσής του από το δικαστήριο το 1851.

Παρ' όλο που τα έργα του γνώρισαν σταθερή επιτυχία, ο Οστρόφσκι είχε ελάχιστο οικονομικό όφελος. Η κούραση και η απογοήτευση υπονόμευσαν την υγεία του και αναμφίβολα ευθύνονται για τον σκυθρωπό τόνο μιας σειράς έργων που ακολούθησαν μετά το 1860. Μόνο προς το τέλος της ζωής του απέκτησε ο Οστρόφσκι την υλική ευμάρεια που του άξιζε. Δεν υπήρχε πλέον θέατρο στη Μόσχα όπου δεν παίζονταν τα έργα του. Από το 1874 ώς τον θάνατό του ήταν πρόεδρος της 'Ενωσης Ρώσων Θεατρικών Συγγραφέων. Το 1885 διορίστηκε καλλιτεχνικός διευθυντής των κυβερνητικών θεάτρων της Μόσχας. Οι εξοντωτικές υποχρεώσεις της θέσης του επιδείνωσαν την κατάσταση της υγείας του και τον επόμενο χρόνο πέθανε. ( πηγή: BIBLIONET)

Το ηχητικό αρχείο προέρχεται από τη συλλογή του Γιάννη Χ. Τον ευχαριστούμε θερμά!