ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΩΝ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΟΥΚΑΚΗ

Πασχαλινές εικόνες (1965) των Κώστα Πρετεντέρη Δημήτρη Γιαννουκάκη 

Παίζουν οι ηθοποιοί: Μαρίκα Κρεββατά, Γιώργος Γαβριηλίδης, Σταύρος Ξενίδης, Κία Μπόζου, Άννα Καλουτά, Μαρία Καλουτά, Σαπφώ Νοταρά, Γιάννης Βογιατζής, Τάκης Μηλιάδης, Λουκιανός Ροζάν, Βούλα Χαριλάου, Γιάννης Γκιωνάκης, Βέτα Προέδρου, Ειρήνη Κουμαριανού, Μαίρη Χαλκιά, Κώστας Παπαγεωργίου, Μαργαρίτα Λαμπρινού, Μπάμπης Ανθόπουλος, Μπέτυ Μοσχονά, Νίκος Καζής.

Σκηνοθεσία: Ίων Νταϊφάς

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΟΥ ΟΣΤΡΟΦΣΚΙ

                  Dianne Wiest και John Douglas Thompson σε μια σκηνή από το Δάσος 
                      (Φωτογραφία: Joan Marcus)

 

Η Raisa, πλούσια και μεσήλικη χήρα  είναι η ιδιοκτήτρια μιας περιουσίας που περιβάλλεται από ένα δάσος. Σε αντίθεση με την κυρία Arkadina στο Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ,  δεν είναι αντίθετη με την πώληση  κομματιών του δάσους της στον Vosmibratov, ένα χυδαίο τοπικό έμπορο ξυλείας, προκειμένου να εξυπηρετήσει τις υποθέσεις της αγάπης της. Υποκριτικά καλλιεργεί τη φήμη μιας γενναιόδωρης φιλάνθρωπης γυναίκας, έχοντας υπό την προστασία της την Aksyusha, ένα φτωχό κορίτσι είκοσι ετών.
Ο πραγματικός λόγος όμως αυτής της συμπεριφοράς είναι ότι χρησιμοποιεί την Aksyusha προκειμένου να προσελκύσει Bulanov, ένα νεαρό άνδρα, για τον οποίο η Raisa έχει αναπτύξει ένα πάθος. Εν τω μεταξύ η Aksyusha αγαπιέται με τον γιο Vosmibratov, τονΠιότρ, αλλά δεν μπορεί να τον παντρευτεί χωρίς την προίκα των 3.000 ρουβλιών που απαιτεί ο άπληστος πατέρας του. Η Raisa ζει με το φόβο ότι ο ανηψιός της Gennady, στον οποίο οφείλει χρήματα εδώ και 15 χρόνια θα την επισκεφτεί και θα  διεκδικήσει τα δικαιώματά του. Θέλοντας να χειραγωγήσει τους γύρω της, η Raisa έχει αναθέσει στην οικονόμο της Ulita να κατασκοπεύει τους πάντες.
Η κατάσταση περιπλέκεται όταν  έρχεται ο ανιψιός Gennady, ο οποίος είναι στην πραγματικότητα ο τραγικός ηθοποιός Neschastlivtsev, του οποίου το όνομα μεταφράζεται ως «Δυστυχία» ή «άτυχος». Μαζί του ταξιδεύει ο Arkady, ένας κωμικός, του οποίου το όνομα μεταφράζεται σε "Ευτυχία" ή "Lucky". Αυτόν ο Gennady τον παρουσιάζει ως υπηρέτη του και τον εαυτό του ως συνταξιούχο αξιωματικό του στρατού, καθώς αυτή είναι και η μόνη φορεσιά που έχει μαζί του.
Τελικά, το έργο οδηγείται σε ένα καλό τέλος για όλους τους ενδιαφερομένους.

Λαμβάνουν μέρος οι ηθοποιοί: Ολύμπιος, Ζαβιτσιάνου,Μαυρομάτης, Λαμπρινού, Ξενίδης, Μητσάκης, Καλογήρου,Καστανάς, Ευαγγέλου, Αργύρης, Γκιωνάκης, Μαλικένζου 

Ραδιοσκηνοθεσία: Λάμπρος Κωστόπουλος

Αλεξάντρ Νικολάγιεβιτς Οστρόφσκι (12.4.1823-14.6.1886). Ο Αλεξάντρ Νικολάγιεβιτς Οστρόφσκι είναι ο μεγάλος ρώσος δραματουργός των κεντρικών δεκαετιών του 19ου αιώνα, την περίοδο του ρεαλιστικού ρεύματος στη ρωσική λογοτεχνία, την εποχή που ο Τουργκένιεφ, ο Ντοστογιέφσκι και ο Τολστόι δημιούργησαν έργα σταθμούς στην παγκόσμια φιλολογία.

Ο Οστρόφσκι γεννήθηκε το 1823 στη Μόσχα, ο πατέρας του ήταν δικηγόρος που συνεργαζόταν με μοσχοβίτες εμπόρους. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο σπούδασε τρία χρόνια νομική στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας και στη συνέχεια εργάστηκε ως το 1851 στο δικαστήριο της Μόσχας. Από την οικογενειακή του ζωή και από τη δουλειά του είχε έρθει σε επαφή με ανθρώπους σαν τον Μπαλσόφ και τον Ρισπολσένσκι, τους χαρακτήρες από τον "Στενό οικογενειακό κύκλο".

Από τα δεκαεπτά του είχε ήδη πάθος με το θέατρο. Η καριέρα του ως δραματουργού άρχισε το 1847. Το 1850 είχε ήδη ολοκληρώσει το εν λόγω έργο, που τον καθιέρωσε ως δραματικό συγγραφέα. Δυστυχώς η σκληρή αλλά αληθινή εικόνα της ηθικής των εμπορικών κύκλων προκάλεσε έντονη κριτική εναντίον του. Το έργο απαγορεύτηκε και επανακυκλοφόρησε το 1859 με αλλαγμένη μορφή, στην οποία ο απατεώνας Λάζαρ Ελιζάριτς συλλαμβάνεται την τελευταία στιγμή και εξορίζεται στη Σιβηρία. Αυτό το έργο ήταν και η αιτία της απόλυσής του από το δικαστήριο το 1851.

Παρ' όλο που τα έργα του γνώρισαν σταθερή επιτυχία, ο Οστρόφσκι είχε ελάχιστο οικονομικό όφελος. Η κούραση και η απογοήτευση υπονόμευσαν την υγεία του και αναμφίβολα ευθύνονται για τον σκυθρωπό τόνο μιας σειράς έργων που ακολούθησαν μετά το 1860. Μόνο προς το τέλος της ζωής του απέκτησε ο Οστρόφσκι την υλική ευμάρεια που του άξιζε. Δεν υπήρχε πλέον θέατρο στη Μόσχα όπου δεν παίζονταν τα έργα του. Από το 1874 ώς τον θάνατό του ήταν πρόεδρος της 'Ενωσης Ρώσων Θεατρικών Συγγραφέων. Το 1885 διορίστηκε καλλιτεχνικός διευθυντής των κυβερνητικών θεάτρων της Μόσχας. Οι εξοντωτικές υποχρεώσεις της θέσης του επιδείνωσαν την κατάσταση της υγείας του και τον επόμενο χρόνο πέθανε. ( πηγή: BIBLIONET)

Το ηχητικό αρχείο προέρχεται από τη συλλογή του Γιάννη Χ. Τον ευχαριστούμε θερμά!

Ο ΟΜΠΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑΣ του Αλφρέ Ζαρύ

Ο βασιλιάς Ομπού (1975) Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή Π. ΖΕΡΒΌΣ - Μ. ΑΡΏΝΗ

Ο βασιλιάς Ομπού παρουσιάστηκε στην Ελλάδα 80 χρόνια ύστερα από την πρώτη παράστασή του στη Γαλλία(1896).Το συγκεκριμένο έργο θεωρείται σήμερα ο θεμέλιος λίθος του σύγχρονου πρωτοποριακού θεάτρου.Γράφτηκε όταν ο Ζαρύ ήταν 15 ετών(!) και παίχτηκε αρχικά για μαριονέτες.

Έργο με άγριο και αναρχικό χιούμορ, αποτέλεσε μια εξέγερση ενάντια στην κοινωνία και στις συμβάσεις του νατουραλιστικού θεάτρου, σκανδάλισε το κοινό της εποχής και συνεχίζει να έχει σημαντική απήχηση. Ο κυρ-Ομπού ακόλαστος, δειλός, άξεστος, αλαζονικά σκληρός και ξεδιάντροπα αμοραλιστής , είναι ένα φαρσικό αρχέτυπο του μεταγενέστερου αντι-ήρωα της πυρηνικής εποχής. Πολλά στοιχεία του έργου κατάγονται από το κουκλοθέατρο: χρήση προσωπείων, απλών σκηνικών, χονδροειδούς παντομίμας, στυλιζαρισμένης εκφοράς του λόγου, στοιχεία χυδαίας φάρσας και σλάπστικ κ.α. Η τεχνική του παραπέμπει επίσης στον Σαίξπηρ ,στον Καραγκιόζη και στο μιούζικ- χολ. Σύμφωνα μάλιστα με τον έγκυρο κριτικό Κ.Γεωργουσόπουλο "Ο Ομπού εκπροσωπεί μια ιδεολογία που είναι γέννημα-θρέμμα της εποχής του και κάθε εποχής με τα ίδια γνωρίσματα και την ίδια αρρώστια.

Η μυθολογία του αιώνα του θετικισμού και η μυθολογία του αιώνα του καπιταλισμού φωλιάζουν μέσα στο ηλίθιο σουβλερό κεφάλι του ήρωα και χωνεύονται στην ανοικονόμητη κοιλιά του για να καταλήξουν στον μεγαλοπρεπή αφεδρώνα του Ούμπου ως merdre (το μοναδικό προϊόν αυτής της μυθολογίας). Όπως      ο Καραγκιόζης προϋπάρχει των γεγονότων,τα οποία δημιουργεί, ο Ομπού ανήκει στον δυτικό πολιτισμό γιατί τον παράγει. Βασιλιάς ή στρατιώτης, πλούσιος ή πένης, ελεύθερος ή δεσμώτης παράγει τα ιδεώδη, την τέχνη, την επιστήμη και την πολιτική της εποχής μας. Υπουργός εξωτερικών, συνωμότης, βασανιστής, δολοφόνος, χαφιές, άρχων ή αναρχικός παράγει πολιτιστικά και καταναλωτικά αγαθά και ύστερα κάθεται και τα χωνεύει. Κατόπιν θεοποιεί τα απορρίμματά του.

Ο Άμλετ στοχάζεται κρατώντας ένα κρανίο,ο Φάουστ μέσα στο εργαστήρι του,ο Ομπού φιλοσοφεί στον απόπατο".

Υπόθεση: Ο ΟΜΠΟΥ, ένας εντυπωσιακά χοντρός, χαζός και άγριος άνθρωπος, πιέζεται από τη φιλόδοξη γυναίκα του να σκοτώσει το βασιλιά της Πολωνίας Βανσεσλάς, για να σφετεριστεί το θρόνο κι έτσι να κρατάει ομπρέλα και να τρώει πιο πολύ λουκάνικο. Ο ΟΜΠΟΥ που υπήρξε κάποτε βασιλιάς της Αραγωνίας, τώρα είναι συνταγματάρχης των δραγόνων του Βανσεσλάς. Η ηθική του, το απαγορεύει, αλλά η λαιμαργία του υπερισχύει και έτσι την επόμενη κιόλας μέρα, οργανώνει συνωμοσία. Το σύνθημα για την ανταρσία θα είναι το περιβόητο "Merdre!" και ακολουθεί σφαγή. Ο μόνος που γλιτώνει απ' τη βασιλική οικογένεια είναι ο διάδοχος του θρόνου Μπουγκρελάς, που καταφεύγει στη Ρωσία. Ο ΟΜΠΟΥ κυβερνάει δολοφονώντας, βασανίζοντας, βρίζοντας, φορολογώντας και τρώγοντας, με πάθος και όσο περισσότερο μπορεί. Κατακρεουργεί τους ευγενείς, τους αξιωματούχους, τους χωρικούς. Εισπράττει μόνος του τους φόρους (πολλές φορές) και φυλακίζει ακόμα και τον πρώην σύντροφό του Μπορντούρ. Ο τελευταίος όμως δραπετεύει, για να καταφύγει επίσης, στην προστασία του Τσάρου. Ο Τσάρος ορκίζεται εκδίκηση και δικαιοσύνη και έτσι κηρύσσει τον πόλεμο στην Πολωνία και στον βασιλιά ΟΜΠΟΥ. Ο ΟΜΠΟΥ τελικά χάνει, καταδιώκεται και καταφεύγει σε μια σπηλιά όπου έπειτα από μια επική μάχη με μια νεκρή αρκούδα, ξαναβρίσκεται με την γυναίκα του και φεύγουν μαζί για τη Γαλλία.

Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης, 11 Μαρτίου 1991
ΣΚΗΝΟΘΕΣΊΑ Βασίλης Νικολαΐδης, ΜΟΥΣΙΚΉ ΕΠΙΜΈΛΕΙΑ Ιάκωβος Δρόσος, ΜΕΤΆΦΡΑΣΗ Γιώργος Μαυροΐδης
Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Γκιωνάκης, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Κωστής Καπελώνης, Φώτης Πετρίδης, Περικλής Τσαμαντάνης, Παναγιώτης Σακελλαρίου, Απόστολος Σφακιανάκης, Μαρία Κατσιαδάκη, Γιάννης Κρανάς, Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, Ντίνα Κώνστα, Αγαπητός Μανδαληός, Τάκης Παπαματθαίου.

Την ηχογραφηση προσφερει στους φιλους του blog ο Γιαννης Χ., τον οποιο και ευχαριστουμε θερμα.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΤΡΟΧΙΕΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΙ ΣΤΗ ΜΑΓΝΗΤΟΤΑΙΝΙΑ 10 (Ο ΕΑΥΤΟΥΛΗΣ ΜΟΥ)

Αγαπητοί φίλοι του Θεάτρου στο Ραδιόφωνο, καλησπέρα σας.

Με μια ακόμη κωμωδία χαρακτήρων συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας στα έργα με παράλληλη πορεία στο σινεμά και το ραδιόφωνο. 

Πρόκειται για το έργο «Ο ΕΑΥΤΟΥΛΗΣ ΜΟΥ» του Δημήτρη Ψαθά. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο πρωτότυπος τίτλος του έργου, που γράφτηκε για το θεατρικό σανίδι, ήταν «Η Αυτού Εξοχότης Εγώ». Ωστόσο διαπιστώνουμε , διαβάζοντας την εργογραφία του Ψαθά, ότι η πρώτη έκδοσή σε βιβλίο είχε τον τίτλο «Ο ΕΑΥΤΟΥΛΗΣ ΜΟΥ» και που έκτοτε επικράτησε. 

Μ' αυτόν τον τίτλο γυρίστηκε ταινία από τον Ορέστη Λάσκο το 1964 με τους: Γιώργο Κωνσταντίνου, Άννα Μαντζουράνη, Λάμπρο Κωνσταντάρα, Μιράντα Μυράτ, Θανάση Μυλωνά, Μπεάτα Ασημακοπούλου. Η θέση που πήρε η ταινία από εισπρακτικής πλευράς -με βάση τα εισιτήρια της πρώτης προβολής- ήταν η 52η στις 92 ταινίες εκείνης της χρονιάς., κόβοντας 80.053 εισιτήρια. Βλέπετε και πολλές ελληνικές ταινίες έβγαιναν τότε και εμπορικά πήγαιναν πολύ καλά. Η χρυσή εποχή του ελληνικού σινεμά. 

Στο ραδιόφωνο μεταφέρθηκε πολύ αργότερα το 1976 με τον ίδιο τίτλο «Ο ΕΑΥΤΟΥΛΗΣ ΜΟΥ», όπου τους ρόλους ερμήνευσαν οι: Γιάννης Γκιωνάκης, Χαριτίνη Καρόλου, Όλγα Πολίτου, Σταύρος Ξενίδης, Νίκος Απέργης, Αγγέλα Καζακίδου, Άννα Ραζή κ.ά. Η ραδιοσκηνοθεσία ήταν του Βίκτωρα Παγουλάτου.

Η διάρκεια του έργου είναι 1ω 56λ .

Λίγα λόγια για την υπόθεση.
Ο εργοστασιάρχης Γιάγκος Αγγελής, θεωρεί ότι είναι καιρός να αλλάξει τη ζωή του, αφού πρώτα αποδεσμευτεί από τις δύο γυναίκες της ζωής του, τη σύζυγό του Ελένη και την ερωμένη Λίλη. Παράλληλα βοηθάει την χήρα Παπαγεωργίου στην ανέγερση ανδριάντα, προς τιμή του συζύγου της, έχοντας στόχο να βάλει χέρι στην περιουσία της...
Το έργο βρέθηκε μόνο στο αρχείο του rithmi sisixou.
Καλή σας ακρόαση!
Απείρως ευγνώμονες στο ΤΡΙΤΟ πρόγραμμα της ΕΡΤ!

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΤΡΟΧΙΕΣ:ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΙ ΣΤΗ ΜΑΓΝΗΤΟΤΑΙΝΙΑ 9 (ΚΩΜΩΔΙΕΣ) Μικροί Φαρισαίοι

«Οι Μικροί Φαρισαίοι» ανέβηκαν για πρώτη φορά το 1954 στο Θέατρο Σαμαρτζή και συμπλήρωσαν 200 παραστάσεις. Πρωταγωνιστές ήταν ο Μίμης Φωτόπουλος, ο Ντίνος Ηλιόπουλος, η Αννα Συνοδινού, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, η Νίτσα Τσαγανέα, η Αγγέλικα Καπελαρή, ο Γιάννης Αργύρης, η Κική Ρέππα, ένα ολόκληρο επιτελείο σπουδαίων ηθοποιών που διέθετε ο θίασος.
Η θεατρική δομή του έργου είναι τέλεια. Τα κωμικά περιστατικά διαδέχονται το ένα το άλλο, με έξυπνους διαλόγους, που δεν αφήνουν το θεατή να πλήξει ούτε στιγμή. Η ιστορία πλέκεται γύρω από τον πρωταγωνιστή, που διαχειρίζεται χρήματα της εκκλησίας διά ίδιον όφελος. Ηθικολόγος στο έπακρο, δίνει στον εαυτό του το δικαίωμα να απατά τη γυναίκα του με μια ωραία κυρία από το φιλόπτωχο ταμείο, να της κάνει πανάκριβα δώρα, ενώ ο σύζυγός της υποκρίνεται κι αυτός, κάνοντας ότι αγνοεί την πραγματικότητα.
Στο σύνολο των χαρακτήρων και των καταστάσεων, προστίθεται και ο Αριστείδης ο ατυχής, ένας αφελής νεαρός, που, με τις απανωτές γκάφες του, μπερδεύει τα πράγματα με ξεκαρδιστικό τρόπο.
Αλλά ο Δημήτρης Ψαθάς δεν ενδιαφέρεται μόνο να κάνει το θεατή να γελάσει. Θέλει να τον προβληματίσει και, σχεδόν, όπως πάντα, στα έργα του βρισκόμαστε και σήμερα ενώπιον μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού προβληματισμού.
Για το σινεμά: ΝΑ ΠΕΘΕΡΟΣ, ΝΑ ΜΑΛΑΜΑ
Είδος: Κωμωδία Παραγωγής: 1959 – Ελληνικός Κινηματογραφικός οργανισμός
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 1 Ιανουαρίου 1960 Εισητήρια: 11.230 στην 1η προβολή
Σενάριο: Δημήτρης Ψαθάς (Μικροί Φαρισαίοι) Διασκευή σεναρίου: Νάσος Οικονομόπουλος, Μάριος Νούσιας Σκηνοθεσία: Μάριος Νούσιας Μουσική Σύνθεση: Μίμης Πλέσσας
Πρωταγωνιστές: Ντίνος Ηλιόπουλος, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Κάκια Αναλυτή, Άννα Κυριακού, Τζόλυ Γαρμπή, Δημήτρης Νικολαΐδης, Μίμης Φωτόπουλος, Νανά Σκιαδά, Τακης Μηλιάδης, Δήμητρα Ζέζα, Ράλλης Αγγελίδης, Γεωργία Κουμούτση, Αμαλία Λαχανά, Γιώργος Αλεξίου, Νίκος Ξύδης, Ανθή Φυσκίλη, Εμμανουηλ Κομνηνός.
http://grcinema.matia.gr/
Για το ραδιόφωνο 1965 Όλγα Τουρνάκη, Κώστας Παλιός Σωτήρης Μουστάκας, Αντώνης Αντωνίου, Μίμης Φωτόπουλος, Άννα Συνοδινού, Γιάννης Γκιωνάκης, Κική Ρέππα, Νίτσα Τσαγανέα, Χρήστος Τσαγανέας, Κώστας Καζάκος Ελένη Κριτή