«Ιβάνωφ» του Τσέχωφ
Παντρεμένος με την Άννα, που εγκατέλειψε την οικογένειά της και την πίστη της για χάρη του και που τώρα πεθαίνει από φυματίωση, ο Ιβάνωφ προσπαθεί να δραπετεύσει με οποιονδήποτε τρόπο, από την ασφυκτική ατμόσφαιρα του περιβάλλοντός του.
Το όνομα Ιβάνωφ είναι ένα από τα πλέον κοινά ονόματα στην ρωσική αυτοκρατορία και ο Τσέχωφ το συνδέει με την διάψευση των ονείρων, όταν η πρώτη νεότητα τελειώνει, με το κενό, την απάθεια, την συναισθηματική αδράνεια και εν τέλει τον θάνατο. Στο πρόσωπο του Ιβάνωφ συναντάμε τον κάθε άνθρωπο που στα νιάτα του ονειρεύτηκε ένα νέο κόσμο, αλλά που η ζωή τον διέψευσε, δεν του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία και το μόνο του καταφύγιο είναι η διαδρομή του προς την απόλυτη σιωπή.
«Λεωφορείο ο πόθος»
Ο Τέννεσυ Ουίλλιαμς, ένας από τους σημαντικότερους θεατρικούς συγγραφείς της μεταπολεμικής Αμερικής, έγραψε το Λεωφορείο ο πόθος το 1947. Το έργο ανέβηκε την ίδια χρονιά στο Μπροντγουέι, σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν, με τους Μάρλο Μπράντο και Τζέσικα Τάντι στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Σε μια φτωχογειτονιά, «με μια πρόστυχη σχεδόν γοητεία...» μένει η αδελφή της Μπλανς, Στέλλα (Ιωάννα Παγιατάκη), μια γυναίκα γλυκιά, εύθραυστη και φρέσκια, που ξεχνάει τη θλιβερή παιδική της ηλικία στην αγκαλιά του γοητευτικού συζύγου της Στάνλεϋ (Βασίλη Μπισμπίκη). Εκείνος, ένας άντρας που αντιμετωπίζει τη γυναίκα ως τρόπαιο, βλέπει την ισορροπία της ζωής του να διαταράσσεται με την έλευση της Μπλανς.
Η Μπλανς: μια γυναίκα που αναζητά τη μαγεία. Ο Στάνλευ: ένας άντρας ρεαλιστής. Δύο κόσμοι τελείως διαφορετικοί, δύο πρόσωπα που οδηγούνται σε μια αναπόφευκτη σύγκρουση...Λεωφορείον ο πόθος (Μ. Μερκούρη)
Λεωφορείον ο πόθος (Ν. Τριανταφυλλίδη )
Για τον estragon οδηγίες σε λίγες μέρες
