Greek Radio-Theatre

για όσους αγαπούν το ραδιοφωνικό θέατρο



Όποιος έχει χρόνο και διάθεση θα μπορεί να συμμετέχει όσο και όταν μπορεί ........ η συνέχεια εδώ

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΤΡΟΙΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ του Ζάν Ζιρωντού


Η σημερινή μας ανάρτηση αφορά ένα από τα γνωστότερα αντιπολεμικά θεατρικά. Πρόκειται για το έργο «Ο πόλεμος της Τροίας δεν θα γίνει» του Ζάν Ζιρωντού.

Ο συγγραφέας γεννιέται στις 29/10/1882 στο Μπελάκ στην επαρχεία της Οτ Βιέν. Ο πατέρας του είναι μηχανικός και η μητέρα του, μία εκλεκτή γυναίκα που ζει αθόρυβα στην επαρχία και επηρεάζει σημαντικά το γιο της στα νεανικά του χρόνια. Παρακολουθεί μαθήματα στο σχολείο του Πελβουζέν και τελειώνει τις γυμνασιακές του σπουδές με υποτροφία, στο λύκειο του Σατωρού. Από μαθητής διακρίνεται για τις επιδόσεις του στα γράμματα και στον αθλητισμό.

Το 1914 καλείται στα όπλα. Επιστρατεύεται λοχίας και τραυματίζεται στην Αλσατία. Ντοκουμέντο των εμπειριών του από το μέτωπο της μάχης της Μάρνης αποτελούν «Τα πέντε βράδια και τα πέντε ξημερώματα της Μάρνης». Τραυματίζεται και στη μάχη των Δαρδανελίων απ’ την οποία εμπνεύστηκε το «Αναγνώσματα για έναν ίσκιο». Ταξιδεύει στην Πορτογαλία και πάλι στην Αμερική με αποστολή ως δάσκαλος σε σχολές πολέμου. Έκτοτε η ιστορία της ζωής του είναι η ιστορία των έργων του και των υπηρεσιακών αποστολών του.

Για την συμμετοχή του και την δράση του στον  πρώτο παγκόσμιο πόλεμο του απονέμεται το παράσημο της Λεγεώνας της τιμή.Το 1939 ονομάζεται επίτροπος στο υπουργείο πληροφοριών,  αλλά μετά την ήττα της Γαλλίας εγκαταλείπει τη θέση του και αποχωρεί από την δημόσια ζωή για να αφιερωθεί σχεδόν αποκλειστικά στην λογοτεχνία. Πεθαίνει μόλις λίγους μήνες μετά την απελευθέρωση.

Η συνάντηση του αυτή με τον Λουί Ζουβέ ήταν καθοριστική για να στραφεί προς το θέατρο και να ξεκινήσει την καριέρα του ως θεατρικός συγγραφέας. Μεταξύ των χρόνων 1930-΄40 τα κείμενα του Ζιροντού και οι θεατρικές παραγωγές με τον Ζουβέ γοήτευαν το Παρίσι. Δημιούργησαν μία ασυνήθιστα κλειστή σχέση σκηνικής φαντασίας και δεξιοτεχνίας του λόγου. Στο πρόσωπο του Ζουβέ ο νέος συγγραφέας βρήκε τον ιδανικό ηθοποιό και σκηνοθέτη που φρόντισε και σκηνοθέτησε με αγάπη τα έργα του και ο σκηνοθέτης έναν συγγραφέα που είχε ανακαλύψει την μαγεία του δραματικού.

Ο Ζιροντού πάντα  σε κάθε θεατρική παραγωγή υποστηρίζει τα πρωτεία του κειμένου, άποψη που ακολουθήθηκε πιστά απ’ τον Ζουβέ. Η σημαντικότητα και η καθαρότητα των κειμένων του ήταν τέτοια που ο σκηνοθέτης είπε πως έπρεπε να διδάξει τους ηθοποιούς πώς να μιλήσουν το κείμενο και όχι πώς να το παίξουν. Και οι δύο άντρες υπερασπίστηκαν το λογοτεχνικό θέατρο σε βάρος πιο θεαματικών ειδών παραγωγής στις οποίες το κείμενο θυσιαζόταν στην σκηνοθεσία.
Με το  θεατρικό¨Ο πόλεμος της Τροίας δε θα γίνει ¨(La guerre de Troie n'aura pas lieu,1935) ο Ζιρωντού  παρουσιάζει ένα έργο στο οποίο το τρομερό μυστήριο του πολέμου ερμηνεύεται σαν ένα περιοδικά εμφανιζόμενο ιστορικό πεπρωμένο, όπου η ανθρώπινη βούληση είναι ανίκανη να αντισταθεί. Ένα έργο που παίρνει τον μύθο μόνο σαν πρόσχημα για να δείξει την επικίνδυνη άνοδο της βίας και της αγωνίας στην Ευρώπη που θα καταλήξουν στον β’ παγκόσμιο πόλεμο.
Ο πόλεμος είναι θέμα που κρατά μια σημαντική θέση στα έργα του Ζιροντού. Εδώ όμως γίνεται μοναδικό θέμα του έργου του, όπως ακριβώς για την εποχή του ήταν και το μοναδικό θέμα εναγώνιων συζητήσεων σε όλη την Ευρώπη. Σε μία χώρα καταπονημένη από τα σημάδια του πολέμου, σε μία εποχή όπου όλη η Ευρώπη αποτελεί εμπόλεμη ζώνη, όπου διαρκώς όλα είναι έτοιμα να εκραγούν, ο συγγραφέας θίγει τη ματαιότητα του πολέμου μεταφέροντας το επίκεντρο στην Τροία.
Τα πρόσωπα γνωστά από την Ιλιάδα, αντικατοπτρίζουν την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Οι ήρωες γνωρίζουν τον πόλεμο και τη φρικτή του πραγματικότητα. Οι ήρωες που πολέμησαν, σαν τον Ζιροντού, δεν διστάζουν να αποποιηθούν την ηρωική τους ταυτότητα και τους τιμητικούς τίτλους για χάρη της ειρήνης. Πάντα όμως υπάρχουν δύο στρατόπεδα. Αυτοί που επιθυμούν την ειρήνη και αυτοί που εκ του ασφαλούς και εις βάρος τον ηρώων επιθυμούν τον πόλεμο. Στην ομάδα ειρήνης πρωτοστατούν ο Έκτορας, η Ανδρομάχη και η Εκάβη. Στην ομάδα πολέμου ο Πρίαμος και ο ανόητος ποιητής Δημόδοκος, ο εκπρόσωπος του δικαίου Βούσιρις και οι ξεμωραμένοι γέροι της Τροίας.
Τραγική φιγούρα που προδιαγράφει την πορεία του έργου είναι η Κασσάνδρα. Το πρόσωπο που πατά στο παρελθόν και προοιωνίζει το μέλλον. Είναι η φωνή της πραγματικότητας που δε δίνει χώρο στην ουτοπική σκέψη του κεντρικού ήρωα και κατ’ επέκταση του συγγραφέα.
Είναι η γνώση της φρικαλεότητας του πολέμου και των σκοπών που κρύβονται πίσω από αυτόν.
Η ηχογράφηση του έργου πραγματοποιήθηκε το 1985 σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου. Ερμηνεύουν οι  ηθοποιοι: Αννα Γεραλη, Ευα Κοταμανιδου, Νικος Γαλανος, Σοφοκλης Πεππας, Νοτης Περγιαλης, Ελενη Χατζηαργυρη, Θοδωρος Συριωτης, Βερα Κρουσκα, Γιαννης Στρατακης, Νικος Κανακακης, Δημητρης Ουραηλιδης.

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Η ΣΟΝΑΤΑ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΤΡΙΝΤΜΠΕΡΓΚ



¨Η Σονάτα των Φαντασμάτων¨είναι ίσως το πιο αξιοσημείωτο θεατρικό έργο του Στρίντμπεργκ. Με την τολμηρή του εναλλαγή μεταξύ φαντασιακού και ρεαλιστικού, και μέσω των χαρακτήρων της, το έργο αποτελεί πρόκληση για τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες και τους σκηνογράφους σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα πρόσωπα του έργου είναι από τα πιο φαντασιακά του Στρίντμπεργκ, με  βρικόλακες, φαντάσματα και μούμιες. Ιδεαλιστικές αναπαραστάσεις εφιαλτών σε διάφορα στάδια κατάπτωσης. Στα πιο φαντασιακά πρόσωπα ανήκουν αναμφισβήτητα ο Χούμελ και η Μούμια, πρώην μνηστή του Χούμελ. Ο Χούμελ είναι το κεντρικό πρόσωπο. Ογδοντάρης, σακάτης, τοκογλύφος κλέφτης των ψυχών και βρικόλακας. Η Μούμια είναι στυγνή και φλύαρη παπαγαλίνα, κλεισμένη σε μια γκαρνταρόμπα, τρελή που ξαφνικά ανακτά διαύγεια.
Το μακρύ χέρι του Χούμελ είναι ο Φοιτητής, αρχικά καλόκαρδος και θρησκευόμενος που κατά τη διάρκεια του έργου γίνεται όλο και πιο κυνικός. Ποθεί την όμορφη και απλησίαστη Δεσποινίδα, στο δωμάτιο των υάκινθων.
Στον κόσμο της Σονάτας των φαντασμάτων δεν υπάρχει εντιμότητα και η αλήθεια σκοτώνει. «Κανένας δεν είναι αυτός που φαίνεται να είναι». Ο φιλάνθρωπος Χούμελ είναι ένας αιμοδιψής εξουσιαστής. Ο πνευματώδης αξιωματικός είναι στην πραγματικότητα ένας πρώην υπηρέτης. Η μούμια δεν είναι μούμια. Η αξιολάτρευτη Δεσποινίδα είναι άρρωστη κλπ.
Το έργο είναι ένα ονειρόδραμα όπου, σύμφωνα με τον συγγραφέα, "όλα είναι πιθανά, όλα είναι δυνατά" .Το πραγματικό και το μη πραγματικό, οι ζωντανοί και οι νεκροί, η ομορφιά και η ασχήμια, η αθωότητα και η διάβρωση, το τραγικό και το κωμικό, ανταλλάσσουν διαρκώς τις ταυτότητές τους, θολώνοντας το περίγραμμα και τη φύση τους.
Η Σονάτα των Φαντασμάτων έχει σημαδέψει ανθρώπους του θεάτρου τόσο διαφορετικούς όσο ο Αρτώ που σχεδίαζε να το σκηνοθετήσει και ο Μπέργκμαν που το ανέβασε 4 φορές, ή η Σάρα Καίην που εμπνεύστηκε απ' αυτό για να γράψει το "Καθαροί πια".
Το έργο ηχογραφήθηκε το 1989 σε σκηνοθεσία Πέτρου Παναμά.
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Μαρία Σιουρούνη, Δημήτρης Καταλειφός, Γιώργος Μοσχίδης, Νίκος Γαροφάλλου, Νίκη Κρεούζη, Ηλίας Πλακίδης, Χρήστος Δοξαράς, Τώνης Γιακωβάκης, Κίττυ Αρσένη, Κάτια Γέρου, Νανά Κακκαβά.

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Η ΑΣΚΗΣΗ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΔΑΚΤΥΛΩΝ του Πήτερ Σάφερ

Αγαπητοί φίλοι του Ραδιοφωνικού Θεάτρου ,καλσπέρα σας. 
Απόψε σας παρουσιάζουμε ένα σύγχρονο ψυχολογικό δράμα με πολλούς κρυμμένους θησαυρούς. 
Το έργο «Η άσκηση των πέντε δακτύλων» του Πήτερ Σάφερ, που ανέβηκε για πρώτη φορά στο Comedy Theatre του Λονδίνου το 1958.
Με το έργο του ο συγγραφέας ασκεί κριτική σε μια κοινωνία που όλα φαίνονται ρόδινα, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα τα τραύματα που αιμορραγούν πίσω από τις "ιδανικές" σχέσεις των ανθρώπων. 
Πάνω στη σκηνή, εκτίθενται οι ρωγμές που υπάρχουν σε μια τυπική τετραμελή μεσοαστική οικογένεια. Καταλύτης στην αποκάλυψη αυτών των ρωγμών είναι ένας Γερμανός δάσκαλος που εισβάλει σ' αυτή με την ήρεμη ευγένειά του και τον σεξουαλικό μαγνητισμό του. 

Υπόθεση: Ο Stanley, ένας τραχύς κατασκευαστής επίπλων, και η Louise, η επιτηδευμένη σύζυγός του, βρίσκονται σε κατάσταση διαρκούς πολέμου. Ο γιος τους, Clive, βασανίζεται από το οιδιπόδειο σύμπλεγμα με την μητέρα, καταπιέζεται από τον πατέρα του και παλεύει με τη λανθάνουσα ομοφυλοφυλία του. Η έφηβη κόρη τους, Pamela, βρίσκει την ανακούφιση από την ένταση μόνο μέσω των σχεδόν-αιμομικτικών παιχνιδιών με τον αδελφό της.
Η ατμόσφαιρα της δυστυχισμένης οικογένειας ηλεκτρίζεται επικίνδυνα με την παρουσία του πρόσφυγα Γερμανού δασκάλου, που προέρχεται από έναν σκληρό ναζιστή πατέρα.
Ο συγγραφέας απογυμνώνει σταδιακά την οικογένεια των Harringtons από τις ευγενικές τους προσποιήσεις και αποκαλύπτει τον κανιβαλισμό των σχέσεών τους, εισάγοντας όμως μια αίσθηση οίκτου για τη δυστυχία τους.
Ο πατέρας, η μητέρα, ο γιος, η κόρη, ο δάσκαλος, ζουν τη μοναξιά των ανθρώπων που δεν μπορούν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον καθώς μοιάζουν με τα ανόμοια δάκτυλα του ενός χεριού που παίζουν ασκητικά το δράμα της ζωής τους, ενώ είναι τόσο οικεία το ένα με το άλλο.

( Από την παρουσίαση του έργου που ανέβηκε στο θέατρι ΠΡΟΒΑ το 2003 σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσόγκα)

                                                Πήτερ Σάφερ
 Άγγλος συγγραφέας, γεννημένος στο Λίβερπουλ στις 15 Μαίου 1926 μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Άντονυ που είναι επίσης συγγραφέας.
Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ, με υποτροφία και έκανε διάφορες δουλειές πριν ανακαλύψει το συγγραφικό του ταλέντο.
Το πρώτο έργο του Shaffer, ονομαζόταν The Salt Land (1954) παρουσιάστηκε στο BBC. Ενθαρρυνμένος από αυτήν την επιτυχία, ο Shaffer συνέχισε να γράφει και καθιέρωσε τη φήμη του ως θεατρικός συγγραφέας το 1958 με το έργο Η άσκηση των πέντε δάχτυλων που έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο υπό την καθοδήγηση John Gielgud και βραβεύτηκε με το Evening Standard Drama Award. Όταν το έργο μεταφέρθηκε στη Νέα Υόρκη το 1959, έτυχε εξίσου καλής υποδοχής κερδίζοντας το Βραβείο Θεατροκριτικών (Drama Critics Award).
Στα έργα του περιλαμβάνονται τόσο φιλοσοφικά δράματα όσο και σατιρικές κωμωδίες.
Ο Σάφερ βραβεύτηκε επίσης για τα έργα του: Έκβους με το βραβείο Τόνυ (Tony Award for Best Play) και το Βραβείο Κριτικών της Νέας Υόρκης (New York Drama Critics Circle Award), Αμαντέους με τα βραβεία Evening Standard Drama Award και Theatre Critics Award στο Λονδίνο και το βραβείο Τόνυ στη Νέα Υόρκη.
Πολλά έργα του μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.


Το έργο που θα ακούσουμε εμείς ηχογραφήθηκε το 1988 για τη εκπομπή ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ και προλόγισε ο Δημήτρης Ποταμίτης. Ο ίδιος το είχε ανεβάσει νωρίτερα στο Θέατρο Έρευνας.
Μεταδόθηκε ξανά από το ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ το 2004, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Δημήτρη Ποταμίτη.
Τους ρόλους ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Γιώργος Κέντρος, Μάρω Κοντού, Δημήτρης Ποταμίτης, Αγγελική Βελουδάκη, Πάνος Χατζηκουτσέλης. Η ραδιοσκηνοθεσία είναι του Δημήτρη Ποταμίτη.
Η διάρκεια  του έργου είναι περίπου 1ω 56 λ

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

ΧΕΡΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ του Θανάση Διομήδη ΠΕΤΣΑΛΗ

Αγαπητοί φίλοι του Ραδιοφωνικού Θεάτρου,καλησπέρα σας. 
Τις μέρες των γιορτών που θα ακολουθήσουν όλοι μας θα δεχτούμε και θα δώσουμε ευχές για υγεία πάνω από όλα, αφού η κρίση που περνάμε ιεράρχησε πλέον τη σειρά των ευχών.Αλλά και επί γης ειρήνη.
Στον πόλεμο και την ειρήνη είναι αφιερωμένο και το έργο που παρουσιάζουμε σήμερα.

Πρόκειται για το έργο του Θανάση Πετσαλη-Διομήδη  "Χέρια πάνω στον τοίχο", το οποίο με βάση και τις ελληνικές εμπειρίες του πολέμου,της Κατοχής και του Εμφυλίου δίνει την ανθρώπινη εκδοχή πάνω στα γενικότερα κοινωνικά και πολεμικά συμβάντα.Δίνει δηλαδή μια εικόνα,όχι τόσο για τις επιπτώσεις πάνω στο άτομο,αλλά για την ίδια την αντίδραση του ατόμου απέναντι σε όσα αντικρίζει  και για τις ψυχικές διαθέσεις του,συμπληρώνοντας έτσι την προσέγγιση ολόκληρου του μεγάλου αυτού κεφαλαίου της ανθρώπινης ζωής.

 Ο Θανάσης Πετσάλης-Διομήδης (1904-1995) ήταν πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Έγινε γνωστός κυρίως για τα ιστορικά του μυθιστορήματα. Σπούδασε νομικά, κοινωνιολογία και οικονομικές επιστήμες στην Αθήνα και στη Γαλλία. Εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα. Μεταξύ άλλων εξέδωσε μονογραφίες και έγραψε άρθρα με θέματα οικονομικά και κοινωνικά, τα οποία δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά της εποχής. Έγραψε ιστορικά μυθιστορήματα, όπως το βραβευμένο (1963) "Ελληνικός Όρθρος", καθώς επίσης και άλλα, όπως "Οι Μαυρόλυκοι" και "Η καμπάνα της Αγια-Τριάδας", τα οποία ζωντανεύουν την περίοδο της Επανάστασης του 1821.


Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε το 1980 σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη.
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Ορφέας Ζάχος, Βίλμα Κύρου, Κατερίνα Μαραγκού, Βασίλης Παπανίκας, Σπύρος Ολύμπιος, Άρης Ρέτσος, Μπάμπης Αλατζάς , Δημήτρης Ζακυνθινός, Νικήτας Αστρινάκης, Χρυσούλα Καριώρη, Μαρία Μοσχολιού, Πόπη Κοντού, Καίτη Επισκόπου, Κλήμης Ελευθεριάδης, Αλέκος Ζαχαράκος.

Θερμές ευχαριστίες στον φίλο Θ.Π για το έργο που μας πρόσφερε μαζί με πολλά άλλα που κατά το παρελθόν έχουμε αναρτήσει.



Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

ΑΠΟΨΕ ΣΤΙΣ 8:45 του Λουΐ Βερνέιγ

                                                
ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΘΥΜΑ ΑΠΑΓΩΓΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ 
 Η φιλική συγκέντρωση στο σπίτι του Γουσταύου και της Ελένης ολοκληρώθηκε με την άφιξη του γιατρού. Αλλά ένα φτέρνισμα πίσω από ένα θάμνο του κήπου, μια ύποπτη  διακοπή ρεύματος, μια σκάλα στο μπαλκόνι και ένα γράμμα των απαγωγέων που ζητάνε 5 εκατομμύρια φράγκα, ανατρέπουν
 το σχεδιασμό της βραδιάς. Οι απαγωγείς  όμως λογαριάζανε χωρίς....τον "ξενοδόχο" που στην περίπτωσή μας είναι  Ρωμιά, η Ελένη Κιούρτσογλου! 
Ας την ακούσουμε λοιπόν την αστυνομική κωμωδία και ... από πατριωτικό ενδιαφέρον!

  Το έργο ηχογραφήθηκε το 1977 για την εκπομπή ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΞΕΝΟ ΔΡΑΜΑΤΟΛΟΓΙΟ. 
Τους ρόλους ερμήνευσαν-κάτω από τις σκηνοθετικές οδηγίες του Κωστή Μιχαηλίδη- οι παρακάτω ηθοποιοί: Κ. Ρηγόπουλος, Β. Ανδρεόπουλος, Β. Κύρου, Κ. Αναλυτή, Ι. Κορομπίλη, Γ. Ευαγγελίδης, Σ. Ψάλτης, Γ. Γεωγλερής, Γ. Μπάρτης, Θ. Δημήτριεφ

 Ο Ζακ Λουί Κολίν Ντε Μποκάζ (Louis Jacques Marie Collin du Bocage), γνωστός με το ψευδώνυμο Λουί Βερνέιγ (Louis Verneuil), ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και ηθοποιός. Γεννημένος στο Παρίσι το 1893, έγραψε πάνω από εξήντα θεατρικά έργα, τα περισσότερα κωμωδίες. Θεωρήθηκε ιδανικός κωμικός συγγραφέας. Η φήμη του πέρασε τα σύνορα της Γαλλίας και τα έργα του παίχτηκαν μέχρι το Broadway, όπως : «Η ζήλεια», «Κρατικές υποθέσεις» και «Η δικηγορίνα»(ΕΔΩ )
 Σενάριά του παίχτηκαν στον κινηματογράφο. Παντρεύτηκε την εγγονή της Σάρας Μπερνάρ, Λυσιάν. Το 1952 βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του. Είχε αυτοκτονήσει. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Pere Lachaise.
 Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ στη φίλη μας Κ. από το αρχείο της οποίας προέρχεται το σημερινό μας έργο.


Απόψε στις 8 και 45