Η ΜΕΛΑΧΡΙΝΗ ΚΥΡΙΑ ΤΩΝ ΣΟΝΕΤΩΝ ΤΟΥ ΤΖΩΡΤΖ ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ ΣΩ

George Bernard Shaw
The Dark Lady of the Sonnets (1910), σύντομο κωμικό έργο

Το έργο διαδραματίζεται στο τέλος του 17ου αιώνα. 
Νυχτερινή ώρα στη βεράντα του Παλατιού στο Whitehall, με θέα τον Τάμεση. Το ρολόι του Παλατιού χτυπά έντεκα.

Υπόθεση: Ένας άνθρωπος σκεπασμένος με τον μαύρο μανδύα του φτάνει στο Whitehall. Εκεί συναντά έναν φρουρό Beefeater τον οποίο έχει φροντίσει να δωροδοκήσει για να μπορέσει να μπει στο παλάτι και να συναντήσει σε ένα ερωτικό ραντεβουδάκι την Μελαχρινή κυρία των σονέτων. Ο άνθρωπος αυτός είναι ο Σαίξπηρ που μια αναποδιά θα του χαλάσει τα σχέδια. Η γυναίκα που τον πλησιάζει στο σκοτάδι είναι η ίδια η βασίλισσα Ελισάβετ πράγμα που θα αργήσει να αντιληφθεί ......

Μετάφραση: Νίνια και Σίσυ Σολομού
Ρύθμιση ήχου: Κατερίνα Περβαινά
Μουσική επιμέλεια-Ραδιοσκηνοθεσία: Βίκτωρ Αρδίττης
Παραγωγή: Αιμιλία Κτενά

Παίζουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Οικονόμου- Φρουρός, Δημήτρης Καταλειφός-Σαίξπηρ, Βάνα Παρθενιάδου-Ελισάβετ, Αννέτα Παπαθανασίου-μελαχρινή κυρί.

Επιμέλεια εκπομπής: Μάρα Καλούδη.

 

Το έργο μεταδόθηκε πρώτη φορά από την εκπομπή «Το μικρό θέατρο της Τετάρτης» στο Ά Πρόγραμμα Ε.ΡΑ τον Οκτώβριο του 1995.

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΓΚΟΡΝΤΟΓΚΑΝ ΤΟΥ ΙΒΣΙΚ ΡΑΝΤΟΒΑΝ

King Gordogan by Radovan Ivsic

Ράντοβαν Ίβσικ «Ο βασιλιάς Γκόρντογκαν» (θεατρικό δράμα σε πέντε πράξεις, μετάφραση από τα γαλλικά σε συνεργασία με τον Βασίλη Νικολαΐδη - το έργο πρωτοανέβηκε το 1982 από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν)

 Ο σκηνοθέτης Βασίλης Νικολαΐδης μιλάει για τον «Βασιλιά Γκόρντογκαν»

«Ελεγεία της βίας», «αποτρόπαιο θέαμα σε πέντε πράξεις» και «σουρεαλιστικό παραμύθι» χαρακτηρίζει το έργο «Ο Βασιλιάς Γκόρντογκαν», του γιουγκοσλάβου συγγραφέα Ράντοβαν Ιβσικ, ο Βασίλης Νικολαΐδης, που το μετέφρασε μαζί με την Μπίλη Βέμη και το σκηνοθετεί.

«Στο έργο συναντά κανένας όλους τους βασικούς ήρωες του μύθου, τον πρίγκιπα και την πριγκίπισσα, τον κακό βασιλιά, τον τρελό ­ που προέρχεται από τον Σαίξπηρ καθώς και τα ξωτικά, τους ιππότες, τους χωρικούς. Ωστόσο όλοι αυτοί οι ήρωες είναι παρηκμασμένοι, διεφθαρμένοι, χρεοκοπημένοι, όπως είναι και ο κόσμος τους. Σε αυτόν τον κόσμο, όπου κυβερνά η βία, η ίδια η βία είναι που σκοτώνει τους πάντες και τα πάντα».

Γραμμένο το 1943, για έναν θίασο νέων της Γιουγκοσλαβίας, από τον 23χρονο, τότε, Ράντοβαν Ιβσικ, το έργο αποτελεί μια διαμαρτυρία κατά της καθημερινής βίας, γι' αυτό και είναι διαχρονικό, όπως λέει ο σκηνοθέτης. Ο συγγραφέας είναι ένας από τους τελευταίους σουρεαλιστές και είναι ο ίδιος που μετέφρασε το κείμενο στα γαλλικά «ένα κείμενο ποιητικό», όπως λέει ο σκηνοθέτης. «Οι λέξεις και οι φράσεις είναι διαφορετικές, περίεργες, γι' αυτό και η μετάφρασή του αποτέλεσε μια δύσκολη δουλειά, όπως και η σκηνοθεσία». Η βία είναι το στοιχείο που δεσπόζει, αλλά κινείται μέσα σε κωμικοτραγικά πλαίσια, δανειζόμενη στοιχεία από τον Σαίξπηρ αλλά και τον συμβολισμό, από τον κόσμο του παραμυθιού αλλά και του πολέμου. Ωστόσο σε αυτόν τον κόσμος της βίας που αφανίζεται, ο μόνος που επιζεί είναι ο ιππότης που έχει όμως χάσει τη μνήμη του. «Από την ένωση του "καθαρισμένου" μέσα από τη λήθη ήρωα και ενός ξωτικού, συμβόλου της φύσης, της επιστροφής στις απλές - γήινες αξίες, θα γεννηθεί ο καινούργιος ελπιδοφόρος κόσμος». ΄Οσο για τον βασιλιά, σύμβολο του παλιού φθαρμένου κόσμου, χάνεται μέσα στο δάσος η απειλή της επανεμφάνισής του όμως παραμένει.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Λούνα - Νίκος Σακαλίδης, Αγγελιοφόρος - Δημήτρης Τζουμάκης, Οντάν - Θόδωρος Σειριώτης, Τρελλός - Βασίλης Παπαβασιλείου, Γκόρντογκαν  - Γιάννης Μπέζος, Βασιλικός ξεριζωτής αυτιών, 2ος χωρικός, πουλί  - Χρήστος Βαλαβανίδης, Βασιλικός ξεριζωτής ματιών, 1ος χωρικός, Παπαγάλος - Τάκης Παπαματθαίου, Λευκή -  Ναταλία Τσαλίκη, Ιππότης - Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, Τίνατιν - Δημήτρης Καταλειφός, 3ος χωρικός - Δημήτρης Γεννηματάς, Τικαλίνα - Ελένη Κοκκίδου.

Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΟΥ ΛΑΪΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΠΟΝΤΙΚΑ

Ο Μάριος Ποντίκας, ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς μας, επανήλθε στη «Στοά» - στο θέατρο απ' όπου ξεκίνησε πριν τριάντα δύο χρόνια και το οποίο ανέδειξε και λάμπρυνε, συνολικά τη σύγχρονη δραματουργία μας - με ένα ολότελα διαφορετικό απ' όλα τα προηγούμενα, έργο του, με τίτλο «Ο δολοφόνος του Λάιου και τα κοράκια». 

Εμπνεόμενος από τον πνευματικά μεγαλειώδη και παντοτινό μύθο του Οιδίποδα, ο Ποντίκας έγραψε δυο μονολόγους (για άνδρα και γυναίκα), τους οποίους συνέδεσε με ένα μικρό διαλογικό απόσπασμα από το σοφόκλειο «Οιδίποδα τύραννο». 

Μονόλογοι - φιλοσοφικοί στοχασμοί του συγγραφέα για το ανόσιο και αλληλοφονικό ανθρώπινο γένος, την πλάνη του, αλλά και την ανάγκη του για αυτογνωσία και αυτοσυνειδησία. 

Με γλώσσα γοητευτική, απέριττη, ελλειπτική, αλλά ακριβόλογη, σαφή και «βιωμένη» όπως λέει ο Στάινερ, στον ένα μονόλογο «μετενσαρκώνει» τον Οιδίποδα σε ένα σύγχρονο άνθρωπο. Έναν «Οιδίποδα», αντιμέτωπο με την ανάγκη να απολογηθεί για την πλάνη του και τα ανόσια έργα του, αλλά και για αυτογνωσία, αυτοσυνειδησία, αυτοκάθαρση. 

Στο δεύτερο μονόλογο, με την υπερρεαλιστική μορφή μιας κορακίνας, ο συγγραφέας συμπυκνώνει τους «οιωνούς» - κριτές των πράξεων του Οιδίποδα - ανθρώπου. Τη Σφίγγα, τον Τειρεσία, την ενοχική συνείδησή του

Παίζουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Καταλειφός, Ράνια Οικονομίδου.