ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΛΙΑΚΟΥ ΧΡΙΣΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

Χρονολογία Ηχογράφησης, 5 Αυγούστου 1964
Πρώτη εκπομπή: 15 Αυγούστου 1964
ΣΥΓΓΡΑΦΗ Λιάκος Χριστογιαννόπουλος,
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Σπύρος Ευαγγελάτος ,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ Γεράσιμος Μηλιαρέσης-κιθάρα

ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Μύρτα Πολύζου, Αντιγόνη Βαλάκου, Θύμιος Καρακατσάνης, Χριστογιαννόπουλος Λιάκος, Καρατζάς Τρύφων, Μόρτζος Γιάννης, Παναγιώτου Χάρη.

ΤΟ ΠΑΤΑΡΙ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΚΟΡΡΕ

Υπόθεση: Ο Μηνάς Λαϊδης βγήκε πλέον στη σύνταξη. Σε λίγο καιρό αναμένεται να εκταμιευθεί και το εφάπαξ το οποίο θα είναι 2.000.000 δραχ. Όλα τα μέλη της οικογένειας έχουν κάνει σκέψεις σχετικά με το ποσό αυτό που θα μπει στο κοινό ταμείο του σπιτιού και μυστικά ο καθένας έχει πάρει μια πρώτη υπόσχεση ότι το αίτημα του μάλλον θα πραγματοποιηθεί. Όσο όμως οι μέρες πλησιάζουν ο κ. Λαϊδης αναφέρει νέες ιδέες για την εκμετάλλευση του ποσού. Κάποια στιγμή αποκαλύπτει ότι το σύνολο των χρημάτων τα έβαλε σε μια επικερδή επιχείρηση που του πρότεινε κάποιος γνωστός του συνταξιούχος τελωνειακός που γνωρίζει την αγορά.

Τα άσχημα νέα δεν θα αργήσουν. Η επικερδής επιχείρηση ήταν απάτη. Τα χρήματα χάθηκαν και είναι νομικά δύσκολο να διεκδικηθούν. Τώρα όλη η οικογένειας δείχνει με τη συμπεριφορά της ότι ο Μηνάς Λαϊδης  πρέπει να τιμωρηθεί για την ανικανότητα του.

Το μόνο μέρος του σπιτιού όπου μπορεί να αποσυρθεί και να μείνει μόνος είναι το πατάρι. Εκεί υπάρχει και ένα καλά φυλαγμένο μυστικό ...

Παίζουν οι ηθοποιοί: Θύμιος Καρακατσάνης - Μηνάς Λαϊδης, Χρυσούλα Διαβάτη - Ρένα, Φιλοποίμην Ανδρεάδης - Λάκης, Ρέα Φορτούνα - Έφη, Ντίνα Κώνστα - Όλγα, Αντώνης Αντωνίου - Φαίδων, Δημήτρη Πανταζής - Χρήστος, Σπύρος Δημητρακόπουλος - Γιατρός.

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΤΟΥ ΣΑΙΞΠΗΡ

Ρένα Δέπου Ήρα _ Μαίρη Αρώνη Δήμητρα_ Μιράντα Οικονομιδου Ίρις_ Κάτω Νύμφες

Εθνικό Θέατρο 1950

Γύρω στα 1608-1609 μια μετάπτωση, αρκετά έκδηλη, σημειώνεται στην συγγραφική εξέλιξη του Σαίξπηρ. Τις τραγωδίες του σκοτεινού πάθους τις διαδέχεται τώρα ένας άλλος τόνος αρκετά διαφορετικός. Ο ποιητής δεν γράφει πια σκυθρωπά δράματα, έργα που να τελειώνουν με μια καταστροφή. Γράφει παραμυθοδράματα ή κωμωδίες όπου βλέπουμε συγγενείς χωρισμένους από μια παλιά διαμάχη να φιλιώνουν και να επικρατεί τελικά μια ατμόσφαιρα γαλήνης, μια αίσθηση εσωτερικής ισορροπίας.

Στην τελευταία αυτή συγγραφική του περίοδο ανήκει και η Τρικυμία. Μάλιστα πολλοί αξιόπιστοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι πρόκειται για το τελευταίο έργο του. Ωστόσο, η επικρατέστερη σήμερα άποψη είναι πως και μετά την Τρικυμία μπορούν να ανευρεθούν τα συγγραφικά του ίχνη, σε έργα όμως γραμμένα με την συνεργασία και άλλων.

Η Τρικυμία του Σαίξπηρ στο έργο του J W Waterhause Miranda

Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο έγκριτος θεατρολόγος και κριτικός (μεταξύ πολλών άλλων ιδιοτήτων του) Άγγελος Τερζάκης «η Τρικυμία είναι ποίηση – ποίηση σε δράση, όπως καθαρή ποίηση σε ήχους είναι η μουσική … η μορφή του Πρόσπερου αποτελεί μια προβολή της προσωπικότητας του Ποιητή. Η φιλοσοφία της Τρικυμίας είναι το ύψιστο μάθημα που έδωσε η ζωή σε έναν εραστή της. Είμαστε από την ουσία των ονείρων πλασμένοι -μονολογεί ο Ποιητής με το στόμα του Πρόσπερου- κι ύπνος τυλίγει την μικρή ζωή μας. Η πρόταση αυτή που έμεινε παροιμιακή, εκφράζει μια κοινή ανθρωπινή εμπειρία η οποία διατυπώνεται δίχως πίκρα και δίχως παράπονο… Τα δυο πιο ζωντανά πρόσωπα που έπλασε ο Σαίξπηρ στην Τρικυμία είναι αυτά που δεν έχουν ανθρωπινή μορφή: ο Αριελ και ο Καλιμπαν. Ο Αριελ δεν μπορεί να καθηλωθεί, δεν έχει μορφή συγκεκριμένη. Παίρνει χίλια- δυο σχήματα γιατί είναι πνεύμα. Περνάει στον αέρα και τότε η διάθεση των ανθρώπων αλλάζει, η ψυχή τους δέχεται μυστικά νοήματα. Τραγουδάει και εκείνοι πέφτουν σε έκσταση. Είναι στοιχειό, αιθέρας, χάδι, νάζι, χαμόγελο. Αντίθετα  ο Καλιμπαν είναι ύλη βαριά, ακατέργαστη, ο γιος μιας μάγισσας και του διαβόλου. Ο Ποιητής μάς τον περιγράφει σαν πλάσμα που μοιάζει με ψάρι. Κι όμως ο Καλιμπαν, το απόρριμμα αυτό της φύσης, δεν είναι ύπαρξη χυδαία. Πλασμένος από πόθο κι από μελαγχολία κρύβει μέσα του τη σκοτεινή αγωνιά της αρχέγονης ύλης που πάει να εμψυχωθεί… Τέλος  ο Πρόσπερος έχει τις αδυναμίες ενός γέροντα και είναι συχνά εκδικητικός, ευερέθιστος και λιγάκι φλύαρος. Πρόκειται για άνθρωπο του βιβλίου, έναν αλχημιστή που δεν είχε πλαστεί για ηγεμόνας και που εύκολα τον εκθρονισαν. Σε αυτόν είναι που ο Ποιητής εμπιστεύτηκε, καθώς φαίνεται, την ύστατη προσωπική του εξομολόγηση».

Σκηνοθεσία: ΣτέλιουΠαπαδάκη

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Θ. Δημήτριεφ, Γ. Παρτσαλάκης, Τ. Καρατζάς,  Δ. Γούσης, Π. Χατζηκουτσέλης, Σ. Μισθός, Τ. Βουλαλάς, Σ. Βόκοβιτς, Μ. Σκούντζου, Μ. Ζαφειροπούλου, Α. Αντωνόπουλος, Κ. Κοντογιάνης, Θ. Καρακατσάνης, Σ. Ξενίδης, Β. Τσιούνη.

Εγώ ο Κλαύδιος

Εγώ ο Κλαύδιος, του Τζων Μόρτιμερ, από τα βιβλία του Ρόμπερτ Γκρέιβς "Εγώ ο Κλαύδιος" και "Κλαύδιος ο θεός".

Ο Κλαύδιος, συνεσταλμένος και ευγενικός, διόλου φιλόδοξος και στην πραγματικότητα έξυπνος και στοχαστικός, ζει τον 1ο μ.Χ αιώνα στα ανάκτορα των πιο φημισμένων αυτοκρατόρων της Ρώμης. Με την οξύνεια, το χιούμορ και την αδιαμφισβήτητη ικανότητα να καταλαβαίνει τους ανθρώπους, κατορθώνει να διαφύγει και να επιβιώσει των ραδιουργιών της αυλής και να ανακηρυχθεί ύπατος αρχηγός της απέραντης Ρωμαΐκής αυτοκρατορίας.

Σκηνοθεσία : Γιώργος Χριστοδουλάκης

Ηθοποιοί : Θύμιος Καρακατσάνης, Γρηγόρης Βαφιάς, Εστίρ Φράνκο, Τάσος Παπαδάκης, Μπάμπης Αλαντζάς, Γιώργος Παληός, Ελισάβετ Σφακιανάκη, Ρίτα Μπενσουσάν, Ρένα Μάργαρη, Χρήστος Πολίτης, Κώστας Μεσσάρης, Ρεγκίνα Καπετανάκη, Δημήτρης Κοντογιάννης, Δημήτρης Πουλικάκος, Αλμπέρτο Εσκενάζι, Λουκιανός Ροζάν, Θόδωρος Ζιζίκος, Στέφανος Μεσσήνης, Ντίνος Δουλγεράκης, Γιώργος Καλατζής, Κώστας Τζούμας, Λευτέρης Ελευθεριάδης

ΚΡΕΑΤΟΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΥ

Κρεατομηχανή (1984) Εθνικό Θέατρο: Νέα Σκηνή Θόδωρος Κατσαφάδος (Β΄Διευθυντής), Σπύρος Κουβαρδάς (Ε΄Διευθυντής), Γιάννης Τότσικας (Γ΄Διευθυντής), Θόδωρος Σαρρής (Πρόεδρος συμβουλίου), Πάνος Βασιλειάδης (ΣΤ΄Διευθυντής), Ντίνος Δουλγεράκης (Ζ΄Διευθυντής), Θάνος Κανέλλης (Δ΄Διευθυντής), Κωστής Μεγαπάνος (Α΄Διευθυντής). 

Βασίλης Ανδρεόπουλος

"Κρεατομηχανή",που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1984 από τη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Ηχογραφήθηκε για το ραδιόφωνο το 1989 με τον Θύμιο Καρακατσάνη.

Υπόθεση: «Η κρεατομηχανή» δεν είναι άλλο παρά το άγριο παιχνίδι της οποιασδήποτε εξουσίας με κάθε πολίτη, η μάχη να μην αλλοτριωθεί. Ο εξουσιαστής και ο εξουσιαζόμενος έχουν στήσει μια χοάνη που λειτουργεί σε απροσδιόριστο τόπο και χρόνο. Κάθε σύστημα - ιδιαίτερα τις περιόδους κρίσεις - προσπαθεί ακόμα πιο έντονα να παρασύρει τον πολίτη με τη βία, προκειμένου να τον εντάξει. Αν δεν τα καταφέρει, τον καταστρέφει. Ο ήρωας του έργου, ένας απλός νεοέλληνας, που δεν θέλει να υποταχθεί, γιατί είναι γαλουχημένος με τα ιδανικά της εθνικής αντίστασης. Ο άνθρωπος αυτός κουβαλά παντού τον «φάκελο» του. Του προτείνουν να ανταλλάξει αυτό το πολύτιμο φάκελο, την ιστορία της ζωής του, με κάποια ευτελή προϊόντα – αντιμισθίες, σύνταξη, ψυγείο, αυτοκινητάκι. Εκείνος δεν θέλει, αλλά η γυναίκα του τον πιέζει. Υποκύπτει για λίγο. Ανάβει φωτιά καίει τον φάκελο αλλά μαζί καίγεται και ένας «φακελωμένος». Όλα αυτά πριν ο ήρωας καταλήξει στην τρέλα.

(κείμενο ΚΑΤΙΑ ΜΕΡΤΖΗ)

Για το ραδιόφωνο ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ Πρώτη εκπομπή: 5 Νοεμβρίου 1989
ΤΕΧΝΙΚΟΣ Πουλόπουλος Δημήτρης,
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Παπαϊωάννου Πάνος,
ΠΑΡΑΓΩΓΗ Φραγκουδάκης Δημήτρης,
ΜΟΥΣΙΚΗ Λεοντής Χρήστος.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Βεάνος Δημήτρης, Μοσχίδης Γιώργος, Λέφας Γιώργος, Ροζάκης Γιάννης, Ζακυνθινός Δημήτρης, Δημητρακόπουλος Σπύρος, Ευδαίμων Γιάννης, Καρακατσάνης Θύμιος, Ιγγλέση Μαίρη, Κώνστα Ντίνα, Μητρούσης Μιχάλης, Μπάλας Κώστας, Φορτούνα Ρέα, Μπακοδήμου Μαρία, Μανθόπουλος Αίας, Βαρούχας Ανδρέας, Κάλλης Ναπολέων.

Το αρχείο προέρχεται από τους θεατρικούς θησαυρούς που βρίσκονται στην όμορφη Σύρο και είναι ευγενική προσφορά του φίλου Γιώργου (μαζί με το έργο «ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΕΝΟΣ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ» του Γιώργου Τζαβέλα που θα είναι μια από τις προσεχείς αναρτήσεις μας)

ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕΤΡΟ ΤΟΥ ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ

Measure for measure

Το έργο πρωτοπαίχτηκε το 1604 και ανήκει στις λεγόμενες <<μελαγχολικές κωμωδίες>> του Σαίξπηρ, γιατί έχει και πολλά δραματικά στοιχεία και ηθικοπλαστικά διδάγματα και κωμικές παρεμβάσεις αλλά και αίσιο τέλος.
Βασικό θέμα του είναι η δολιότητα της κρατικής εξουσίας και η διαφθορά των ανθρώπων όταν αναλαμβάνουν δημόσιες θέσεις.

Ο Άγγελος, επίτροπος του δούκα της Βιέννης, καταδικάζει σε θάνατο τον Κλαύδιο επειδή ατίμασε μια κοπέλα. Η Ισαβέλλα, αδελφή του Κλαύδιου, ικετεύει τον Άγγελο να του χαρίσει τη ζωή, όμως ο Άγγελος ζητάει για αντάλλαγμα να πλαγιάσει μαζί της. Με την παρέμβαση του δούκα της Βιέννης, το έργο οδηγείται σε αίσιο τέλος.

Η κωμωδία αυτή του Σαίξπηρ έχει συναρπαστική δομή και μια σειρά από σοβαρούς και φαιδρούς χαρακτήρες, με το καυτό της θέμα δε, παραμένει ως σήμερα επίκαιρη.


Γραμμένο σε εποχή πολιτικής και ηθικής κρίσης αλλά και προσωπικής κρίσης του συγγραφέα, το έργο είναι πλούσιο σε ερωτήματα και φειδωλό σε απαντήσεις:
Είναι σωστό να κοιμηθείς με κάποιον προσδοκώντας κάποιο αντάλλαγμα; Θα έπρεπε να εξαλειφθεί η πορνεία; Είναι υποκριτές οι άνθρωποι της εξουσίας όταν εκφωνούν κηρύγματα για την ηθική; Υπάρχει χώρος για έλεος στο δικαστικό σύστημα; Υπάρχει, άραγε "μέτρο" για να κρίνει κανείς την πολιτική, κοινωνική και προσωπική ζωή;

Για το ραδιόφωνο:
Χρονολογία Ηχογράφησης 25 Απριλίου 1977
Πρώτη εκπομπή: 15 Ιουνίου 1977
Επαναληπτικές εκπομπές:
7 Ιουλίου 1996
2 Νοεμβρίου 1997

ΤΕΧΝΙΚΟΣ Τέλης Γράψας,
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Κώστας Μπάκας,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Νίκη Θεμελή,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Βασίλης Ρώτας,
Παίζουν οι ηθοποιοί: Αλίκη Αλεξανδράκη, Αννα Βενέτη, Γεννηματάς Δημήτρης, Μπάμπης Γιωτόπουλος, Θύμιος Καρακατσάνης, Χρήστος Πάρλας, Πένη Παπουτσή, Πέτρος Φυσσούν, Σταύρος Ξενίδης, Αννα Μπράτσου, Γιάννης Μόρτζος, Γιάννης Μαυρογένης, Μάκης Ρευματάς, Νίκος Λυκομήτρος, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Δημήτρης Ζακυνθινός, Ντίνα Γιαννακού, Κώστας Γαλανάκης, Δημήτρης Αστεριάδης, Δημήτρης Ιωακειμίδης, Θάνος Αρώνης, Δάνης Κατρανίδης.

ΤΟ ΤΡΟΜΠΟΝΙ, του Μάριου ΠΟΝΤΙΚΑ

Σε μια εποχή πολιτικής καταπίεσης, ο Πελοπίδας προσπαθεί να επιβιώσει παίζοντας τρομπόνι σε μια μπάντα. Όταν ανακαλύπτει ότι η μουσική του χρησιμοποιείται από τις αρχές για να συγκαλύπτει τις κραυγές των βασανιζόμενων συμπολιτών του, έρχεται αντιμέτωπος με ένα εσωτερικό δίλημμα. Η πορεία του βολεμένου μικροαστού προς την πολιτική και κοινωνική συνειδητοποίηση, γίνεται πρόσχημα γι' αυτό το σημαντικό έργο-κριτική του σύγχρονου Έλληνα, που ίσως και να κρύβει, βαθιά μέσα του, έναν επαναστάτη.

Ο Μάριος Ποντίκας, γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1942, και ανήκει στη γενιά των συγγραφέων που αποτέλεσαν ορόσημο στην ιστορία του νεοελληνικού θεατρικού έργου από τη μεταπολιτευτική εποχή μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '80. Το "Τρομπόνι" ανέβηκε για πρώτη φορά λογοκριμένο από τη χούντα το 1973 (Θεατρικό Εργαστήρι της Τέχνης στη Θεσσαλονίκη) και την επομένη χρονιά το ανέβασε ο Αλέξης Μινωτής στο Εθνικό εορτάζοντας της επαναφορά της Δημοκρατίας.

Λαμβάνουν μέρος με τη σειρα που ακούγονται οι ηθοποιοί:

Αφηγητής: Πολύκαρπος Πολυκάρπου
Πελοπίδας: Θύμιος Καρακατσάνης
Ευτυχία: Ντίνα Κώνστα
Α' άνδρας: Νίκος Τσιλούλης
Β' άνδρας: Γιώργος Χριστόπουλος
Γ' άνδρας: Πολύκαρπος Πολυκάρπου
Νοσοκόμα: Πέρη Ποράβου
Καφετζού: Έρση Μαλικένζου
ΜΟΥΣΙΚΗ: Μάνος Λοΐζος
ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιώργος Μιχαϊλίδης
Η ηχογράφηση του έργου έγινε το 1977
Διάρκεια: 1.41.29


Το έργο, το κείμενο καθώς και η αφίσα είναι προσφορά του Γιάννη Χ. από το πολυτιμότατο αρχείο του. Τον ευχαριστούμε πολύ!

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ Η ΓΟΝΙΚΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ

ΤΑ ΔΙΑΒΟΛΟΤΕΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΜΑ του ΜΟΛΙΕΡΟΥ

Αγαπητοί φίλοι του Θεάτρου στο Ραδιόφωνο γεια σας! "Εκπέμπουμε" ακόμη από την ακριτική και πανέμορφη Σάμο. Σήμερα ανασύραμε από το αρχείο μας και ανεβάζουμε μια διασκευασμένη κωμωδία του Μολιέρου με τον τίτλο ΤΑ ΔΙΑΒΟΛΟΤΕΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΜΑ στην ραδιοφωνική της εκδοχή. Σίγουρο και εγγυημένο αποτέλεσμα από τον μεγάλο μάστορα της κωμωδίας. Ομολογώ ότι μπερδεύτηκα στον τίτλο του έργου και το καταχώρησα ως ΔΙΑΒΟΛΟΠΑΙΧΝΙΔΙΑ. Όμως όταν το άκουσα κάτι έπιασε τ'αυτί μου και.... Προσέξτε το κι εσείς. Μήπως έχω άδικο; Ο Θύμιος Καρακατσάνης πρωταγωνιστεί σ' ένα ρόλο που του πηγαίνει γάντι. Από τους άλλους ηθοποιούς ας ξεχωρίσουμε τον Τάκη Μηλιάδη όχι μόνο για το γνωστό και μεγάλο ταλέντο του αλλά κυρίως για την σπάνια χαρά που έχουμε να τον απολαμβάνουμε σε θέατρα στο ραδιόφωνο. Καλή ακρόαση!



Τα διαβολοπαιχνιδια του Σταμά