ΜΙΚΡΕΣ ΑΛΕΠΟΥΔΕΣ της Lillian Hellmann

« Οι Μικρές Αλεπούδες» αποτελούν  το γνωστότερο έργο της Lillian Hellman,η οποία κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου τράβηξε την προσοχή του θεατρικού κόσμου με την στέρεη τεχνική της     και           τους καλοστημένους         χαρακτήρες  των έργων της.

Στις «Μικρές Αλεπούδες» η απροσδόκητη είσοδος του κακού ξεσκεπάζει τις ανθρώπινες αδυναμίες,τις μικρότητες και εκβιάζει τις αποκοιμισμένες συνειδήσεις. Την ίδια στιγμή τα ανυποψίαστα πρόσωπα του έργου (τα θύματα) είτε αφυπνίζονται κι αυτά, είτε καταρρέουν οριστικά.

Το έργο αποτυπώνει με ωμό ρεαλισμό τον αλληλοσπαραγμό μιας οικογένειας του αμερικάνικου Νότου. Έχοντας ως βασικό κίνητρο το κέρδος τρία αδέλφια εξυφαίνουν μακιαβελικές συνωμοσίες,ο ένας σε βάρος του άλλου,και όλοι μαζί σε βάρος του συζύγου της αδελφής. Παράλληλα άλλα τρία πρόσωπα(η γυναίκα και ο γιος του ενός αδελφού,η κόρη της αδελφής) κινούνται σε ένα δεύτερο επίπεδο ως αντιστικτικές μελωδίες. Ο γιος είναι κακός σαν τον πάτερα του και η κόρη καλή σαν τον πάτερα της. Η κληρονομικότητα αποτελεί  καθοριστικό παράγοντα στην διαμόρφωση των χαρακτήρων και στην τελική λύση του δράματος.

Η συγγραφέας προχωράει στην εξιδανίκευση της παλιάς αριστοκρατίας του Νότου και στην απόρριψη της νεόπλουτης αστικής  τάξης που την διαδέχτηκε. Το κυριότερο πλεονέκτημα του έργου είναι ότι προσφέρει στους ηθοποιούς αβανταδόρικους ρόλους, καλοζυγισμένους και αρμονικά δομημένους,ενώ οι συγκρούσεις διαγράφονται με ενάργεια και το παιχνίδι  είναι καλά μοιρασμένο. Η Hellman γνωρίζει να εισάγει,να αναπτύσσει και να λύνει το δράμα με μια αξιοσημείωτη μαστοριά.

«Οι Μικρές Αλεπούδες» γυρίστηκαν ταινία το 1941,με πρωταγωνίστρια την Μπέτι Ντέιβις. Στην Ελλάδα παίχτηκαν το 1972-73 στο θέατρο Διάνα από το θίασο της Κατερίνας, με την ΄Ελλη Λαμπέτη, να  ερμηνεύει τον ρόλο της Ρεγγίνα.

Η ραδιοφωνική ηχογράφηση του έργου έγινε το 1988, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη.

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Μάρθα Βούρτση, Τρύφων Καρατζάς, Θόδωρος Έξαρχος, Νίκος Παπαδόπουλος, Δημήτρης Τσούτσης,Ράνια Οικονομίδου, Μαρία Μαρτίκα, ΄Ερση Μαλικένζου, Κώστας Κοντογιάννης, Χρήστος Πολίτης

Η Αμερικανίδα δραματουργός Lillian Ηellman γεννήθηκε το 1905 και πέθανε το 1984. Το πρώτο της έργο The Children’s Hour (1936),προκάλεσε ασυνήθιστο ενδιαφέρον με την ιστορία μιας νευρωτικής μαθήτριας που κατηγορεί άδικα τις δασκάλες της για λεσβιασμό. Με το Little Foxes (1939) και το Watch on the Rhine (1941),που υποστήριζε την αναπόφευκτη είσοδο της Αμερικής στον   αγώνα κατά του φασισμού. Η Hellman εκπλήρωσε τις υποσχέσεις που έδωσε στο ξεκίνημα της. Στο Another Part of the Forest(1946),επιστρέφει στην ιστορία που προηγήθηκε των «Μικρών Αλεπούδων» της. Το The Autumn Garden(1951) είναι μια δυνατή ομαδική σκηνή πάνω στην απόγνωση και το Toys in the Attic (1960)μια διεισδυτική μελέτη της αποτυχίας και της κτητικότητας.

Η Hellman διασκεύασε επίσης αρκετά μυθιστορήματα για τη σκηνή. Η Hellman μετέφρασε στην αγγλική γλώσσα αρκετά γαλλικά έργα,ενώ με τον Richard Wilbour,έγραψε το λιμπρέτο για την μουσική εκδοχή του έργου του Βολταίρου Candide (1955).Το 1931 συνάντησε το συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Dashiell Hammett,ο οποίος παρέμεινε σύντροφος της μέχρι το θάνατό του,το 1961. Ο γυναικείος μονόλογος Lillian(1986) του Γουίλλιαμ Λους είναι βασισμένος στο αυτοβιογραφικό της έργο Scoundrel Time(1976).

 

Την ηχογράφηση προσφερει στους φίλους του blog o Γιάννης Χ. -Τον ευχαριστούμε θερμά.
 

Εκδήλωση για την "Ημέρα του Ηθοποιού" στις 20 Σεπτεμβρίου

Σε τέσσερις αξέχαστους ηθοποιούς, που σημάδεψαν τον 20ό αιώνα είναι αφιερωμένη η φετινή «Ημέρα του Ηθοποιού», στο Μάνο Κατράκη, την Ελλη Λαμπέτη, τη Μελίνα Μερκούρη και τον Δημήτρη Χορν. «Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες», τα λόγια του Κωνσταντίνου Καβάφη λειτουργούν ως μότο της εκδήλωσης που διοργανώνει το «Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών» και θα πραγματοποιηθεί στο Ηρώδειο στις 20 Σεπτεμβρίου.
Ο Μάνος Κατράκης, η Έλλη Λαμπέτη, η Μελίνα Μερκούρη και ο Δημήτρης Χορν υπηρέτησαν τον χώρο του θεάτρου με υψηλό αίσθημα ευθύνης, προσφέροντας στον πολιτισμό με τις επιλογές και τη στάση τους.
Το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών τιμά τη μνήμη τους με αφορμή την ημέρα του Ηθοποιού με μία εκδήλωση σκηνοθετημένη από τον Σπύρο Ευαγγελάτο.
Για τον Μάνο Κατράκη θα μιλήσει ο Βασίλης Κολοβός, για την Έλλη Λαμπέτη η Βέρα Κρούσκα, για την Μελίνα Μερκούρη ο Κωνσταντίνος Αλαβάνος και για τον Δημήτρη Χορν ο Γιώργος Γεωγλερής, πάνω σε μια ιδέα που υλοποίησε ο Γιώργος Κιμούλης ενώ κύριος ομιλητής θα είναι ο Κώστας Γεωργουσόπουλος.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί με την οικονομική υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, στις 20 Σεπτεμβρίου 2010 στο Ηρώδειο.

ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ, του Φιοντόρ Μιχαΐλοβιτς Ντοστογιέφσκι

Το ρώσικο θέατρο και η ρωσική λογοτεχνία μας έχουν απασχολήσει στο παρελθόν τόσο στο ραδιοφωνικό όσο και στο τηλεοπτικό θέατρο. Το θέατρο της Ρωσίας έχει τις ρίζες του στο βαθύ παρελθόν. Στη δημιουργία της θεατρικής τέχνης συντελούν, με τα έργα τους, αντιπρόσωποι του κριτικού ρεαλισμού, όπως ο Πούσκιν, ο Γκόγκολ, ο Γκριμπογιενίωφ, Σαλτινώφ, Λέρμοντωφ, Οστρόφσκι, Τουργκένιεφ, Τολστόι, Τσέχωφ, Γκόρκι. Το ίδιο βαθιές ρίζες έχει και η λογοτεχνία της Ρωσίας. Από τον 19ο αιώνα αρχίζει η απεξάρτηση της ρωσικής λογοτεχνίας από τα θρησκευτικά θέματα και τις ελληνοβυζαντινές επιρροές. Ο ρεαλισμός εισάγεται από τον Γκόγκολ, Σεντρίν, Νεκράσωφ, Τουργκένιεφ, ενώ ο πεζός λόγος έφτασε στα ύψη με τους κορυφαίους της παγκόσμιας λογοτεχνίας Τολστόι, Ντοστογιέφσκι, Τσέχωφ.

Τα αριστουργήματα αυτών των σημαντικών δημιουργών είναι ιδιαίτερα αγαπητά στους Έλληνες και κατά κάποιο τρόπο υιοθετήθηκαν από την ελληνική κουλτούρα. Ίσως επειδή βαθιές είναι και οι ρίζες που ενώνουν αυτούς τους δύο πολιτισμούς.

Ελάτε λοιπόν στις Λευκές νύχτες του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Εύχομαι καλή ακρόαση…

ΥΠΟΘΕΣΗ
Αγία Πετρούπολη… Μια μοιραία πόλη για τους ήρωες μας. Ένας εικοσιεξάχρονος νέος, μοναχικός και ονειροπόλος περιπλανιέται μια νύχτα στην Πετρούπολη που έχει ερημώσει καθώς όλοι ξεσηκώθηκαν και πήγαν να ξεκαλοκαιριάσουν στην εξοχή. Στην προκυμαία του καναλιού, πολύ κοντά στα κάγκελα, στέκεται μια γυναίκα και κλαίει. Ένα τυχαίο συμβάν στέκεται η αιτία να γνωριστούν. Κάποιο μυστικό βασανίζει τη σκέψη της κοπέλας και αποφασίζει να το εμπιστευτεί στον νέο. Του δίνει ραντεβού για την επόμενη νύχτα, με έναν όρο όμως : να μην την ερωτευτεί…

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ – ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΥΗ - ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ: Ιουλία Ιατρίδου

ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Σοφία Μιχαλίτση

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιώργος Θεοδοσιάδης

ΠΑΙΖΟΥΝ: Βέρα Ζαβιτσιάνου, Ανδρέας Μπάρκουλης, Έλλη Ξανθάκη, Λουκιανός Ροζάν, Νίκος Παπαναστασίου

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 47 λεπτά

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ Α΄ ΜΕΤΑΔΟΣΗΣ: 1966 (2 Νοεμβρίου)

ΛΙΓΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Το ατμοσφαιρικό διήγημα Λευκές Νύχτες, που γράφτηκε το 1848, έχει μεταφερθεί αρκετές φορές στην μικρή οθόνη, τόσο στη ρώσικη όσο και στην ευρωπαϊκή τηλεόραση, στην Ιταλία, στην Ισπανία κ.α. Επιπλέον το έργο έχει μεταφερθεί στο ρωσικό κινηματογράφο το 1992. Στην Ελλάδα έχει διασκευαστεί λίγες φορές για το θέατρο. Η τελευταία είναι με το ΔΗ. ΠΕ. ΘΕ Πάτρας το 2002, με πρωταγωνιστές τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο και την Φένια Παπαδοδήμα.

ΦΙΟΝΤΟΡ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ

Ο Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι υπήρξε κορυφαία μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ρωσικής καταγωγής. Γεννήθηκε το 1821 στη Μόσχα. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Μηχανικών της Αγίας Πετρούπολης. Υπηρέτησε στο στρατό για ένα μικρό χρονικό διάστημα αλλά τον εγκατέλειψε γρήγορα για να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία. Μελέτησε την κοινωνία και τον κόσμο όχι θεωρητικά αλλά στην πράξη. Θέμα των έργων του, η ίδια η ζωή. Είδε από κοντά τις υποβαθμισμένες συνοικίες, γνώρισε τη φτώχεια, τον πόνο, την εξαθλίωση των ταπεινών ανθρώπων και στη συνέχεια μετέφερε τις εικόνες αυτές στα μυθιστορήματα του. Ασχολήθηκε με τον άνθρωπο και την κοινωνία και υπήρξε αγωνιστής και επαναστάτης. Υπήρξε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και η προσφορά του στην παγκόσμια λογοτεχνία είναι διεθνώς αναγνωρισμένη. Θεωρείται ως ο μεγαλύτερος μυθιστοριογράφος όλων των εποχών και τα έργα του έχουν μεταφραστεί σχεδόν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Εναντιώθηκε στην πολιτική του Τσάρου Νικολάου του Α'. Αυτή του η στάση είχε αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για συνωμοσία και να καταδικαστεί σε τετραετή φυλάκιση. Τα χρόνια του εγκλεισμού του στις φυλακές του Όμσκ υπέφερε τρομερά βασανιστήρια και εξευτελισμούς. Στα χρόνια της φυλάκισης και εξορίας του αντλούσε δύναμη από μια Καινή Διαθήκη που είχε μαζί του. Το 1859 επέστρεψε στην Πετρούπολη και εξέδωσε μαζί με τον αδελφό του δύο περιοδικά τα οποία, όμως, δεν σημείωσαν επιτυχία με αποτέλεσμα ο Ντοστογιέφσκι να βρεθεί καταχρεωμένος. Ο μόνος τρόπος γιά να συγκεντρώσει χρήματα και να ξεπληρώσει τα χρέη του ήταν η συγγραφή. Άρχισε λοιπόν να γράφει συνέχεια και ακούραστα με αποτέλεσμα να καταφέρει να ζήσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του σχετικά άνετα. Σε αυτό το διάστημα έγραψε τα καλύτερα του έργα: Ο παίκτης, Οι αδερφοί Καραμαζώφ, Έγκλημα και Τιμωρία, Ο Ηλίθιος, Οι δαιμονισμένοι. Όταν κατάφερε πλέον να ανασάνει από το βάρος των χρεών ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού "Πολίτης" και λίγα χρόνια αργότερα εξέδωσε το δικό του περιοδικό, Το Ημερολόγιο Ενός Συγγραφέα, που σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκδοτικές εμπειρίες σημείωσε τεράστια επιτυχία. Πέθανε το 1881 στην Πετρούπολη σε ηλικία 60 ετών.

Ευχαριστούμε τον Nikos Ps για το έργο και το κείμενο.

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ, του Aldo De Benedetti

Αγαπητοί φίλοι του Θεάτρου στο Ραδιόφωνο, καλησπέρα σας!
Αναρωτηθήκατε ποτέ πόσα ζευγάρια μάτια διαβάζουν την ίδια αγγελία για την ενοικίαση ενός διαμερίσματος είτε στο δρόμο είτε στην εφημερίδα είτε μπροστά στο ίδιο το διαμέρισμα;
Πολλά, θα μου πείτε.


Για δυο ανθρώπους όμως που ενδιαφέρθηκαν για το ίδιο διαμέρισμα – όπως στο σημερινό μας έργο _ η μοίρα ύφανε το πεπρωμένο τους ή όπως συχνότερα λεμέ στις μέρες μας « Οι δυνάμεις του σύμπαντος συνωμότησαν» για να βρεθούν οι πορείες τους.
Πρόκειται για μια ερωτική κωμωδία, που κατά την εξέλιξή της εμφανίζει και σκηνές ερωτικού δράματος, χωρίς ωστόσο ο συγγραφέας να απομακρύνεται από την αρχική του επιλογή δηλ την ανάλαφρη ερωτική κωμωδία.
Ακούγεται ευχάριστα και λειτουργεί ως ένα ηχητικό αναλγητικό κατά του πονοκεφάλου που μας ταλαιπωρεί όλους όσοι κινούμαστε μέσα στο βομβαρδισμένο οικονομικό τοπίο της χώρας μας.
Γι αυτό μην αντισταθείτε στο έργο. Παραδοθείτε στο στόρι του με τον Ρενάτο να διαθέτει οικονομική ευμάρεια τέτοια, που φαντασιώνει την…ράφτρα - επιτηδευματία τόσο που σκέφτεται – φωναχτά - πως αντί να βγάζει η ίδια το ψωμί της καλύτερα είναι να την ταΐζει αυτός και δέχεται να παντρευτεί πριν καν μάθει το όνομα του.
Μάλλον στο βάθος διακρίνουμε τον βασικό πυρήνα πολλών παραμυθιών με τον πρίγκιπα και την φτωχή κοπέλα , προσαρμοσμένο όμως στη σύγχρονη εποχή. Και η φτωχή κοπέλα εδώ έχει απόψεις, πεποιθήσεις και …όνειρα που ως μεγαλόψυχος ο σύγχρονος πρίγκηψ δεσμεύεται να τα αποδεχτεί.


Ως εδώ όμως η κριτική παρουσίαση του έργου. Προσωπικά το απόλαυσα « κρυμμένος σε μια γωνιά του χωροχρόνου» του διαμερίσματος» τους κάπου στην Ιταλία φαντάζομαι, αλλά η δράση του αναλγητικού που λέγαμε τελείωσε μαζί με το έργο. Οι φωνές των θυγατέρων μου με ανέφεραν στη σκληρή πραγματικότητα ( από την οποία δραπετεύουμε κάθε φορά που ακούμε θέατρο, η αλήθεια να λέγεται) και θυμήθηκα τα έξοδά τους για το σχολείο αλλά και για τα φροντιστήριά τους, που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με τους άγρια κουτσουρεμένους μισθούς μας!

ΣΚΗΝΟΘΕΣΊΑ ΒΙΚΤΌΡ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ , ΜΟΥΣΙΚΉ ΕΠΙΜΈΛΕΙΑ ΛΙΤΣΑ ΠΑΡΙΣΑΚΗ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΝΤΑΝΟΥ
Παίζουν οι ηθοποιοί: ΚΩΣΤΑΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΤΡΑΤΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ, ΑΓΝΗ ΒΛΑΧΟΥ, ΤΖΕΝΗ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ,ΧΑΡΗΣ ΜΑΝΤΑΣ,ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΗΣ, ΜΠΕΜΠΑ ΜΩΡΑΪΤΟΠΟΥΛΟΥ,ΣΙΜΟΝΗ ΞΥΝΟΠΟΥΛΟΥ,ΠΟΠΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ,ΝΙΚΟΣ ΠΑΓΚΡΑΤΗΣ,ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΤΣΟΠΟΥΛΟΣ,ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΥΣΟΧΌΟΥ

 

ΜΕΛΟ ΤΟΥ ΑΝΡΙ ΜΠΕΡΝΣΤΑΙΝ

Η λέξη μελό που λέμε και στα ελληνικά όταν μιλάμε για ταινίες με Βούρτση- Ξανθόπουλο, είναι γαλλική. Είναι δε συντόμευση του ελληνογενούς γαλλικού mélodrame που προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό μέλος και το αρχαίο ελληνικό δράμα - δρω. Στο Mélo, λοιπόν, ο Pierre Belcroix και ο Marcel Blanc είναι βιολιστές και παλιοί φίλοι που ζουν στο Παρίσι τη δεκαετία του 1920. Ενώ ο Marcel έχει γίνει διάσημος και ο Pierre δεν έχει, και οι δύο είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή τους. Ο Pierre έχει παντρευτεί την επίσης μουσικό Romaine. Ο Marcel ερωτεύεται τη Romaine - Maniche (Μανίτα (!) στα ελληνικά), η οποία αφού περνά από σαράντα κύματα συνειδητοποιεί ότι τους αγαπά και τους δύο και ... τη συνέχεια θα την ακούσετε μόνοι σας.

Στο έργο εκτελείται (και με τις δύο έννοιες) συχνά το θέμα από την πρώτη σονάτα του Brahms για βιολί και πιάνο αλλά τα φάλτσα ξεχνιούνται μετά την υπέροχη συνοδεία του Χατζηδάκη.
Ο Αλεξανδράκης είναι νέος και δυσκολεύεται να παίξει τον ώριμο, ο Κωτσόπουλος είναι ώριμος και δυσκολεύεται να φανεί νεώτερος, η Αρώνη όμως στην καλύτερη ηλικία της, σε μια απίθανη ερμηνεία δίνει με τη φωνή της όλα τα συναισθήματα που νιώθουν και οι τρεις. Στο έργο υπάρχουν κι άλλοι χαρακτήρες που θα τους ξεχάσετε σύντομα.

Το έργο ευτύχησε το 1987 σε μια μαγευτική μεταφορά στη μεγάλη οθόνη από τον μαιτρ Αλέν Ρενέ. (Από αυτή τη μεταφορά και οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενό μας).

Ο Ρενέ έστησε και φώτισε και συμβούλεψε έξοχα τους ηθοποιούς του και κίνησε έξοχα την κάμερα εξωραΐζοντας τους ξιπασμένους μονολόγους και διαλόγους του Μπέρνστάιν. Μια ταινία που κέρδισε δύο βραβεία Σεζάρ και υποψηφιότητες για άλλα έξι. Άμα τη βρείτε κάπου, μη τη χάσετε και γράψτε μας τις εντυπώσεις σας και τις συγκρίσεις.

Αν και ως κοινό του ραδιοφωνικού θεάτρου είστε ασκημένοι στην ενδυματολογία, στη σκηνογραφία, στον φωτισμό και τη σκηνοθεσία, στήνοντας ο καθένας μια διαφορετική παράσταση στο μυαλό του την ώρα που ακούτε το ραδιοφωνικό θέατρο,εμείς προβοκατόρικα
παραθέτουμε αυτές τις φωτογραφίες από την κινηματογραφική μεταφορά του έργου για να σας προκαλέσουμε συγκρούσεις, ερωτηματικά αναθεωρήσεις και συμπεράσματα.

Στο ελληνικό θέατρο τον Πιέρ έπαιξε ο Κώστας Καστανάς, τον Μαρσέλ ο Νίκος Ζιάγκος και την Ρομέν - Ρομανίτα - Μανίτα η Κατερίνα Βασιλάκου στο θέατρο Πανελλήνιον τη σαιζόν 1994-95. (Μετά και από αυτή την πληροφορία περιμένουμε το δικό σας ιδανικό κάστινγκ. Σε ποιους θα δίνατε τους ρόλους;)

Παίζουν: Μαίρη Αρώνη, Αλέκος Αλεξανδράκης, Θάνος Κωτσόπουλος
Μετάφραση και διασκευή για το ραδιόφωνο: Δημήτρης Κωνσταντινίδης
Ηχογράφηση: 1954
Μουσική σύνθεση και εκτέλεση: Μάνος Χατζηδάκης





Την ηχογράφηση προσφέρει στους φίλους του blog ο Γιάννης. Τον ευχαριστούμε θερμά.

ΜΗΔΕΙΑ, του Ευριπίδη

ΑΣΠΑΣΙΑ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

ΕΥΡΙΠΙΔΗ

«ΜΗΔΕΙΑ»

σπαραγμένο πρόσωπο

μια ζωή κομματιασμένη

αγάπη, εκδίκηση, υπηρηφάνεια, κακία, πόνος, μίσος,

δύναμη και αδυναμία, οδύνη, τιμιότητα μοναξιά, τρυφερότητα,

ενωμένα μέσα σε μιαν ανθρώπινη ύπαρξη.

Τα νιώθει, τα ζει μέχρι τα ακραία τους όρια και προχωρεί

με την τελευταία της κραυγή προς το σύμπαν

στη ΜΕΓΑΛΗ ΘΥΣΙΑ – ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ.

Υπάρχει μια σειρά σπουδαίων ηθοποιών (θεατρικών μορφών) που δεν ασχολήθηκαν με «θέατρο στο ραδιόφωνο» είτε γιατί δε θέλησαν είτε γιατί δε τους δόθηκε η ευκαιρία να ερμηνεύσουν κάτι από το ρεπερτόριό τους. Δεν ξέρω σε πια κατηγορία από τις προαναφερθείσες ανήκει η Ασπασία Παπαθανασίου. Εκείνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι όποιος έτυχε να τη δει έστω για μια φορά δεν μπορεί να λησμονήσει τα συναισθήματα που του γεννά. Δεν παίζει ρόλους αυτή η σπουδαία ηθοποιός, είναι η ίδια οι ρόλοι που υποδύεται.

Προικίστηκε από τη φύση με ένα σπάνιο φωνητικό όργανο, το μέταλλό της είναι πολύτιμο και πολύσημο. Όμως ένα τέτοιο εφόδιο δεν αρκεί για να ευδοκιμήσει κανείς στο θέατρο και ιδίως στο ποιητικό αρχαίο ελληνικό δράμα. Μαθήτευσε κοντά στο μεγάλο δάσκαλο ήθους, υποκριτικής, γλώσσας και φωνής, Δημήτρη Ροντήρη. Στη Σχολή του καλλιέργησε τα προσόντα της, διεύρυνε τη γκάμα της και με τις κατάλληλες οδηγίες του ανακάλυψε τις πτυχές των «σωματικών ηχείων». Το φωνητικό όργανο της Παπαθανασίου είναι το όχημα με το οποίο η μεγάλη αυτή τραγωδός υπηρετεί το υποκριτικός της ήθος και αναδεικνύει την ουσία ενός κειμένου.

Σε τούτη την ανάρτηση ένα εξαιρετικά σπάνιο ντοκουμέντο. Η Ασπασία Παπαθανασίου ερμηνεύει ολόκληρο το ρόλο της Μήδειας. Στην εισαγωγή και στις ενδιάμεσες αφηγήσεις ακούγεται ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, η ηχητική παρουσία του οποίου εξυπηρετεί τη «σύνδεση» των σκηνών.
Η μετάφραση του αρχαίου κειμένου είναι του Γιώργου Χειμωνά και τα μουσικά μέρη που ακούγονται ανήκουν στον Μιχάλη Χριστοδουλίδη.

ΣΧΟΛΙΑ

1. Η παρούσα ανάρτηση είναι η πρώτη ύστερα από περίοδο μεγάλης απουσίας μου. Χωρίς να ξεχωρίζω ή να υποτιμώ κανέναν από τους αξιότιμους αναγνώστες, θα ήθελα να την αφιερώσω στους υπόλοιπους τέσσερις συνδιαχειριστές της «ραδιοπαρέας». Όλο το διάστημα της μακράς απουσίας μου, δε με ξέχασαν. Ήταν πάντα εκεί… τους ευχαριστώ από καρδιάς.
2. Θαρρώ ότι τούτο το έργο μαζί με δυο άλλα είναι ό,τι πιο «ακριβό» έχει το σεντούκι με τους θησαυρούς μου. Καλώς σας ξαναβρίσκω.

ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ

Με εκτίμηση

Seirios

ΜΙΣ ΜΕΗΜΠΛ του Ρόμπερτ Σ. ΣΕΡΙΦ

Η "Μις Μεημπλ" γραφτηκε το 1948 και ανεβηκε το καλοκαιρι του 1949 με τους Μαιρη Τζερολντ και Ροτζερ Μουρ στους πρωταγωνιστικους ρολους.

Η υποθεση του εργου θυμιζει σε αρκετα σημεια την κλασσικη κωμωδια (που αργοτερα εγινε και επιτυχημενη ταινια) "Αρσενικο και παλια δαντελα".

Επικεντρο της ιστοριας ειναι μια αξιαγαπητη γηραια κυρια,η οποια δηλητηριαζει την στρυφνη αδελφη της.Κινητρο για αυτο τον φονο αποτελει η ευγενικη της προθεση να προσφερει μια δευτερη ευκαιρια στους συντοπιτες της να πραγματοποιησουν τους μυχιους ποθους και τα ονειρα μιας ζωης.

Το εργο αποτελει μια περιεργη και ενδιαφερουσα μειξη ηθογραφικης κομεντι και αστυνομικου με ενα απροοπτο και συγκινητικο φιναλε.

Ο Ρομπερτ Σηντρικ Σεριφ (1896-1975) υπηρξε Αγγλος δραματουργος και μυθιστοριογραφος. Γεννηθηκε στο Hampton Wick και αρχικα εργαστηκε ως υπαλληλος σε ασφαλιστικο γραφειο.Στη διαρκεια του Α΄ Παγκοσμιου Πολεμου υπηρετησε ως λοχαγος και τραυματιστηκε σοβαρα το 1917.Οι εμπειριες του απο το μετωπο αποτελεσαν την εμπνευση για την συγγραφη του πρωτου θεατρικου εργου που πραγματευεται με επιτυχια τον Α' Παγκοσμιο Πολεμο. Προκειται για το ρεαλιστικο και συγκινητικο "Τελος του ταξιδιου"(1928) που σημειωσε σημαντικη επιτυχια και εκανε Σεριφ ευρεως γνωστο.Ο κεντρικος ρολος του εργου αποτελεσε μια απο τις μεγαλυτερες καλλιτεχνικες επιτυχιες του κορυφαιου αγγλου ηθοποιου Λωρενς Ολιβιε.
Αλλα εργα του Σεριφ ειναι:"Το γηπεδο του ασβου"(1930),σχετικα με το κρικετ,"Αγια Ελενη"(1935),με θεμα τα τελευταια χρονια του Ναπολεοντα,"Πισω στις επτα"(1950),σπουδη πανω στην αμνησια,"Η αργη δυση"(1955),που διαδραματιζεται στα τελη της ρωμαικης κατοχης της Βρετανιας,"Το τηλεσκοπιο"(1957), που χρησιμευσε ως βαση για το μιουζικαλ "Johnny the priest" και το "Ενα ιχνος μαρτυριας"(1960),τελευταιο εργο του Σεριφ.
Ο Σεριφ δοκιμαστηκε επισης και στην προζα.Το "Τελος του ταξιδιου", διασκευασμενο απο τον ιδιο σε μυθιστορημα, εκδοθηκε το 1929.Το 1939,επηρρεασμενος απο τον Χ.Τζ.Ουελλς, δημοσιευσε "Το χειρογραφο του Χοπκινς"μια εφιαλτικη ιστορια επιστημονικης φαντασιας με θεμα μια βιβλικη καταστροφη της γης μετα απο συγκρουση με τη σεληνη.Το υφος του επηρρεασε αρκετους μεταγενεστερους συγγραφεις επιστημονικης φαντασιας,οπως οι Τζων Γουινταμ και Μπραιαν Αλντις.

Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης, 28 Αυγούστου 1989
Πρώτη εκπομπή: 14 Δεκεμβρίου 1989

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Σκιαδάς Νίκος, ΠΑΡΑΓΩΓΗ Φραγκουδάκης Δημήτρης, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Θεμελή Νίκη, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Θεοφανίδης Πάρης,

Παίζουν οι ηθοποιοί: Πανώριος Μάκης, Λεττονός Χρήστος, Μπούρλου Κατερίνα, Παίζη Αλέκα,Τσάγκλος Βασίλης,Σιμοπούλου Ντόρα, Μπάρκουλης Ανδρέας, Πάλλης Βύρων, Αθανασιάδου Σούλα, Δάνης Γιώργος, Γρηγοριάδου Αφροδίτη

ΕΒΕΛΙΝΑ του Ανρί Μπέρνστάιν

Ένα έργο μεσοαστικό, που αρχίζει άτεχνα -στη ραδιοφωνική του απόδοση- και σε ξενίζει λίγο μ' όλα τούτα τα λεφτά και τις ανέσεις, συνεχίζει αδιάφορα, απογειώνεται περίπου στη μέση και προσγειώνεται ομαλά στην ψυχή όλων. Ξεχνάς και τις σαμπάνιες και τα χαβιάρια, αφού αυτά που συμβαίνουν μπορούν ή θα έπρεπε να μπορούν να συμβούν σε όλους. Μη γελαστείτε, το έργο δεν είναι ερωτικό, είναι πολύ και πολλά περισσότερα.

Λεπτές αποχρώσεις ανθρώπινης συμπεριφοράς, από τον διεκπεραιωτικό Χρήστο Πάρλα, τον πολύ καλό Βασίλη Μαυρομάτη και την υπέροχη, τρυφερή και γλυκιά Ελένη Χατζηαργύρη ( Εβελίνα ).

Η Μαίρη Χρονοπούλου δεν ξεπέρασε τις "Γοργόνες και μάγκες", έπαιζε μπλαζέ όπως συνήθως και μάλλον κρατούσε και μπεγλέρι στο στούντιο την ώρα της ηχογράφησης.

Χρονολογία Ηχογράφησης, 25 Αυγούστου 1967

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΙΑΝΝΙΣΗΣ , ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΕΙΡΗΝΗ ΣΑΛΒΑΡΛΗ , ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΝΤΟΡΑ ΒΟΛΑΝΑΚΗ

Παίζουν οι ηθοποιοί: ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΥΡΟΜΑΤΗΣ , ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ , ΝΑΣΟΣ ΚΕΔΡΑΚΑΣ , ΜΑΙΡΗ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΛΑΣ

Ο Ανρί Μπέρνστάιν (εδώ δίπλα ζωγραφισμένος ως παιδί, από τον Εντουάρ Μανέ) είναι Γάλλος θεατρικός συγγραφέας που γεννήθηκε στο Παρίσι στις 20 Ιουνίου 1876 και πέθανε στις 27 Νοεμβρίου του 1953. Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου κατέφυγε στη Νέα Υόρκη όπου έζησε πολυτελώς στο ξενοδοχείο Γουόλντορφ Αστόρια αδιαφορώντας παντελώς για τον πόλεμο. Η προκλητικά πολυτελής ζωή του και η αδιαφορία του για τον πόλεμο προκαλούσαν μεγαλύτερη αίσθηση από τα έργα του.

Το έργο προσφέρει στους ακροατές μας ο Γιάννης Αργυρίου και τον ευχαριστούμε πολύ.

ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΟΥ ΑΡΘΟΥΡ ΜΙΛΛΕΡ

Στις 6 Αυγούστου του 1945 σηματοδοτείται το τέλος του β΄παγκόσμιου πολέμου με τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

Μια Κυριακή του Αυγούστου του 1946,ένα χρόνο αργότερα, τοποθετεί τη δράση του έργου του ο Άρθουρ Μίλερ.
Ο Λυκούργος Καλλέργης ερμηνεύει σ' αυτή την ηχογράφηση του 1966, τον Τζο Κέλλερ, τον πατέρα μιας αμερικανικής ευκατάστατης οικογένειας, που διαλύεται τραγικά λίγο μετά τη λήξη του πολέμου. Έναν συνταξιούχο εργοστασιάρχη που κατηγορήθηκε μαζί με το συνέταιρό του, για το θάνατο ανυποψίαστων πιλότων λόγω της προμήθειας ελαττωματικών κεφαλών αεροπλάνων στη διάρκεια του πολέμου. Σε αντίθεση με το συνέταιρό του, εκείνος δεν κατέληξε στη φυλακή. Έχασε όμως το γιο του, επίσης πιλότο. Από ένστικτο αυτοσυντήρησης και αυτοεπιβεβαίωσης, ο Τζο Κέλλερ καλλιεργεί την υιοθέτηση μιας επίπλαστης αθωότητας και της ψευδαίσθησης ότι είναι θύμα της αγάπης για την οικογένειά του.

Παίζουν οι: Βαγγέλης Καζάν ...Φρανκ, Λυκούργος Καλλέργης ...πατέρας, Χρήστος Δαχτυλίδης ...γιατρός, Μαρία Ζαφειράκη ...Σιού, Φραντζέσκα αλεξάνδρου ...Λίλιαν, Στέφανος Ληναίος ...Κρις, Βάσω Μεταξά ...μητέρα, Άννα Βενέτη ...Άννυ, Αλέκος Ουδινότης ...Τζωρτζ
Ραδιοσκηνοθεσία΄Κ. Μπάκας Ηχογράφηση: 1966

(Δεν μπορέσαμε να αποφύγουμε τη σύγκριση με την παράσταση που είδαμε πρόσφατα: ο Καλλέργης έχασε στην αναμέτρησή του με τον Κώστα καζάκο, Ο Ληναίος κέρδισε τον υιό Καζάκο, η Βάσω Μεταξά υστέρησε απέναντι στην Αφροδίτη Γρηγοριάδου.)

Ο Άρθουρ Μίλλερ έγραψε το «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» (All my sons) το 1947 βασισμένος σε μια αληθινή ιστορία. Την ίδια χρονιά ανέβηκε στο Μπροντγουέι σε σκηνοθεσία Ηλία Καζάν για να μεταφερθεί, ένα χρόνο μετά, και στην κινηματογραφική οθόνη.

Στο έργο που τον καθιέρωσε διεθνώς ως έναν από τους κορυφαίους θεατρικούς συγγραφείς του 20ου αιώνα, υιοθετεί την τεχνική του Ίψεν εισάγοντας σταδιακά το παρελθόν στο παρόν και βαδίζοντας με αργά βήματα μέχρι την κορύφωση. Η δομή της ιστορίας θυμίζει εκείνη της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας: η δράση –ξεκινά ένα γαλήνιο κυριακάτικο πρωινό σε ένα αμερικανικό σπίτι στα προάστια- εκτυλίσσεται στη διάρκεια ενός 24ώρου. Η κάθαρση επέρχεται μέσα από ανατροπές και αποκαλύψεις, αφότου οι πρωταγωνιστές της θα έρθουν, έστω και ετεροχρονισμένα, αντιμέτωποι με τις συνέπειες των πράξεών τους. Το «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» λειτουργεί ως ανατομία της ανθρώπινης οδύσσειας μέσα από τις συγκρούσεις, τις θηριωδίες του κοινωνικού μακρόκοσμου και του ψυχικού μικρόκοσμου. 

. Καλή ακρόαση!

ΚΟΚΤΕΪΛ ΠΑΡΤΥ ΤΟΥ Τ Σ ΕΛΙΟΤ

Υπόθεση: Ο Edward και η Lavinia Chamberlayne χωρίζουν μετά από πέντε χρόνια γάμου. Η Λαβίνια εγκαταλείπει το σύζυγό της Έντουαρντ λίγο πριν εμφανιστούν οι καλεσμένοι τους για ένα κοκτέιλ πάρτυ και επιστρέφει με έναν άγνωστο επισκέπτη, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι ψυχίατρος και τον οποίο και οι δύο πλέον αποφασίζουν να συμβουλεύονται. Μαθαίνουν ότι έχουν οι ίδιοι εξαπατήσει τον εαυτό τους και τη σχέση τους και πρέπει να αντιμετωπίσουν τις πραγματικότητες της ζωής. Η πρόοδος στη σχέση τους θα φέρει σε δύσκολη θέση ένα τέταρτο πρόσωπο δηλαδή την ερωμένη του Έντουαρντ, που πρέπει να αποδεχθεί τη νέα κατάσταση. Δύο χρόνια αργότερα, ο Edward και η Lavinia, έχοντας βελτιώσει τη σχέση τους, υποδέχονται τους καλεσμένους τους σε ένα άλλο κοκτέιλ.
Το "Κοκτέιλ Πάρτι" είχε κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του το 1949 στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου παρουσία του συγγραφέα και με πρωταγωνιστές τον Αλεκ Γκίνες και την Αϊριν Γουόρθ, ενώ η έκδοση του έργου έγινε το 1950, χρονιά που το έργο ανέβηκε στο Broadway και κέρδισε βραβείο Τόνυ, ενώ παιζόταν και στο Λονδίνο με τον Ρεξ Χάρισον στο ρόλο του απρόσκλητου επισκέπτη.
Το κείμενο, μέσα από την ιδιαίτερη ματιά του Έλιοτ, αναφέρεται στα προβλήματα του γάμου, στην απομόνωση, τις κατακερματισμένες και συγκρουσιακές σχέσεις, τα μεγάλα εσωτερικά διλήμματα και στα μονοπάτια για τη σωτηρία. Ο Eliot καταθέτει τους προβληματισμούς του πάνω στο αδιέξοδο των ανθρώπινων σχέσεων, στις σχέσεις ανάμεσα σ’ ένα ζευγάρι και τις κλονισμένες ισορροπίες, στους συμβιβασμούς που όλοι αναγκάζονται να κάνουν. Ταυτόχρονα μέσα απ’ αυτή την φιλοσοφική και ψυχολογική διαδρομή προσθέτει στο έργο και μια θρησκευτική χροιά. Υπάρχει ένας συμβολισμός όταν μαθαίνουμε τι απέγινε η νεαρή Σήλια προς το τέλος του έργου. Πόσα ν' αντέξει ένας άνθρωπος, λοιπόν, αλλά μακάρι να ήταν ένας. Γιατί, όλοι οι καλεσμένοι του πάρτυ έχουν κι από ένα πόνο, στον οποίο θα εντρυφήσουμε διεξοδικά. Η ερωμένη, η σύζυγος, ο ερωτοχτυπημένος νέος, ακόμη και ο άγνωστος προσκεκλημένος -ψυχολόγος τους όσο λαμπεροί και άνετοι φαίνονται, τόσο αξιολύπητοι είναι κατά βάθος. Τα ερεβώδη συναισθηματικά κενά του ανθρώπου που καλύπτουν όλο το φάσμα, από την ανάγκη να αγαπάς και ν' αγαπιέσαι, να χρησιμοποιείς τις διαπροσωπικές σχέσεις ως κίνητρο για προσωπική εξέλιξη, μέχρι να ψάχνεις τη λύτρωση και τη βεβαιότητα, σκαλίζονται με αξίνα τις ωραίες προτάσεις, το σπινθηροβόλο κείμενο, τις πνευματώδεις στιχομυθίες. Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο εσωτερικού τοπίου, το οποίο δύσκολα προδίδει την ημερομηνία που γράφτηκε. Μια πρώτη επιφανειακή επαφή μας κάνει να νομίζουμε ότι πρόκειται για ένα απλό μπουλβάρ. Μερικοί καλεσμένοι σ’ ένα μεγαλοαστικό εγγλέζικο σπίτι, ποτά, χαλαρές κουβέντες.Στην πραγματικότητα, καταλαβαίνεις σχεδόν γρήγορα ότι οι κουβέντες δεν είναι χαλαρές, τα πρόσωπα κάθε άλλο παρά τυχαία είναι και το πάρτυ είναι απλώς η αφορμή. Ο νομπελίστας ποιητής βάσισε το έργο του στην Άλκηστη του Ευριπίδη.
O Τόμας Στερνς Έλιοτ (Thomas Stearns Eliot, 26 Σεπτεμβρίου 1888 - 4 Ιανουαρίου 1965) ήταν Αμερικανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του 20ού αιώνα και ηγετική φυσιογνωμία του μοντερνιστικού κινήματος στην ποίηση. Το 1948 βραβεύτηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του ανήκουν το Ερωτικό τραγούδι του Τζ. Προύφροκ (1910), η Έρημη Χώρα (1922), τα Τέσσερα κουαρτέτα (1943) καθώς και το θεατρικό έργο Φονικό στην Εκκλησιά (1935).Για πολλούς ο Τ. Σ. Έλιοτ ήταν ο μεγαλύτερος αγγλόφωνος ποιητής του 20ού αιώνα. Μεγαλύτερος ακόμη και από τον Εζρα Πάουντ, τον άνθρωπο στον οποίο ο Ελιοτ αφιέρωσε το αριστούργημά του «Ερημη χώρα» αποκαλώντας τον «il miglior fabro» («ο καλύτερος τεχνίτης»). Θεωρείται ο ηγέτης του μοντερνιστικού κινήματος στην ποίηση. Με την πειραματική προσέγγισή του στη στιχουργική αναζωογόνησε την αγγλοαμερικανική ποίηση και με τα κριτικά του δοκίμια τάραξε την ορθόδοξη σκέψη της εποχής του.
Το 1922 ο Τ. Σ. Έλιοτ δημοσίευσε την «Ερημη χώρα» («The Wasteland»). Μια περίπλοκη σύνθεση σε πέντε μέρη, η «Ερημη χώρα» πραγματεύεται την απελπισία και την παρακμή, την «αποσπασματική» ευαισθησία της αστικής ζωής του 20ού αιώνα. Ακόμη περισσότερο, ο Τ. Σ. Έλιοτ δημιούργησε μια, περισσότερο «άχρονη» παρά διαχρονική, διατριβή πάνω στη σύγκρουση του ηθικού μεγαλείου και του ηθικού «Κακού». Πολλοί θεωρούν ότι η «Έρημη χώρα» δεν είναι το μεγαλύτερο ποίημα που έγραψε ποτέ ο Τ. Σ. Ελιοτ. Είναι σίγουρα όμως το πιο γνωστό.
Πολύ σπάνια ο Τ. Σ. Έλιοτ μιλούσε για την προσωπική του ζωή. Το 1915 παντρεύτηκε τη Βίβιαν Χέι-Γουντ, η οποία προοδευτικά μετά το 1933 υπέφερε από ψυχική ασθένεια. Ο Τ. Σ. Έλιοτ έχει κατηγορηθεί πολύ τόσο για το ότι ήταν με κάποιο τρόπο υπεύθυνος για την αρρώστια της συζύγου του όσο και για το ότι δεν έκανε αρκετά για να της συμπαρασταθεί τον καιρό της δοκιμασίας της.
Από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920 ως τον θάνατό του, ο Τ. Σ. Έλιοτ εργάστηκε ως επιμελητής εκδόσεων στον εκδοτικό οίκο Faber & Faber. Από αυτή τη θέση πρόσφερε απλόχερα την υποστήριξή του σε πολλούς νέους ποιητές. Αλλα διάσημα έργα τού Τ. Σ. Ελιοτ είναι τα: «Οι μεταφυσικοί ποιητές» (δοκίμιο, 1921), «Τετάρτη των τεφρών» (ποιήματα, 1930),«Τέσσερα κουαρτέτα» (ποιήματα, 1943), «Κοκτέιλ πάρτι» (θεατρικό, 1949).
Το Νοέμβριο του 1948 τού ανακοινώθηκε πως κέρδισε το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας και μετέβη στη Στοκχόλμη για την απονομή του. Παρά την ικανοποίησή του, ο Έλιοτ ανησυχούσε για τα επακόλουθα της μεγάλης φήμης που αποκτούσε, συνδέοντας τον εαυτό του με άλλες περιπτώσεις συγγραφέων που μετά από ανάλογη βράβευση δεν δημιούργησαν ξανά κάποιο αξιόλογο έργο. Η ανασφάλεια του γύρω από το ποιητικό του έργο ή το κατά πόσο θα κατόρθωνε να ανταπεξέλθει σε αυτό, υπήρξε χαρακτηριστικό του γνώρισμα, από τα πρώτα βήματά του. Τη βράβευση του με το Νόμπελ, ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια πολυάριθμες απονομές τιμητικών τίτλων και απονομών.

ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Γιώργος Λέφας .... Άλεξ, Τιτίκα Νικηφοράκη.... Τζούλια, Νίκος Νικολάου .... Πίτερ, Πένυ Παπουτσή.... Σίλια, Τρύφων Καρατζάς.... Άγνωστος & γιατρός Ρέϊλι, Γιάννης Νταλιάνης.... Έντουαρτ Τσάμπερλεν, Έρση Μαλικένζου.... Λαβίνια Τσάμπερλεν, Γιάννα Ανδριοπούλου.... γραμματεύς νοσοκόμος, Δημήτρης Κοτσάρης.... σερβιτόρος. ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ - ΠΑΠΑΔΑΚΗ, ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΚΟΡΑΗΣ ΔΑΜΑΤΗΣ, ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ 1994


Κοκτέϊλ πάρτι (Τ. Καρατζάς)
Κοκτέϊλ πάρτι (Μ. Κατράκης 1965)
 
Tο έργο χαρίζει στους ακροατές του Radiotheatre ο Γιάννης από την Θεσσαλονίκη. Τον ευχαριστούμε πολύ !