ΜΗΔΕΙΑ, του Ευριπίδη

ΑΣΠΑΣΙΑ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

ΕΥΡΙΠΙΔΗ

«ΜΗΔΕΙΑ»

σπαραγμένο πρόσωπο

μια ζωή κομματιασμένη

αγάπη, εκδίκηση, υπηρηφάνεια, κακία, πόνος, μίσος,

δύναμη και αδυναμία, οδύνη, τιμιότητα μοναξιά, τρυφερότητα,

ενωμένα μέσα σε μιαν ανθρώπινη ύπαρξη.

Τα νιώθει, τα ζει μέχρι τα ακραία τους όρια και προχωρεί

με την τελευταία της κραυγή προς το σύμπαν

στη ΜΕΓΑΛΗ ΘΥΣΙΑ – ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ.

Υπάρχει μια σειρά σπουδαίων ηθοποιών (θεατρικών μορφών) που δεν ασχολήθηκαν με «θέατρο στο ραδιόφωνο» είτε γιατί δε θέλησαν είτε γιατί δε τους δόθηκε η ευκαιρία να ερμηνεύσουν κάτι από το ρεπερτόριό τους. Δεν ξέρω σε πια κατηγορία από τις προαναφερθείσες ανήκει η Ασπασία Παπαθανασίου. Εκείνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι όποιος έτυχε να τη δει έστω για μια φορά δεν μπορεί να λησμονήσει τα συναισθήματα που του γεννά. Δεν παίζει ρόλους αυτή η σπουδαία ηθοποιός, είναι η ίδια οι ρόλοι που υποδύεται.

Προικίστηκε από τη φύση με ένα σπάνιο φωνητικό όργανο, το μέταλλό της είναι πολύτιμο και πολύσημο. Όμως ένα τέτοιο εφόδιο δεν αρκεί για να ευδοκιμήσει κανείς στο θέατρο και ιδίως στο ποιητικό αρχαίο ελληνικό δράμα. Μαθήτευσε κοντά στο μεγάλο δάσκαλο ήθους, υποκριτικής, γλώσσας και φωνής, Δημήτρη Ροντήρη. Στη Σχολή του καλλιέργησε τα προσόντα της, διεύρυνε τη γκάμα της και με τις κατάλληλες οδηγίες του ανακάλυψε τις πτυχές των «σωματικών ηχείων». Το φωνητικό όργανο της Παπαθανασίου είναι το όχημα με το οποίο η μεγάλη αυτή τραγωδός υπηρετεί το υποκριτικός της ήθος και αναδεικνύει την ουσία ενός κειμένου.

Σε τούτη την ανάρτηση ένα εξαιρετικά σπάνιο ντοκουμέντο. Η Ασπασία Παπαθανασίου ερμηνεύει ολόκληρο το ρόλο της Μήδειας. Στην εισαγωγή και στις ενδιάμεσες αφηγήσεις ακούγεται ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, η ηχητική παρουσία του οποίου εξυπηρετεί τη «σύνδεση» των σκηνών.
Η μετάφραση του αρχαίου κειμένου είναι του Γιώργου Χειμωνά και τα μουσικά μέρη που ακούγονται ανήκουν στον Μιχάλη Χριστοδουλίδη.

ΣΧΟΛΙΑ

1. Η παρούσα ανάρτηση είναι η πρώτη ύστερα από περίοδο μεγάλης απουσίας μου. Χωρίς να ξεχωρίζω ή να υποτιμώ κανέναν από τους αξιότιμους αναγνώστες, θα ήθελα να την αφιερώσω στους υπόλοιπους τέσσερις συνδιαχειριστές της «ραδιοπαρέας». Όλο το διάστημα της μακράς απουσίας μου, δε με ξέχασαν. Ήταν πάντα εκεί… τους ευχαριστώ από καρδιάς.
2. Θαρρώ ότι τούτο το έργο μαζί με δυο άλλα είναι ό,τι πιο «ακριβό» έχει το σεντούκι με τους θησαυρούς μου. Καλώς σας ξαναβρίσκω.

ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ

Με εκτίμηση

Seirios

ΜΙΣ ΜΕΗΜΠΛ του Ρόμπερτ Σ. ΣΕΡΙΦ

Η "Μις Μεημπλ" γραφτηκε το 1948 και ανεβηκε το καλοκαιρι του 1949 με τους Μαιρη Τζερολντ και Ροτζερ Μουρ στους πρωταγωνιστικους ρολους.

Η υποθεση του εργου θυμιζει σε αρκετα σημεια την κλασσικη κωμωδια (που αργοτερα εγινε και επιτυχημενη ταινια) "Αρσενικο και παλια δαντελα".

Επικεντρο της ιστοριας ειναι μια αξιαγαπητη γηραια κυρια,η οποια δηλητηριαζει την στρυφνη αδελφη της.Κινητρο για αυτο τον φονο αποτελει η ευγενικη της προθεση να προσφερει μια δευτερη ευκαιρια στους συντοπιτες της να πραγματοποιησουν τους μυχιους ποθους και τα ονειρα μιας ζωης.

Το εργο αποτελει μια περιεργη και ενδιαφερουσα μειξη ηθογραφικης κομεντι και αστυνομικου με ενα απροοπτο και συγκινητικο φιναλε.

Ο Ρομπερτ Σηντρικ Σεριφ (1896-1975) υπηρξε Αγγλος δραματουργος και μυθιστοριογραφος. Γεννηθηκε στο Hampton Wick και αρχικα εργαστηκε ως υπαλληλος σε ασφαλιστικο γραφειο.Στη διαρκεια του Α΄ Παγκοσμιου Πολεμου υπηρετησε ως λοχαγος και τραυματιστηκε σοβαρα το 1917.Οι εμπειριες του απο το μετωπο αποτελεσαν την εμπνευση για την συγγραφη του πρωτου θεατρικου εργου που πραγματευεται με επιτυχια τον Α' Παγκοσμιο Πολεμο. Προκειται για το ρεαλιστικο και συγκινητικο "Τελος του ταξιδιου"(1928) που σημειωσε σημαντικη επιτυχια και εκανε Σεριφ ευρεως γνωστο.Ο κεντρικος ρολος του εργου αποτελεσε μια απο τις μεγαλυτερες καλλιτεχνικες επιτυχιες του κορυφαιου αγγλου ηθοποιου Λωρενς Ολιβιε.
Αλλα εργα του Σεριφ ειναι:"Το γηπεδο του ασβου"(1930),σχετικα με το κρικετ,"Αγια Ελενη"(1935),με θεμα τα τελευταια χρονια του Ναπολεοντα,"Πισω στις επτα"(1950),σπουδη πανω στην αμνησια,"Η αργη δυση"(1955),που διαδραματιζεται στα τελη της ρωμαικης κατοχης της Βρετανιας,"Το τηλεσκοπιο"(1957), που χρησιμευσε ως βαση για το μιουζικαλ "Johnny the priest" και το "Ενα ιχνος μαρτυριας"(1960),τελευταιο εργο του Σεριφ.
Ο Σεριφ δοκιμαστηκε επισης και στην προζα.Το "Τελος του ταξιδιου", διασκευασμενο απο τον ιδιο σε μυθιστορημα, εκδοθηκε το 1929.Το 1939,επηρρεασμενος απο τον Χ.Τζ.Ουελλς, δημοσιευσε "Το χειρογραφο του Χοπκινς"μια εφιαλτικη ιστορια επιστημονικης φαντασιας με θεμα μια βιβλικη καταστροφη της γης μετα απο συγκρουση με τη σεληνη.Το υφος του επηρρεασε αρκετους μεταγενεστερους συγγραφεις επιστημονικης φαντασιας,οπως οι Τζων Γουινταμ και Μπραιαν Αλντις.

Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης, 28 Αυγούστου 1989
Πρώτη εκπομπή: 14 Δεκεμβρίου 1989

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Σκιαδάς Νίκος, ΠΑΡΑΓΩΓΗ Φραγκουδάκης Δημήτρης, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Θεμελή Νίκη, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Θεοφανίδης Πάρης,

Παίζουν οι ηθοποιοί: Πανώριος Μάκης, Λεττονός Χρήστος, Μπούρλου Κατερίνα, Παίζη Αλέκα,Τσάγκλος Βασίλης,Σιμοπούλου Ντόρα, Μπάρκουλης Ανδρέας, Πάλλης Βύρων, Αθανασιάδου Σούλα, Δάνης Γιώργος, Γρηγοριάδου Αφροδίτη

ΕΒΕΛΙΝΑ του Ανρί Μπέρνστάιν

Ένα έργο μεσοαστικό, που αρχίζει άτεχνα -στη ραδιοφωνική του απόδοση- και σε ξενίζει λίγο μ' όλα τούτα τα λεφτά και τις ανέσεις, συνεχίζει αδιάφορα, απογειώνεται περίπου στη μέση και προσγειώνεται ομαλά στην ψυχή όλων. Ξεχνάς και τις σαμπάνιες και τα χαβιάρια, αφού αυτά που συμβαίνουν μπορούν ή θα έπρεπε να μπορούν να συμβούν σε όλους. Μη γελαστείτε, το έργο δεν είναι ερωτικό, είναι πολύ και πολλά περισσότερα.

Λεπτές αποχρώσεις ανθρώπινης συμπεριφοράς, από τον διεκπεραιωτικό Χρήστο Πάρλα, τον πολύ καλό Βασίλη Μαυρομάτη και την υπέροχη, τρυφερή και γλυκιά Ελένη Χατζηαργύρη ( Εβελίνα ).

Η Μαίρη Χρονοπούλου δεν ξεπέρασε τις "Γοργόνες και μάγκες", έπαιζε μπλαζέ όπως συνήθως και μάλλον κρατούσε και μπεγλέρι στο στούντιο την ώρα της ηχογράφησης.

Χρονολογία Ηχογράφησης, 25 Αυγούστου 1967

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΙΑΝΝΙΣΗΣ , ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΕΙΡΗΝΗ ΣΑΛΒΑΡΛΗ , ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΝΤΟΡΑ ΒΟΛΑΝΑΚΗ

Παίζουν οι ηθοποιοί: ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΥΡΟΜΑΤΗΣ , ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ , ΝΑΣΟΣ ΚΕΔΡΑΚΑΣ , ΜΑΙΡΗ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΛΑΣ

Ο Ανρί Μπέρνστάιν (εδώ δίπλα ζωγραφισμένος ως παιδί, από τον Εντουάρ Μανέ) είναι Γάλλος θεατρικός συγγραφέας που γεννήθηκε στο Παρίσι στις 20 Ιουνίου 1876 και πέθανε στις 27 Νοεμβρίου του 1953. Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου κατέφυγε στη Νέα Υόρκη όπου έζησε πολυτελώς στο ξενοδοχείο Γουόλντορφ Αστόρια αδιαφορώντας παντελώς για τον πόλεμο. Η προκλητικά πολυτελής ζωή του και η αδιαφορία του για τον πόλεμο προκαλούσαν μεγαλύτερη αίσθηση από τα έργα του.

Το έργο προσφέρει στους ακροατές μας ο Γιάννης Αργυρίου και τον ευχαριστούμε πολύ.

ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΟΥ ΑΡΘΟΥΡ ΜΙΛΛΕΡ

Στις 6 Αυγούστου του 1945 σηματοδοτείται το τέλος του β΄παγκόσμιου πολέμου με τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

Μια Κυριακή του Αυγούστου του 1946,ένα χρόνο αργότερα, τοποθετεί τη δράση του έργου του ο Άρθουρ Μίλερ.
Ο Λυκούργος Καλλέργης ερμηνεύει σ' αυτή την ηχογράφηση του 1966, τον Τζο Κέλλερ, τον πατέρα μιας αμερικανικής ευκατάστατης οικογένειας, που διαλύεται τραγικά λίγο μετά τη λήξη του πολέμου. Έναν συνταξιούχο εργοστασιάρχη που κατηγορήθηκε μαζί με το συνέταιρό του, για το θάνατο ανυποψίαστων πιλότων λόγω της προμήθειας ελαττωματικών κεφαλών αεροπλάνων στη διάρκεια του πολέμου. Σε αντίθεση με το συνέταιρό του, εκείνος δεν κατέληξε στη φυλακή. Έχασε όμως το γιο του, επίσης πιλότο. Από ένστικτο αυτοσυντήρησης και αυτοεπιβεβαίωσης, ο Τζο Κέλλερ καλλιεργεί την υιοθέτηση μιας επίπλαστης αθωότητας και της ψευδαίσθησης ότι είναι θύμα της αγάπης για την οικογένειά του.

Παίζουν οι: Βαγγέλης Καζάν ...Φρανκ, Λυκούργος Καλλέργης ...πατέρας, Χρήστος Δαχτυλίδης ...γιατρός, Μαρία Ζαφειράκη ...Σιού, Φραντζέσκα αλεξάνδρου ...Λίλιαν, Στέφανος Ληναίος ...Κρις, Βάσω Μεταξά ...μητέρα, Άννα Βενέτη ...Άννυ, Αλέκος Ουδινότης ...Τζωρτζ
Ραδιοσκηνοθεσία΄Κ. Μπάκας Ηχογράφηση: 1966

(Δεν μπορέσαμε να αποφύγουμε τη σύγκριση με την παράσταση που είδαμε πρόσφατα: ο Καλλέργης έχασε στην αναμέτρησή του με τον Κώστα καζάκο, Ο Ληναίος κέρδισε τον υιό Καζάκο, η Βάσω Μεταξά υστέρησε απέναντι στην Αφροδίτη Γρηγοριάδου.)

Ο Άρθουρ Μίλλερ έγραψε το «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» (All my sons) το 1947 βασισμένος σε μια αληθινή ιστορία. Την ίδια χρονιά ανέβηκε στο Μπροντγουέι σε σκηνοθεσία Ηλία Καζάν για να μεταφερθεί, ένα χρόνο μετά, και στην κινηματογραφική οθόνη.

Στο έργο που τον καθιέρωσε διεθνώς ως έναν από τους κορυφαίους θεατρικούς συγγραφείς του 20ου αιώνα, υιοθετεί την τεχνική του Ίψεν εισάγοντας σταδιακά το παρελθόν στο παρόν και βαδίζοντας με αργά βήματα μέχρι την κορύφωση. Η δομή της ιστορίας θυμίζει εκείνη της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας: η δράση –ξεκινά ένα γαλήνιο κυριακάτικο πρωινό σε ένα αμερικανικό σπίτι στα προάστια- εκτυλίσσεται στη διάρκεια ενός 24ώρου. Η κάθαρση επέρχεται μέσα από ανατροπές και αποκαλύψεις, αφότου οι πρωταγωνιστές της θα έρθουν, έστω και ετεροχρονισμένα, αντιμέτωποι με τις συνέπειες των πράξεών τους. Το «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» λειτουργεί ως ανατομία της ανθρώπινης οδύσσειας μέσα από τις συγκρούσεις, τις θηριωδίες του κοινωνικού μακρόκοσμου και του ψυχικού μικρόκοσμου. 

. Καλή ακρόαση!

ΚΟΚΤΕΪΛ ΠΑΡΤΥ ΤΟΥ Τ Σ ΕΛΙΟΤ

Υπόθεση: Ο Edward και η Lavinia Chamberlayne χωρίζουν μετά από πέντε χρόνια γάμου. Η Λαβίνια εγκαταλείπει το σύζυγό της Έντουαρντ λίγο πριν εμφανιστούν οι καλεσμένοι τους για ένα κοκτέιλ πάρτυ και επιστρέφει με έναν άγνωστο επισκέπτη, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι ψυχίατρος και τον οποίο και οι δύο πλέον αποφασίζουν να συμβουλεύονται. Μαθαίνουν ότι έχουν οι ίδιοι εξαπατήσει τον εαυτό τους και τη σχέση τους και πρέπει να αντιμετωπίσουν τις πραγματικότητες της ζωής. Η πρόοδος στη σχέση τους θα φέρει σε δύσκολη θέση ένα τέταρτο πρόσωπο δηλαδή την ερωμένη του Έντουαρντ, που πρέπει να αποδεχθεί τη νέα κατάσταση. Δύο χρόνια αργότερα, ο Edward και η Lavinia, έχοντας βελτιώσει τη σχέση τους, υποδέχονται τους καλεσμένους τους σε ένα άλλο κοκτέιλ.
Το "Κοκτέιλ Πάρτι" είχε κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του το 1949 στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου παρουσία του συγγραφέα και με πρωταγωνιστές τον Αλεκ Γκίνες και την Αϊριν Γουόρθ, ενώ η έκδοση του έργου έγινε το 1950, χρονιά που το έργο ανέβηκε στο Broadway και κέρδισε βραβείο Τόνυ, ενώ παιζόταν και στο Λονδίνο με τον Ρεξ Χάρισον στο ρόλο του απρόσκλητου επισκέπτη.
Το κείμενο, μέσα από την ιδιαίτερη ματιά του Έλιοτ, αναφέρεται στα προβλήματα του γάμου, στην απομόνωση, τις κατακερματισμένες και συγκρουσιακές σχέσεις, τα μεγάλα εσωτερικά διλήμματα και στα μονοπάτια για τη σωτηρία. Ο Eliot καταθέτει τους προβληματισμούς του πάνω στο αδιέξοδο των ανθρώπινων σχέσεων, στις σχέσεις ανάμεσα σ’ ένα ζευγάρι και τις κλονισμένες ισορροπίες, στους συμβιβασμούς που όλοι αναγκάζονται να κάνουν. Ταυτόχρονα μέσα απ’ αυτή την φιλοσοφική και ψυχολογική διαδρομή προσθέτει στο έργο και μια θρησκευτική χροιά. Υπάρχει ένας συμβολισμός όταν μαθαίνουμε τι απέγινε η νεαρή Σήλια προς το τέλος του έργου. Πόσα ν' αντέξει ένας άνθρωπος, λοιπόν, αλλά μακάρι να ήταν ένας. Γιατί, όλοι οι καλεσμένοι του πάρτυ έχουν κι από ένα πόνο, στον οποίο θα εντρυφήσουμε διεξοδικά. Η ερωμένη, η σύζυγος, ο ερωτοχτυπημένος νέος, ακόμη και ο άγνωστος προσκεκλημένος -ψυχολόγος τους όσο λαμπεροί και άνετοι φαίνονται, τόσο αξιολύπητοι είναι κατά βάθος. Τα ερεβώδη συναισθηματικά κενά του ανθρώπου που καλύπτουν όλο το φάσμα, από την ανάγκη να αγαπάς και ν' αγαπιέσαι, να χρησιμοποιείς τις διαπροσωπικές σχέσεις ως κίνητρο για προσωπική εξέλιξη, μέχρι να ψάχνεις τη λύτρωση και τη βεβαιότητα, σκαλίζονται με αξίνα τις ωραίες προτάσεις, το σπινθηροβόλο κείμενο, τις πνευματώδεις στιχομυθίες. Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο εσωτερικού τοπίου, το οποίο δύσκολα προδίδει την ημερομηνία που γράφτηκε. Μια πρώτη επιφανειακή επαφή μας κάνει να νομίζουμε ότι πρόκειται για ένα απλό μπουλβάρ. Μερικοί καλεσμένοι σ’ ένα μεγαλοαστικό εγγλέζικο σπίτι, ποτά, χαλαρές κουβέντες.Στην πραγματικότητα, καταλαβαίνεις σχεδόν γρήγορα ότι οι κουβέντες δεν είναι χαλαρές, τα πρόσωπα κάθε άλλο παρά τυχαία είναι και το πάρτυ είναι απλώς η αφορμή. Ο νομπελίστας ποιητής βάσισε το έργο του στην Άλκηστη του Ευριπίδη.
O Τόμας Στερνς Έλιοτ (Thomas Stearns Eliot, 26 Σεπτεμβρίου 1888 - 4 Ιανουαρίου 1965) ήταν Αμερικανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του 20ού αιώνα και ηγετική φυσιογνωμία του μοντερνιστικού κινήματος στην ποίηση. Το 1948 βραβεύτηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του ανήκουν το Ερωτικό τραγούδι του Τζ. Προύφροκ (1910), η Έρημη Χώρα (1922), τα Τέσσερα κουαρτέτα (1943) καθώς και το θεατρικό έργο Φονικό στην Εκκλησιά (1935).Για πολλούς ο Τ. Σ. Έλιοτ ήταν ο μεγαλύτερος αγγλόφωνος ποιητής του 20ού αιώνα. Μεγαλύτερος ακόμη και από τον Εζρα Πάουντ, τον άνθρωπο στον οποίο ο Ελιοτ αφιέρωσε το αριστούργημά του «Ερημη χώρα» αποκαλώντας τον «il miglior fabro» («ο καλύτερος τεχνίτης»). Θεωρείται ο ηγέτης του μοντερνιστικού κινήματος στην ποίηση. Με την πειραματική προσέγγισή του στη στιχουργική αναζωογόνησε την αγγλοαμερικανική ποίηση και με τα κριτικά του δοκίμια τάραξε την ορθόδοξη σκέψη της εποχής του.
Το 1922 ο Τ. Σ. Έλιοτ δημοσίευσε την «Ερημη χώρα» («The Wasteland»). Μια περίπλοκη σύνθεση σε πέντε μέρη, η «Ερημη χώρα» πραγματεύεται την απελπισία και την παρακμή, την «αποσπασματική» ευαισθησία της αστικής ζωής του 20ού αιώνα. Ακόμη περισσότερο, ο Τ. Σ. Έλιοτ δημιούργησε μια, περισσότερο «άχρονη» παρά διαχρονική, διατριβή πάνω στη σύγκρουση του ηθικού μεγαλείου και του ηθικού «Κακού». Πολλοί θεωρούν ότι η «Έρημη χώρα» δεν είναι το μεγαλύτερο ποίημα που έγραψε ποτέ ο Τ. Σ. Ελιοτ. Είναι σίγουρα όμως το πιο γνωστό.
Πολύ σπάνια ο Τ. Σ. Έλιοτ μιλούσε για την προσωπική του ζωή. Το 1915 παντρεύτηκε τη Βίβιαν Χέι-Γουντ, η οποία προοδευτικά μετά το 1933 υπέφερε από ψυχική ασθένεια. Ο Τ. Σ. Έλιοτ έχει κατηγορηθεί πολύ τόσο για το ότι ήταν με κάποιο τρόπο υπεύθυνος για την αρρώστια της συζύγου του όσο και για το ότι δεν έκανε αρκετά για να της συμπαρασταθεί τον καιρό της δοκιμασίας της.
Από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920 ως τον θάνατό του, ο Τ. Σ. Έλιοτ εργάστηκε ως επιμελητής εκδόσεων στον εκδοτικό οίκο Faber & Faber. Από αυτή τη θέση πρόσφερε απλόχερα την υποστήριξή του σε πολλούς νέους ποιητές. Αλλα διάσημα έργα τού Τ. Σ. Ελιοτ είναι τα: «Οι μεταφυσικοί ποιητές» (δοκίμιο, 1921), «Τετάρτη των τεφρών» (ποιήματα, 1930),«Τέσσερα κουαρτέτα» (ποιήματα, 1943), «Κοκτέιλ πάρτι» (θεατρικό, 1949).
Το Νοέμβριο του 1948 τού ανακοινώθηκε πως κέρδισε το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας και μετέβη στη Στοκχόλμη για την απονομή του. Παρά την ικανοποίησή του, ο Έλιοτ ανησυχούσε για τα επακόλουθα της μεγάλης φήμης που αποκτούσε, συνδέοντας τον εαυτό του με άλλες περιπτώσεις συγγραφέων που μετά από ανάλογη βράβευση δεν δημιούργησαν ξανά κάποιο αξιόλογο έργο. Η ανασφάλεια του γύρω από το ποιητικό του έργο ή το κατά πόσο θα κατόρθωνε να ανταπεξέλθει σε αυτό, υπήρξε χαρακτηριστικό του γνώρισμα, από τα πρώτα βήματά του. Τη βράβευση του με το Νόμπελ, ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια πολυάριθμες απονομές τιμητικών τίτλων και απονομών.

ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Γιώργος Λέφας .... Άλεξ, Τιτίκα Νικηφοράκη.... Τζούλια, Νίκος Νικολάου .... Πίτερ, Πένυ Παπουτσή.... Σίλια, Τρύφων Καρατζάς.... Άγνωστος & γιατρός Ρέϊλι, Γιάννης Νταλιάνης.... Έντουαρτ Τσάμπερλεν, Έρση Μαλικένζου.... Λαβίνια Τσάμπερλεν, Γιάννα Ανδριοπούλου.... γραμματεύς νοσοκόμος, Δημήτρης Κοτσάρης.... σερβιτόρος. ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ - ΠΑΠΑΔΑΚΗ, ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΚΟΡΑΗΣ ΔΑΜΑΤΗΣ, ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ 1994


Κοκτέϊλ πάρτι (Τ. Καρατζάς)
Κοκτέϊλ πάρτι (Μ. Κατράκης 1965)
 
Tο έργο χαρίζει στους ακροατές του Radiotheatre ο Γιάννης από την Θεσσαλονίκη. Τον ευχαριστούμε πολύ !

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ ΤΟΥ ΑΡΘΟΥΡ ΜΙΛΕΡ

Υπόθεση: Ο Γουίλλυ Λόμαν, ο εμποράκος, μένει χωρίς δουλειά στα γεράματά του και και θεωρεί ότι για τους άλλους θα είναι ένας αποτυχημένος. Σε πλήρες αδιέξοδο και πριν δώσει τέλος στη ζωή του αναπολεί τη ζωή του και εκτείθεται στην οικογένειά του. Μέσα από τις στιγμές της ζωής του η καπιταλιστική κοινωνία και το λεγόμενο Αμερικάνικο όνειρο γίνονται φύλο και φτερό από την πένα του Μίλερ. Η οικογένεια Λόμαν -και ολόκληρη η μικροαστική τάξη- συνθλίβεται από τον καπιταλισμό και οι ακροατές συχνά ενοχλούνται και νιώθουν άβολα συνειδητοποιώντας πόσο κοντά είναι στους πρωταγωνιστές και πόσο δύσκολη είναι η επιβίωση στην κοινωνία της αγοράς.
ο "Θάνατος του Εμποράκου", απόηχος της προσωπικής εμπειρίας του Μίλερ από την οικονομική καταστροφή του πατέρα του, στηρίζεται στον εμβληματικό χαρακτήρα του Γουίλι Λόμαν, ο οποίος δεν έχει την επιτυχία που περιμένει από αυτόν ο κοινωνικός του περίγυρος, καθώς απολύεται κι αρχίζει να στοιχειώνεται από αναμνήσεις του παρελθόντος.
Η απόφασή του να αυτοκτονήσει με το αυτοκίνητό του, έτσι ώστε η οικογένειά του να καρπωθεί τα χρήματα της ασφάλειας δίχασε τους κριτικούς οι οποίοι διαφωνούσαν αν η πράξη αυτή του κεντρικού ήρωα ήταν μια πράξη δειλίας ή μια αυτοθυσία στο βωμό του Αμερικάνικου Ονείρου, το οποίο αποδεικνύεται ένα ψέμα, διαφωνώντας ουσιαστικά με την πραγματική φύση της τραγωδίας και τη σύγκριση σε τραγικότητα του "ανθρωπάκου" Λόμαν με αρχέτυπα του αρχαίου δράματος. Ο Μίλερ απάντησε στις κριτικές αυτές ότι ήθελε να υπογραμμίσει πως η τραγικότητα ενός ήρωα έγκειται στο κατά πόσο είναι πρόθυμος να θυσιαστεί για να προστατέψει την προσωπική του αξιοπρέπεια, κάτι που έκανε ο Λόμαν.
Παίζουν οι: Γιάννης Αργύρης, Μαρία Σκούντζου, Δημήτρης Παπαγιάννης, Κώστας Δίπλαρος, Νίκος Χήτας, Έφη Ροδίτη,  Λάμπρος Κοτσίρης, Λευτέρης Λουκαδής, Θόδωρος Δημήτριεφ, Γιώργος Γεωγλερής, Σοφία Χάνου, Φωτεινή Φιλοσόφου, Μάλαμα Αργυροπούλου. Ραδιοσκηνοθεσία: Θεόφιλος Ζαμάνης.

«Ο Θάνατος του Εμποράκου» ανέβηκε για πρώτη φορά στο Broadway το 1949 και χάρισε στον Μίλλερ παγκόσμια τελευταία φορά μάλιστα, το 1999, απέσπασε το βραβείο Τόνι καλύτερης αναβίωσης έργου. Ο ίδιος ο Μίλλερ δήλωσε τότε: «Η τρομοκρατία σήμερα δεν άλλαξε και πολύ.Το έργο μου είναι επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε. Ο Εμποράκος είναι η τραγωδία ενός ανθρώπου που πίστεψε πως μόνο εκείνος δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει τα κριτήρια που έθεσαν, για όλη την ανθρωπότητα, κάποιοι φρεσκοξυρισμένοι, άκαμπτοι κύριοι που παροικούν σήμερα την κορυφή των τηλεοπτικών επιχειρήσεων και των διαφημιστικών γραφείων».Στην Ελλάδα, το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά το 1962 στο Θέατρο Τέχνης με τον Γιώργο Λαζάνη και τον Μίμη Κουγιουμτζή μια παράσταση που δεν είχαμε την τύχη να προλάβουμε. (Μαρτύρησα και την ηλικία μου) Από αυτές που είδαμε αργότερα, όλες καταπληκτικές, Μιχαλακόπουλος-Μαλικένζου, Καζάκος-Μπεμπεδέλη,Καρακατσάνης-Γρηγοριάδου ξεχωρίσαμε τον Λόμαν του Καζάκου και τη Λίντα της Γρηγοριάδου, και φυσικά την ερμηνεία του Ντάστιν Χόφμαν.Και θα θέλαμε πολύ να έχουμε απολαύσει και την ερμηνεία του Ντάνιελ Μπεντζάλι, του Μπράιαν Ντένεχι, του Ροντ Στάιγκερ...

Ένας από τους κορυφαίους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς, ο Άρθουρ Άσερ Μίλερ, (Arthur Asher Miller, γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1915 στη Νέα Υόρκη σε μια οικογένεια εβραϊκής καταγωγής και πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 2005 στο Κονέκτικατ. Αριστερός και άθεος ασκούσε με τα έργα του κριτική στις Ηνωμένες Πολιτείες, την κυβέρνηση και τον τρόπο ζωής των κατοίκων της, και εξέθετε τα ψεγάδια του λεγόμενου "Αμερικανικού ονείρου".Μαζί με τον Ευγένιο Ο'Νιλ και τον Τένεσι Ουίλιαμς ανανέωσαν το ύφος του αμερικανικού και του παγκόσμιου θεάτρου. O Ά. Μίλερ είναι διάσημος και σπουδαίος για έναν ακόμα λόγο. Το 1956, παντρεύτηκε (για δεύτερη φορά) την υπέροχη Μέριλιν Μονρό. O Νόρμαν Μέιλερ περιέγραψε γλαφυρότατα τη σχέση αυτή ως "τη στιγμή που το Μεγάλο Αμερικανικό Μυαλό συνάντησε το Μεγάλο Αμερικανικό Κορμί". Χώρισαν το 1961, ένα χρόνο πριν το θάνατο της Μονρό. Για τη Μέριλιν έχει δηλώσει ο ίδιος: "Ήταν μια γυναίκα στοιχειωμένη από τα φαντάσματα μιας δυστυχισμένης παιδικής ηλικίας, την οποία δεν κατάφερε να βάλει ποτέ πίσω της και να δει τον κόσμο σαν αναγεννημένη ενήλικη. [...] Ηταν η πιο δυστυχισμένη γυναίκα που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου".

Ευχαριστούμε τον φίλο μας Γιώργο από τη Σύρο για την προσφορά της ηχογράφησης.

ΣΥΖΥΓΟΙ ΜΕ ΔΟΚΙΜΗ ΤΟΥ ΦΡΕΝΤΕΡΙΚ ΛΟΝΣΝΤΕΙΛ

Θα έχετε καταλάβει, αγαπητοί ακροατές, ότι λόγω της θερινής ραστώνης οι νέες αναρτήσεις έχουν λίγο πιο χαλαρούς ρυθμούς. Ζητούμε συγγνώμη από τους ακροατές μας του Νοτίου Ημισφαιρίου, της Αμερικής και της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης που έχουν διαφορετικές διακοπές από τις δικές μας. Σύντομα θα επανέλθουμε στους τακτικούς μας ρυθμούς.
O Βρετανός κωμωδιογράφος Φρέντερικ Λόνσντέιλ γεννήθηκε το 1881 στο νησί Τζέρσεϊ (το μεγαλύτερο από τα Βρετανικά νησιά στα στενά της Μάγχης) και πέθανε το 1954 στο Λονδίνο
Ήταν παπούς των ηθοποιών Έντουαρτ Φοξ και Τζέιμς Φοξ.

Το έργο του Σύζυγοι με δοκιμή είχε τον πρωτότυπο τίτλο On approval (Κατόπιν εγκρίσεως) και είναι μια κωμωδία χαρακτήρων με θέμα τα προβλήματα του γάμου στα μέλη της υψηλής κοινωνίας, θέμα που θεωρείται το αγαπημένο του Λόνσντέιλ. Το έργο ευτύχησε σε πολλές κινηματογραφικές, θεατρικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Το 1930 γυρίστηκε από τον Βρετανό Τομ Γουόλς που έπαιξε και το ρόλο του Δούκα του Μπρίστολ και το 1944 από τον Κλάιβ Μπρουκ με πρωταγωνίστρια την επιλεγόμενη "αστειότερη γυναίκα του κόσμου" Μπεατρίς Λίλι. Το 1958 παίχτηκε στην Αμερικανική τηλεόραση για τη σειρά Matinee Theatre και το 1982 από την Αγγλική τηλεόραση για τη σειρά του BBC, "το έργο του μήνα". Στη διεύθυνση http://www।youtube.com/watch?v=E9FjMuYTdv0 μπορείτε να δείτε στιγμιότυπα από αυτή τη μεταφορά.
Το 1943-44 παίχτηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το θίασο της Κατερίνας με την ίδια και τον Δ. Χορν.
Τη ραδιοφωνική του μεταφορά σκηνοθέτησε ο Ίων Νταϊφάς και τους ρόλους κράτησαν
οι Μ. Αρώνη, Μ. Χρονοπούλου, Κ. Ρηγόπουλος και Χ. Πάρλας.
Υπόθεση του έργου: Η δύσκολη και απαιτητική χήρα Μαρία Γουίσλακ πηγαίνει με τον Ρίτσαρντ σε ένα σκοτσέζικο νησί με σκοπό να απομονωθούν για ένα μήνα και να δουν αν μπορούν να συμβιώσουν ως σύζυγοι. Ο δούκας του Μπρίστολ κάνει τα πάντα για να βρεθεί μαζί τους και τυχαία η τετράδα συμπληρώνεται από την Έλεν που είναι ερωτευμένη με τον Δούκα. Στο νησί ....

Σύζυγοι με δοκιμή (Α. Ανδριανού)
Σύζυγοι με δοκιμή (Κ. Ρηγόπουλος)