Greek Radio-Theatre

για όσους αγαπούν το ραδιοφωνικό θέατρο



Όποιος έχει χρόνο και διάθεση θα μπορεί να συμμετέχει όσο και όταν μπορεί ........ η συνέχεια εδώ

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

ΤΑΡΤΟΥΦΟΣ του Μολιερου


Το σημερινό μας έργο, είναι ένα από τα γνωστότερα του Μολιερου,ανήκει στην ώριμη εποχή του, και ειναι ιδιαίτερα αγαπητό στο θεατρικό κοινό όχι μόνο της Γαλλίας, αλλά και της Ελλάδας. 

Υπόθεση: Ο πρωταγωνιστης του εργου υποκρινόμενος τον θρήσκο, με πονηριά και καπατσοσύνη, έχει υπό τον απόλυτο έλεγχό του τον Οργκόν, τον πατέρα και κεφαλή μιας ευυπόληπτης και πλούσιας οικογένειας. Ο Οργκόν είναι ανεπηρέαστος απ’ όλα τα μέλη της οικογένειάς του. Έχει κλείσει τ’ αυτιά του και ακολουθεί τυφλά τον Ταρτούφο.Ο Μολιερος,παιρνοντας ως πυρηνα του εργου του τον υποκριτη δεν εβλεπε σε αυτον απλα και μονο ενα τυπικο προσωπειο,αλλα το προιον μιας κοινωνικης δομης.Ο Ταρτουφος αντλει κυρος απο ενα δογμα και εν ονοματι του λεηλατει τις συνειδησεις που διψουν για πιστη,για ενα αποκουμπι.Προσφερει στο αδειο κεφαλι του Οργκον ενα μεγαλοπρεπες ιδεολογικο καπελο.Ο Ταρτουφος ειναι το κεντρικο προσωπο του εργου,αλλα ο ταρτουφισμος δεν ευδοκιμει χωρις τους Οργκον.Ο συγγραφεας υποστηριζει οτι συχνα οι ιδεολογιες κρυβουν μεσα μεσα τους τον παρασιτισμο,την απατη και την εκμεταλλευση.Ωστοσο καμμια απατη δεν μπορει να θριαμβευσει χωρις τους αυτοκλητους οπαδους,που δικαιωνουν την υπαρξη τους μονο μεσα στο κοπαδι.

Το έργο γράφτηκε και παίχτηκε στην πρώτη τρίπρακτη εκδοχή του στις Βερσαλλίες το 1664. Στη δεύτερη, το 1667, το έργο μετονομάζεται σε Απατεώνας. Επιστρέφει στον αρχικό του τίτλο και στην τελική πεντάπρακτη μορφή του το 1669. Η πρώτη παράσταση προκάλεσε τέτοιες αντιδράσεις απ' τους ψευτόθρησκους, ωστε ο ποιητής πιέστηκε να δηλώσει πως δεν ασεβεί, αντιθέτως καταγγέλλει τους εκμεταλλευτές της θρησκείας. Η πρώτη μετάφραση που εντοπιζεται στα ελληνικά είναι του 1815 από τον Κωνσταντίνο Κοκκινάκη σε βιβλίο που έχει τυπωθεί στην Βιέννη. Στην ελληνική σκηνή, η πρώτη τεκμηριωμενη παράσταση είναι του 1944 από το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Σωκράτη Καραντινου με τους: Γιώργο Γληνό, Μιράντα Μυράτ, Μαρία Αλκαίου κτλ. Το 1967 ο Σωκράτης Καραντινος ανεβάζει πάλι το έργο στο Εθνικό με πρωταγωνιστές αυτή τη φορά τους: Παντελή Ζερβό, Αλέκα Κατσέλη, Ελένη Χαλκούση, Όλγα Τουρνάκη κτλ. Αυτή η παράσταση, με ελάχιστες αλλαγές στον θίασο ηχογραφήθηκε για το ραδιοφωνικό θέατρο (είναι η σημερινή μας ηχογράφηση). Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ανεβάζει το έργο το 1968 σε σκηνοθεσία Κυριαζή Χαρατσάρη. Το 1985 ανεβαίνει και πάλι το έργο από το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Αλέξη Σολομού με τους: Ανδρέα Φιλιππίδη, Άννα Παϊταζή κτλ. Βεβαίως, έχει ανέβει πάρα πολλές φορές ακόμα από διάφορους θιάσους.
Καλη ακροαση


ΠΑΙΖΟΥΝ: Αλέκα Κατσέλη, Παντελής Ζερβός, Ελένη Χαλκούση, Πόπη Παπαδάκη, Θάνος Λειβαδίτης, Ράνια Οικονομίδου, Ευάγγελος Πρωτοπαπάς, Μιχάλης Καλογιάννης, Νίκος Δενδρινός, Γιώργος Βουτσίνος, Άρης Βλαχόπουλος 

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 36 λεπτά  - ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1968 (11 Μαρτίου)


Ευχαριστουμε θερμα τον N.Ps για την παραχωρηση του ηχητικου αρχειου.




Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ, του Αλμπέρ Καμί

Με το σημερινό έργο, την παρεξήγηση του Αλμπέρ Καμί, είμαι μπερδεμένος αγαπητοί ακροατές. Όταν το πρωτοάκουσα, συνειδητοποίησα γιατί ο Καμί πήρε το Νόμπελ λογοτεχνίας. Τα δυο αυτιά δεν φτάνουν και ένα μυαλό δεν προλαβαίνει να επεξεργαστεί τον πυκνό λόγο του συγγραφέα. Θέλεις ξανά και ξανά να ακούσεις κάθε φράση, που, δεν είναι απλά απόφθεγμα, είναι από μόνη της μια ολόκληρη φιλοσοφία. Αυτά θυμόμουν, όπως και ότι το ξανάκουσα πέρσι ή πρόπερσι και πάλι φέτος και πάλι μου άρεσε και δεν πρόλαβα να συγκρατήσω τα πάντα.
Εντάξει, ο γιος αποκαλύπτεται στην πρώτη πράξη και ο ακροατής γίνεται συνένοχος από τα πρώτα λεπτά. Εντάξει, οι δυο γυναίκες είναι δυστυχισμένες στο μικρό χωριό της Μοραβίας και ονειρεύονται μια λύτρωση -τον ήλιο τη θάλασσα το θάνατο. Εντάξει, το τραγικό εύρημα της αναγνώρισης πρωτοδίδαξαν οι Έλληνες κλασικοί μέσα από τον Οιδίποδα και τον Ορέστη. Αυτά τα είχα καταλάβει.

Αλλά από εκεί μέχρι "τον παραλογισμό της ύπαρξης ", "το συναίσθημα του παραλόγου", "την απόσταση του ανθρώπου από τη ζωή και του ηθοποιού από το σκηνικό του", την εκλογή μιας αναίτιας ζωής μεταξύ του παραλογισμού της γεννήσεως και του σκανδάλου του θανάτου", το μυαλό μου δεν φτάνει αγαπητοί ακροατές. Δεν το κατανοώ όλο αυτό αλλά το νιώθω και με ενοχλεί. Μου προκαλεί φόβο και τάση άρνησης, απέχθειας, δεν θέλω να το ξέρω. Τι να πω; Ίσως αυτό να είναι το Παράλογο.

Στην ηχογράφησή μας παίζει ο Κώστας Καστανάς, εξαιρετικός, λιτός, εκφραστικός με σωστή άρθρωση και υπέροχη φωνή. Παίζουν ακόμα η Νέλλη Αγγελίδου και η Ρένη Πιττακή που -στους διαλόγους τους τουλάχιστον- μου φάνηκε ότι διάβαζαν βιαστικά το κείμενο πέφτοντας συχνά και η μια πάνω στην άλλη. Ιδιαίτερα η Νέλλη Αγγελίδου κατορθώνει πολύ λίγες φορές να ξεχάσει τις διεκπεραιωτικές της προθέσεις και να "ερμηνεύσει" παλεύοντας και με κάποια προβλήματα άρθρωσης. Μεγάλη ηθοποιός ναι, αλλά όχι εδώ.

Ψάχνοντας περισσότερα στοιχεία για αυτό το έργο (αγγλικά The Misunderstanding, γαλλικά Le Malentendu αν θέλετε κι εσείς να δείτε τους τόνους μελανιού που έχουν χυθεί για την ερμηνεία του), διάβασα, μεταξύ άλλων, πάρα πολλά πράγματα στο Ψηφιακό Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου, όπου την παράσταση του 1991 ερμήνευσαν οι Καστανάς, Αγγελίδου και Τουρνάκη (φωτο). Επισκεφτείτε το ΕΔΩ αφού ακούσετε το έργο. Έχετε κι εσείς πολλά να μάθετε -αν είστε ένας μέσος άνθρωπος που δεν καταλαβαίνει με την πρώτη όλα όσα λέει ο Γεωργουσόπουλος.

Τη μετάφραση έχει κάνει ο Τηλέμαχος Μουδατσάκης (δάσκαλος, συνάδελφος και φίλος) στον οποίο το μπλογκ μας στέλνει πολλούς χαιρετισμούς.
Εμείς σας δίνουμε την Παρεξήγηση ΕΔΩ σε μετάφραση του Γιάννη Θηβαίου. Δοκιμάστε να ακούσετε για λίγο την ηχογράφησή μας διαβάζοντας παράλληλα το κείμενο. Έχει πλάκα! Και είναι αποκαλυπτικό!

Μη στέκεστε στις κακίες μου. Θέλω κάθε τι να έχει εξήγηση και εξήγηση προφανή.
Το έργο είναι καταπληκτικό

...καλή ακρόαση!

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ ΤΟΥ ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ

Ένα έξοχο έργο σας ετοιμάσαμε σήμερα αγαπητοί ακροατές του RadioTheatre.
Ανοίγοντας ένα μικρό αφιέρωμα στον Αλμπέρ Καμί σας παρουσιάζουμε το έργο του ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ, σε ηχογράφηση του 1963.

Ο Νομπελίστας Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας τοποθετεί τη δράση των «Δίκαιων» στη Μόσχα του 1905. Ο Καμί διερευνά τα κίνητρα και τις εσωτερικές συγκρούσεις μιας ομάδας επαναστατών, οι οποίοι σχεδιάζουν και πραγματοποιούν τη δολοφονία του μεγάλου Δούκα Σεργκέι Αλεξάντροβιτς, διοικητή της Μόσχας και θείου του Τσάρου Νικόλαου Β΄. Μέσα σε αυτόν τον παράλογα σκληρό κόσμο που γεννά τη βία και τη βαρβαρότητα, τίθεται το θεμελιώδες ερώτημα: Δικαιούται ο εξεγερμένος να σκοτώνει; Τεκμηριώνονται ηθικά οι πράξεις του; Ή οφείλει να περάσει σε μια επανάσταση της ίδιας της ηθικής και να εξεγερθεί, εν τέλει, ενάντια στο πεπρωμένο του με γνώμονα την αγάπη στον άνθρωπο και τη ζωή;
Πολλά ερωτήματα θέτει ο φιλόσοφος συγγραφέας, δεν δίνει απαντήσεις. Το έργο θα δημιουργήσει πολλά ερωτηματικά στις αριστερές συνειδήσεις, -η σύγκρουση ανάμεσα στο
σταλινισμό που σκιαγραφείται από τον Στεπάν και στο όνειρο για ένα καλύτερο κόσμο, είναι αμείλικτη- αλλά και σε όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους, αφού το δίλλημμα γεννάται από μια φράση: «Σκοτώνουμε για να φτιάξουμε ένα κόσμο δίχως φονιάδες»

Υποδειγματική ερμηνεία από λαμπρούς ηθοποιούς που ακολούθησαν πιστά τις οδηγίες του Δημήτρη Μυράτ, πλην της Βούλας Ζουμπουλάκη που δεν ακολούθησε το ύφος των υπολοίπων και ολίσθησε ανάμεσα στον Τσέχωφ και τον Αισχύλο. Ο Βύρων Πάλλης είναι εξαιρετικός στην θρασεία ερμηνεία του αδίστακτου, ο Θόδωρος Έξαρχος καταφέρνει να μας θυμίσει τον Ιούδα, -πώς γίνεται άραγε να φανείς πιστικά δειλός μόνο από το μικρόφωνο;-, ο Γιάννης Αργύρης εμπνέει απεριόριστη εμπιστοσύνη ως στιβαρός ηγέτης της ομάδας, ο Μυράτ κράτησε για τον εαυτό του τον αβανταδόρικο ρόλο του πιο όμορφου, του λούμπεν επαναστάτη και έδωσε την κατάλληλη ακαδημαϊκή ερμηνεία που ξέρει καλά, ο Βάσος Ανδρονίδης είναι ιδανικά σαρκαστικός ως αστυνόμος, η Σούλα Αθανασιάδου εκπλήσσει με τον εσωτερικό της θρήνο. Ακόμα και οι υπερβολικές οιμωγές της Ζουμπουλάκη είναι απαραίτητες για να οικοδομηθεί το μέτρο της αρτιότητας των υπολοίπων.


Θέατρο αναφοράς θα το ονομάσω, αγαπητοί ακροατές. Ακόμα κι αν δεν συμφωνείτε με το θέμα του, δεν γίνεται να μη θαυμάσετε την αρτιότητα της υποκριτικής, τη σωστή άρθρωση και την αίσθηση του μέτρου που έχουν αυτοί οι σπουδαίοι ηθοποιοί.

Διαβάστε περισσότερα για τον Αλμπέρ Καμί (ξέρετε αλήθεια ότι ήταν σπουδαίος τερματοφύλακας στα νιάτα του;), διαβάστε ΕΔΩ μια πληρέστερη πολιτική ανάλυση του έργου, δείτε αν θέλετε ολόκληρο το κείμενο (στα αγγλικά) ΕΔΩ .


...καλή ακρόαση !




Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΤΟΥ ΑΛΝΤΟ ΝΙΚΟΛΑΪ




Άκου το έργο και σκέψου!



Μήπως έχεις
κάτι κοινό
με τον Τσελεστίνο Βιόλα;







Παίζουν: Μαργαρίτα Λαμπρινού -μητέρα, Κώστας Καστανάς -Τσελεστίνο, Μαρία Κωνσταντάρου -Γιάννα, Γιώργος Χριστόπουλος -Αλμπέρτο, Βέτα Προέδρου -Ματέα, Γιώργος Μάζης -Ενρίκο, Ρένα Βενιέρη -Αμέλια.









Κατεβάστε το έργο από ΕΔΩ και ...καλή ακρόαση!

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΛΑΓΚΑΝ ΤΟΥ ΤΖΕΡΑΛΝΤ ΒΕΡΝΕΡ

Δεν μπορώ να καταλάβω τι παθαίνετε κάθε χρόνο τέτοια εποχή και μας ζητάτε αστυνομικά έργα και έργα μυστηρίου. Φταίει η πανσέληνος του Αυγούστου; Οι διακοπές; Ο αέρας της εξοχής;
Άκουσα πάνω από 20 έργα το προηγούμενο διήμερο (ευτυχώς όχι όλα μέχρι το τέλος) μέχρι να πέσω πάνω σε αστυνομικό.
Και ιδού: Ο κύριος Κάλαγκαν έρχεται για σας σήμερα στο RadioTheatre.

Ο κύριος Κάλαγκαν είναι ιδωτικός ντέντεκτιβ που συγκεντρώνει τη μαχητικότητα του Λέμι Κόσιον, το μυαλό του Ηρακλή Πουαρό, το φλέγμα του Σέρλοκ Χολμς, την εργατικότητα του επιθεωρητή Μαιγκρέ, τη γοητεία του Έλλερυ Κουήν, το τσαγανό του Σαμ Σπέηντ, και το ρεαλισμό του Φίλιπ Μάρλοου. Είναι ψηλός όπως, περιγράφεται στο βιβλίο, με μακρουλό πρόσωπο, γαμψή μύτη και μεγάλα αυτιά. Στον κινηματογράφο τον ήρωα ενσάρκωσε ο κύριος της φωτογραφίας (Derrick de Marney) το 1954.
Στο έργο παίζουν πανέμορφες μοιραίες γυναίκες (μάλλον ξανθές με κυματιστά μαλλιά), πάμπλουτοι χαιρέκακοι θείοι και διερφθαμένοι ανηψιοί. Η ατμόσφαιρα του φιλμ νουάρ είναι διάχυτη, η πρώτη σκηνή με την επίσκεψη της πανέμορφης Κύνθια στο γραφείο του Κάλαγκαν μέσα στη νύχτα είναι κλασική (το γεράκι της Μάλτας, Μεγάλος αποχαιρετισμός), οι διάλογοι ανάμεσα στον Κάλαγκαν και τον Γκρίνκολ είναι απολαυστικοί. Η υπόθεση διαδραματίζεται στην Αγγλία και όχι στη Νέα Υόρκη ή στο Σικάγο κι αυτό με δυσκόλεψε λιγάκι στα ρούχα που διάλεξα με το μυαλό μου για τους ήρωες και στην κατασκευή των σκηνικών. Έχω τόσες παραστάσεις για την Αμερική εκείνης της εποχής, για την Αγγλία δεν ξέρω τίποτε. (Έχω δει αμέτρητες "μαύρες" αστυνομικές ταινίες, ξέρω καλά πόσο στραβά φόραγε το καβουράκι του ο Χόμφρεϊ Μπόγκαρτ ή πώς παραπατούσε ο Ρόμπερτ Μίτσαμ όταν ήταν στουπί στο μεθύσι ή τον είχαν κάνει τούμπανο στο ξύλο. Βλέπετε, οι ήρωες αυτής της λογοτεχνίας είναι ανθρώπινοι, τρωτοί, ευάλωτοι και διεφθαρμένοι, δεν ντρέπονται να φάνε ξύλο, να κλάψουν για μια γυναίκα, να παίξουν όλα τους τα λεφτά στον ιππόδρομο, να βουτήξουν το πορτοφόλι του θύματος και να κυνηγούν με πάθος την αλήθεια και τη δικαιοσύνη όπως την αντιλαμβάνονται αυτοί, συνήθως διαφορετικά από την αστυνομία.)
Το έργο, είναι αλήθεια, είναι παιγμένο κάπως βιαστικά, σαν να μην χώραγε μέσα στο δίωρο αν οι ηθοποιοί μιλούσαν λίγο πιο αργά και έχει και κάποιες παρεμβολές, όχι ενοχλητικές.

Το σενάριο έγραψε ο Gerald Verner που λεγόταν John Robert Stuart Pringle πριν αλλάξει το όνομά του και γεννήθηκε στο Streatham του Λονδίνου στις 26 June 1897 και έγραψε πάμπολλες νουβέλες που μεταφράστηκαν σε 35 γλώσσες. Πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 1980 στο Broadstairs του Kent.

Η σημερινή ηχογράφηση παίχτηκε για πρώτη φορά στις 28 Σεπτεμβρίου 1960 και ξαναπαίχτηκε στις 7 Οκτωβρίου του 1962 και στις 10 Ιουνίου 1981.

Η μετάφραση (εξαιρετική) και η ραδιοφωνική προσαρμογή είναι της Δέσπως Διαμαντίδου και η ραδιοσκηνοθεσία του Μήτσου Λυγίζου.

Παίζουν οι ηθοποιοί:ο Νίκος Χατζίσκος τον Slim Callaghan, η Νέλλη Αγγελίδου ως Cynthia Meraulton, ο Στέφανος Ληναίος ως William Meraulton, ο Νάσος Κεδράκας ως Μάικ, ο Δάνης ως Darkey, ο Ανδρέας Φιλιππίδης ως αστυνόμος Gringall, ο Χρήστος Πάρλας ως Jeremy Meraulton, ο Κώστας Ρηγόπουλος ως Bellamy Meraulton, Ο Ευάγγελος Πρωτοπαππάς ως Paul Meraulton.

Κατεβάστε τον κύριο Κάλαγκαν και καλή ακρόαση!


Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Έψαχνα - λόγω του καλοκαιριού και της θάλασσας και των διακοπών- ένα έργο ευχάριστο, ελαφρύ, με χάπι εντ, μια μυθοπλασία που να σου αφήνει χαμόγελο και όνειρα γλυκά.Και απόψε ο καιρός χάλασε και φυσούσε δαιμονισμένα και έβρεχε με δύναμη και η παραθεριστές ήταν βιαστικοί και μουτρωμένοι.Ήρθε και ταίριαξε ξαφνικά τούτο το έργο που έτυχε να 'ναι στ' αυτιά μου απόψε και το μοιράζομαι μαζί σας εν μέσω θέρους. Ένα δύσκολο έργο σάς έχουμε σήμερα, αγαπητοί ακροατές τουRadioTheatre. Ένα από αυτά που ονομάζουμε βαριά έργα.
Ο επόμενος, του Ντίνου Δημόπουλου, γράφτηκε την εποχή της χούντας και περιγράφει τη δύσκολη μοίρα ενός ανθρώπου που γεννήθηκε σε λάθος οικογένεια.
Ο Ντίνος Δημόπουλος γράφει ένα έργο που βραβεύτηκε με κρατικό βραβείο θεάτρου και κάνει μια στιβαρή σκηνοθεσία που κρατάει τον ακροατή πάντα σε μια κατάσταση άγχους και δημιουργεί μια έντονη διάθεση αποστασιοποίησης από την βία, την πολιτική και τους ανθρώπους της.
Ο βραβευμένος σκηνοθέτης, με ταινίες στο ενεργητικό του όπως Λόλα, Το κλωτσοσκούφι, Μανταλένα, Η Λίζα και η άλλη, Ο Θόδωρος και το δίκαννο, Η βίλλα των οργίων, Δεσποινίς διευθυντής, Μια τρελλή τρελλή οικογένεια, Τζένη Τζένη, Κατηγορώ τους ανθρώπους, Κοινωνία ώρα μηδέν, Κοντσέρτο για πολυβόλα, Πυρετός στην άσφαλτο, Μια Ιταλίδα απ' την Κυψέλη, Η αρχόντισσα και ο αλήτης, Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά, Η νεράιδα και το παλληκάρι μας δείχνει ένα άλλο του εαυτό, του θεατρικού συγγραφέα, που μας έδωσε επίσης τον Εισαγγελέα και το Βασίλειος Πρώτος ο δούλος.
Παίζουν, η γλυκύτατη Βιβέτα Τσιούνη, ο Νότης Περγιάλης, η εξαιρετική Δέσπω Διαμαντίδου και μεταξύ άλλων και οι Τάσος Χαλκιάς, Θόδωρος Συριώτης, Χρήστος Δημόπουλος.

Ξεχωριστή όπως πάντα η μουσική επιμέλεια του Ανακρέοντος Παπαγεωργίου.

κατεβάστε από ΕΔΩ τον Επόμενο και…
καλή σας ακρόαση!


Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

ΒΑΡΚΑ ΧΩΡΙΣ ΨΑΡΑ ΤΟΥ ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΚΑΣΟΝΑ

Ο Γκόρντον Γκέκο (Μάικλ Ντάγκλας) από τη Γουόλ Στριτ του Όλιβερ Στόουν, ο Τζον Μίλτον (Αλ ΠΑτσίνο) από τον Δικηγόρο του διαβόλου,
ο Λουίς Σιφέρ (Ρόμπερτ Ντε Νίρο) από τον Δαιμονισμένο άγγελο του Άλαν Πάρκερ, ο Ανδρέας (Δημήτρης Χορν) από το Αλοίμονο στους νέους του Αλέκου Σακελλάριου (χράτσα-χρούτσα, χράτσα-χρούτσα ...θυμάστε;) και φυσικά ο Φάουστ του Γκαίτε, συναντιούνται στο σημερινό μας έργο με τον Ρικάρντο Χορντάν (Νίκος Τζόγιας) του Αλεχάντρο Κασόνα.




Η διακειμενικότητα σε όλο της το μεγαλείο και ένα έργο με σοβαρό θέμα, εξίσου σοβαρή διαπραγμάτευση και τίμια και σωστή ερμηνεία από όλο το επιτελείο που αποτελούν οι:
Νίκος Τζόγιας, Θεανώ Ιωαννίδου, Δημήτρης Καλλιβωκάς Γιώργος Μοσχίδης Ρίτα Μουσούρη, Ειρήνη Κουμαριανού, Βασίλης Κανάκης, Μαίρη Λαλοπούλου, Δήμος Σταρένιος.
Η ηχογράφηση αυτή που συμπληρώνει το μικρό μας αφιέρωμα στον Κασόνα, μας έρχεται από το μακρινό 1967 σε ραδιοσκηνοθεσία του Λάμπρου Κωστόπουλου. Το έργο γράφτηκε στην Αργεντινή κατά τη διάρκεια των "διακοπών" του συγγραφέα στην μακρινή αυτή χώρα, πρωτοανέβηκε στο Μπουένος Άυρες το 1945 και γυρίστηκε για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

La barca sin pescador λοιπόν. Βάρκα δίχως ψαρά, του Αλεχάντρο Κασόνα.
    καλή ακρόαση!